Kleurrijk

Alweer een jaar voorbij staat er op onze eigengemaakte kerstkaart: een familiefoto die vanwege de privacy onherkenbaar gemaakt is en daardoor o, zo KLEURRIJK is.
En KLEURRIJK was het jaar 2014: 40 jaar getrouwd, onze oudste dochter ook 40, het fietsdebuut van onze kleinzoon, één van de drie wereld-muren bedwongen door onze jongste dochter, de eerste wankele stapjes van kleindochter, het theaterdebuut van mijn man als ongelovige Thomas, onze schoonzoon die zich voortaan Bachelor of Arts mag noemen, onze zoon die op verkenningsmissie ging naar een ver land in het oosten, onze andere schoonzoon die in een Arnhems èn een Chinees winkelcentrum en in een Belgische kas zijn kunstsporen achterliet, onze schoondochter die op hoge hakken naar New York en Parijs reisde.
En ikzelf?
Ik 'verhuisde' naar de supermarkt en kreeg een accordeon-vriend. Ik schreef verhalen op het strand in Scheveningen, ging naar Leipzig, Berlijn, Brugge, Dinant.
Ik fietste naar Middelburg, de Brabantse Wal en langs het langste gedicht ter wereld.
Ja, KLEURRIJK was 2014 beslist.
En wat 2015 gaat brengen... in ieder geval een reis naar Zuid Afrika!

Sneeuwfoto

Op de teletekst van RTV Rijnmond lees ik een berichtje over een SNEEUWFOTO. Nu heb ik de afgelopen dagen heel wat SNEEUWFOTO'S voorbij zien komen op facebook, want wie heeft er geen FOTO gemaakt van winters Nederland?
Maar een SNEEUWFOTO als bericht op teletekst, dat moet wel een heel bijzondere zijn. Nieuwsgierig geworden googel ik SNEEUWFOTO teletekst en zie ik een SNEEUWFOTO gemaakt vanuit de ruimte waarop het eiland Voorne duidelijk te zien is met ter hoogte van ons tuinpad een piepklein stipje. Dat ben ik, of liever gezegd, daar lig ik, met fiets en al gevallen op die sprookjesachtige, maar spiegelgladde SNEEUW!!

Vallende ster

Het is nog stikdonker als de wekker afgaat. Logisch, want het is pas zes uur. Volgens de STERREN-APP van niemand minder dan Govert Schilling is dit dè tijd om naar de STERRENHEMEL te kijken, want in deze nacht zal de lucht vergeven zijn van VALLENDE STERREN, in vaktermen Geminiden genoemd.
Gisteravond heb ik in gedachte al een wensen-lijstje gemaakt, want bij elke STER die je ziet vallen, mag je een wens doen. En die kans laat ik me niet ontnemen.
Even later sta ik dik ingepakt naar de lucht te staren en voel me een Wijze uit het Oosten. Ja, dat heb je in deze tijd van het jaar.
O.K. ik zie de maan en STERREN, maar om nou te zeggen veel... en vallen...ho maar.
Ik blijf een poosje kijken en hou het dan voor gezien.
Ik voel me geen Wijze uit het Oosten meer, maar een verwend kind van deze tijd, gewend dat al je wensen à-la-minute vervuld worden.
Poes Lotje, die heel de nacht al buiten is, neemt haar kans waar en glipt mee naar binnen.
Ook de katten van tegenwoordig zijn watjes, die liever hapklare brokjes eten dan een eigen gevangen verse prooi.
Alhoewel.
Als ik weer in mijn warme bedje lig, ben ik tevreden over mezelf, want mooi dat ik toch maar de kou ontbeerd heb en eigenlijk heb ik niet zoveel te wensen, want als verwend kind van deze tijd heb ik bijna alles wat mijn hartje begeert.
Bijna!

Dijk

DIJKEN van Nederland  heet het boek dat onlangs verschenen is.
We hebben in Nederland 22000 kilometer aan DIJKEN, waarvan zo'n 400 meter 'onze' DIJK, tenminste... toen we hier 30 jaar geleden kwamen wonen. Ons huis stond (en staat nog steeds) boven op de DIJK.
Een zwager die op bezoek kwam maakte tegen mijn man de inmiddels onsterfelijke opmerking: "Jij hebt een DIJK, maar ik heb een DIJK van een vrouw!"
Mocht er een nieuwe zondvloed komen dan zitten wij hoog en droog op onze DIJK (en komt de hele buurt schuilen!).
Een groot deel van onze DIJK hebben we een aantal jaren geleden verkocht aan Natuurmonumenten. We hebben nu wel de lusten, maar niet de lasten en dat is een riante positie.
Onze DIJK is volgens de overlevering in de dertiende eeuw aangelegd door monniken en staat in de plaatselijke toeristische brochure omschreven als landschappelijk fraai. En dat is ie ook. Er hebben schapen en pony's op gelopen en nu zie ik er vanuit mijn werkkamertje regelmatig reeën.
Vorige week las ik een klein berichtje in het plaatselijke suffertje dat de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed onze regio, waaronder onze DIJK en straat (ja, NOORDDIJK!) wil aanwijzen als beschermd dorpsgezicht vanwege een zeer waardevol duincultuurlandschap.
Dorpsgezicht? Laat ik nou altijd tegen iedereen gezegd hebben dat we buiten het dorp wonen. Blijken we zo'n 2,5 kilometer vanaf het centrum van ons dorp te wonen. Maar wel op een DIJK!

Lopen

De verrassing is groot als we de tuin inlopen van onze zoon. Binnen achter het glas LOOPT een piepklein meisje.
LOOPT!!!!
Wij zien hoe ze met haar korte, stijve beentjes door de keuken LOOPT. Zij ziet ons niet en ook haar vader en broertje hebben ons nog niet 'gespot'. We blijven nog even op afstand van het LOOP-WONDERTJE genieten.
Als we uiteindelijk naar binnen gaan, schrikt het kleine meisje en valt pardoes op de grond om gelijk weer op te staan. Dat ze even later door haar 'grote' broer, die enthousiast komt aanrennen onder de voet GELOPEN wordt, deert haar niet. Vallen en LOPEN wisselen elkaar voortdurend af. Ze maakt er ook niet veel woorden aan vuil, nou ja niet dat ze al kan praten maar toch... ze LOOPT alsof het de gewoonste zaak van de wereld is en dat is het ook.
Tja, en nu ze kan LOPEN, wil ze ook alleen nog maar LOPEN. Dat merken we als we 's middags gaan wandelen. Ze wil niet bij haar papa op de schouders, nee ze wil LOPEN.
En wat maakt het uit dat het langzaam gaat.
Wij, de trotse grootouders (èn papa!) genieten van haar parmantige stapjes.
En haar broer vindt het allemaal best, die rent heen en weer.

Ree

Ik sta al met de sleutel in mijn hand bij de buitendeur als de telefoon gaat. Mijn eerste gedachte is "laten bellen" maar dan loop ik toch terug naar binnen. Terwijl ik een ingewikkeld financieel gesprek voer kijk ik naar buiten en zie een REE de tuin in lopen.
Als ik niet de telefoon had opgenomen had ik de REE niet gezien. Alhoewel... dan was ik haar of hem misschien tegengekomen op het tuinpad op weg naar de schuur.
Bij de uitrit staat een auto van Zuid Hollands Landschap. Uit het natuurgebiedje aan de overkant van de weg komt de boswachter aan met een kniptang in zijn hand. Hij vertelt dat er een REE uit onze tuin kwam, vlak voor zijn auto de weg over vloog en in het prikkeldraad van de omheining bleef steken. Gelukkig was daar de boswachter die hem of haar kon bevrijden.
Het voorval is een soort stapelverhaal: Als ik telefoon had laten bellen, had ik de REE niet gezien en hij/zij mij waarschijnlijk ook niet en was dan lekker blijven grazen in onze tuin om daarna op zijn/ haar dooie akkertje en ongestoord - de auto van Zuid Hollandse Landschap was al lang voorbijgereden - de weg over te steken en nooit verstrikt geraakt in de heining.
Zo zie je maar wat voor gevolgen het op de valreep opnemen van de telefoon kan hebben.

De Muur

Elke keer als ik in Berlijn ben ga ik op zoek naar restanten van DE MUUR en elke keer baal ik er weer van dat ik er nooit geweest ben vòòr 9 november 1989. Niet dat die dag in mijn geheugen gegrift staat. Zat ik aan de buis gekluisterd toen DE MUUR viel? Ik herinner me er niks van en daar baal ik dan ook weer van.
Mijn eerste keer in Belijn was in 2003 en we verbleven in een appartement in Kreuzberg. Aan het einde van de straat had DE MUUR gestaan. Een mevrouw vertelde me dat ze van de één op de andere dag niet meer bij haar vriendinnetje kon komen die een straat verderop woonde, aan de andere kant van DE MUUR, nou ja in eerste instantie prikkeldraad. Diepe indruk maakte dat en ik stelde me voor dat het mijn vriendinnetje was die plotsklaps achter het ijzeren gordijn woonde.
Er is weinig wat meer tot mijn verbeelding spreekt dan DE MUUR. Nou ja, na DE RAMP dan. Maar daar heb ik wel herinneringen aan, daar was ik bij. Alhoewel... in mijn verbeelding dan.

Dit zijn de namen

"Would you know my NAME if I saw you in Heaven" zingt de zangeres achter de piano in het kerkgebouw en hiermee heeft ze de kern te pakken van de Allerheiligendienst. Het is lang geleden dat ik Allerheiligen gevierd heb. Vandaag wordt in deze kerk mijn schoonzus Willy herdacht die in het voorjaar overleden is. Hier kerkte ze voordat haar geest vertroebelde en ze opgenomen moest worden.
Als de predikant haar NAAM noemt is ze er weer even bij.
Dat is de kracht van je NAAM. Wij zijn haar nog niet vergeten.
Ik denk terug aan het In Memoriam van de voorganger (Marijke) tijdens de uitvaartsdienst:
Gesprekken voeren met haar werd steeds moeilijker. Ons laatste gesprekje bestond uit de vraag: Ben jij Willy? Nee, ik ben Marijke en jij bent Willy. Dat 20 keer herhaald. Toen zei ze: Ik ben Willy! Het menszijn teruggebracht tot de essentie: Wie ben ik? En wie ben jij? Eindelijk kunnen zeggen: Ik ben wie ik ben en daar moet ik het mee doen en daar moeten anderen het ook mee doen.

Ik denk aan een boek van Tommy Wieringa met de intrigerende titel Dit zijn de NAMEN . De hoofdrolspelers die in deel 1 alleen genoemd worden met hij en zij, gingen voor mij pas echt leven in deel 2 toen ze NAMEN kregen. Toen pas kon ik me mee laten slepen in het verhaal.
Dat is de kracht van NAMEN.
Als ik na afloop van de dienst een email stuur naar mijn zoon die in een ver Oosters buitenland verblijft voor zijn werk antwoordt hij mij:
Mooi dat jullie een herdenking van Willy hadden. Een NAAM is zeker belangrijk. Vorige week waren we met een grote groep in het veld en dan vergeet je snel heel veel NAMEN van de chauffeurs, vertalers en regelaars. Na een paar dagen waren we eindelijk alleen met ons eigen clubje geohydrologen. Van sommige Azeri wist ik eigenlijk de NAAM niet meer, maar omdat je vervolgens 2 weken met elkaar gaat optrekken, moet je dat meteen aan het begin rechtzetten.

Dat is de kracht van NAMEN. Als je bij je NAAM genoemd wordt ben je iemand.

Diezelfde zoon en zijn vrouw hebben hun dochter bij haar geboorte 2 NAMEN gegeven. De tweede NAAM is die van haar andere overleden oma. Mooi is dat.

Dat er een hemel bestaat, daar was de predikant tijdens de Allerheiligendienst van overtuigd. En diep in mijn binnenste ben ik dat ook, maar of ik daar al mijn geliefde overledenen tegen zal komen?
Geen idee.
In ieder geval zal ik ze zolang ik leef niet vergeten en ze zo af en toe bij hun NAMEN noemen,
En Willy, die zal ik zeker niet vergeten, al is het maar vanwege alle mooie schilderijen die ze gemaakt heeft en bij ons aan de muren hangen. En natuurlijk is er de herdenkingskaars die ik tijdens de Allerheiligendienst voor haar mocht aansteken en nu op een mooi plekje in de kamer staat.

2 dagen

2 DAGEN had ik er voor uit getrokken om mijn kamertje op te ruimen: verzamelmappen, boeken, lappen stof en aanverwante naaiattributen, cassettebandjes (!) en last but not least dè koffer met spullen uit mijn jeugd, meegenomen toen het ouderlijk huis ontruimd moest worden en al meer dan 30 jaar ongeopend. Eindelijk moest het er maar eens van komen, moest ik mijn jeugdjaren maar eens opruimen.

2 DAGEN niet alleen opruimen, maar ook 2 DAGEN herinneringen.

Een lap rood velours, restant van een gordijn dat ik naaide toen mijn dochter op kamers ging.

Dagboeknotities en foto’s van de wereldfietstocht van onze kinderen.

Cursussen die ik in de loop van de jaren gevolgd heb, van  Mantra zingen tot Jaarfeesten, van Levensverhaal schrijven tot Gedachten creëren.

De krant ( de M.W.H.W.-bode) die de kinderen gemaakt hadden tijdens een vakantie bij hun lievelingstante.

Krantenknipsels met publicaties van mijn dochter.

Van diezelfde dochter een map met origami-vouwsels.

De promotie-proefschriften van 2 van onze kinderen (Dr. W en Dr. M).

De brief en 3 ansichtkaarten die ik kreeg van mijn man tijdens zijn pelgrimstocht naar Santiago.

Het cassettebandje samengesteld door de kinderen met Punto-chansons om naar te luisteren tijdens onze autoreis naar Frankrijk.

Een stapel Bulkboeken en een speciale uitgave van De Uitvreter.

Nu, 2 DAGEN later en dozen oud papier, een zak met plasticafval en een kliko vol restafval verder is mijn kamertje bijna opgeruimd.

Bijna, want de koffer is nog steeds ongeopend.

Zou ik dat in 2 DAGEN redden om mijn jeugdjaren op te ruimen? 

Warmterecord

Een Elfje (11 woorden: 1, 2, 3, 4, 1)

23°

18 oktober

Nazomer? Nee, Zomer

op een bontgekleurde herfstdag

Warmterecord

Tante Corry

Mijn TANTE CORRY is overleden. Ze is 91 jaar geworden en was mijn laatste TANTE. Als kind had ik 2 TANTE CORRY's, alhoewel we de andere TANTE COR noemden. Deze TANTE COR was toen ik geboren werd volgens de familietraditie aan de beurt om met mij naar de doop te gaan, maar ze was daar vanwege haar gezondheid - een geheimzinnige vrouwenziekte - niet meer toe in staat. Daarom werd TANTE CORRY mijn peettante en moest zij toezien op mijn katholieke opvoeding. Niet dat zij dat deed, maar het gouden kettinkje met kruisje dat ik van haar kreeg heb ik nog steeds.
Natuurlijk was TANTE CORRY in mijn ogen oud, maar tegelijkertijd ook heel modern. Zij en onze ome Henk hadden geen cent te makken, maar woonden wel op stand in de Heuvellaan. Zij gingen op zaterdagavond weleens uit en huurden dan een babysit in. Onder hun vriendenkring bevond zich een kunstschilder en ome Henk was freelance journalist. Van het plaatselijke suffertje, maar toch. Hij heeft ook nog een blauwe maandag in de politiek gezeten (Maak geen fouten, stem Schouten!).
TANTE CORRY organiseerde echte kinderfeestjes, met als hoogtepunt een bezoek van Sinterklaas ter gelegenheid van de verjaardag van mijn neefje. Of er ook een zwarte Piet bij was herinner ik me niet. Maar anno 2014 zou zij vast een blauwe Piet ingehuurd hebben!
De laatste keer dat ik mijn TANTE CORRY zag was toen ome Henk gecremeerd werd, 10 jaar geleden. Wat me van die uitvaart vooral bijgebleven is, is de muziek bij het verlaten van het crematorium: Time to Say Goodbye (Con te Partiro) van Andrea Bocelli.
Inderdaad, het is tijd om afscheid te nemen van de generatie van mijn ouders en van mijn TANTE CORRY.

Geluid

Midden in de nacht schrik ik wakker van een aanzwellend donderend GELUID. Mijn eerste gedachte is...een Ardennenoffensief! Mijn man die ook wakker geworden is, zegt dat het een schip is.
Een schip? Zo dichtbij?
O, ja, natuurlijk, we zijn een paar dagen in de Ardennen en onze hotelkamer heeft Maaszicht.
Maar toch.
Als ik 's morgens naar buiten kijk, zie (en hoor) ik aan de overkant van de Maas een goederentrein met een aanzwellend donderend GELUID  uit een rots tevoorschijn komen. Dus dat was het 'Ardennenoffensief'. Die dag bezoeken we les Grottes Merveilleuse die door arbeiders in 1904 ontdekt zijn tijdens de aanleg van die spoorbaan. Een fascinerende wereld diep onder de grond met ondergrondse zalen met stalagmieten en stalactietengangen.
De tweede nacht horen we geen schepen en treinen, maar het ijle Oehoe-GELUID van de Uil.
De derde en laatste nacht zijn we zo gewend aan de nieuwe omgeving en de GELUIDEN dat we nergens meer voor wakker worden, zelfs al zou er een Ardennenoffensief komen!

Toevalsding

Elke week staat er in mijn krant de rubriek TOEVALSDIER. Het betreft een foto van een voorwerp dat TOEVALLIG op een DIER lijkt.
Tijdens een wandeling in een herfstbos maakte ik TOEVALLIG een net-andersom-foto. Een DIER dat TOEVALLIG op een DING lijkt, oftewel een spinnenweb dat op een dartbord lijkt.

Cheeseburger

Het was zaterdagavond half 10 toen ik de Mac Donalds aan de snelweg in Deventer binnenliep. De keuken van ons hotel naast de Mac was al gesloten, manlief lag ziek in het hotelbed en ik had honger.
Tja, en wat doe je dan?
Dan gooi je dus je principes overboord.
Het was er druk in de Tl-verlichte ruimte met voornamelijk jonge mensen, wat zeg ik alleen maar jonge mensen en ik dus, een dame op leeftijd. Ik viel volledig uit de toon. Niet dat de jongelui daar moeite mee hadden, ze zagen me niet eens, waren te druk bezig met elkaar en hun smartphone.
Ik sloot me aan in de rij voor de bestellingen en bestudeerde de menulijst die boven de balie hing. Ik zag niks vegetarisch, of toch.... een CHEESEBURGER. Ik bestelde er frietjes bij en dat bij elkaar voor vier euro, geen geld. Het vriendelijke meisje vroeg of ik op de hoogte was van de nieuwe bestelservice. Nee, dat was ik niet. Ook niet van de oude trouwens.
Ze legde me uit dat er op mijn bon een nummer stond en dat ik op een scherm boven de afhaalbalie het verloop van mijn bestelling kon volgen. Ze was maar amper uitgesproken of mijn nummer lichtte al op.
Ik voelde me toch al met al een beetje opgelaten alsof ik in een jongerenkroeg terecht was gekomen en ging op een onopvallend plekje bij het raam zitten. Ik zag auto's af en aan rijden, waar meisjes en jongens op hun paasbest in en uitstapten. Ik vroeg me af of dit het nieuwe stappen op zaterdagavond is, want discotheken schijnen uit te zijn.
De frietjes smaakten best lekker, maar die CHEESBURGER..... ik proefde weinig kaas. Bij nader inzien bleek een CHEESEBURGER van de Mac gewoon een BigMac te zijn met een plakje CHEESE.
Die avond verloochende ik twee principes en ik voelde me net Petrus. Het wachten was op de haan die zou kraaien.
Een paar dagen later las ik in de krant wat het lievelingseten van Obama is. Inderdaad, een CHEESEBURGER! Tja, ook de president van de VS heeft zijn zwakheden.

Rozenburg

40 jaar geleden hebben we een jaar in een flat in ROZENBURG gewoond met zicht op de Waterweg. Het was een snikhete zomer en 's avonds zochten we verkoeling en wandelden, domweg gelukkig, met onze pasgeboren dochter langs het water en door het ROZENBURGSE bosje naar het einde van de Waterweg, naar de Scheepswerf van Verolme, genoemd naar de oprichter, de boerenzoon uit Nieuwe Tonge die zijn milieu nooit ontstegen is. Niet dat ik dat 40 jaar geleden wist, maar goed!
Ik vergaapte me aan de omvang van de schepen die daar lagen. Er is sindsdien veel veranderd in ROZENBURG, maar nog steeds is Verolme op dezelfde locatie en nog steeds liggen er grote schepen voor onderhoud met deze week als hoogtepunt de Oasis of the Seas, het grootste cruiseschip ter wereld. Voor ons een reden om de snelweg af te gaan en de bordjes ROZENBURG Centrum te volgen
Onze straat is er nog, maar is danig opgepimpt en de flats hebben plaats gemaakt voor appartementen. De Waterweg ligt er ook nog, maar zag je vroeger aan de overkant alleen de hoge toren van één van de vele kerken van Maassluis, nu domineert andere hoogbouw het uitzicht. En het ROZENBURGSE bosje......was dat indertijd ook al zo'n miezerig stukje groen?
Gelukkig is de Scheepsverf van Verolme onveranderd.
Het is er op deze mooie zondagmiddag een drukte van belang. Wij zijn niet de enigen die de Oasis of the Seas komen bewonderen. Ik voel me een soort ramptoerist en vergaap me, net als 40 jaar geleden aan de mammoettankers, nu aan de omvang van het cruiseschip dat zo groot is dat ik 'm niet in zijn geheel op de foto kan zetten.
Later, op weg naar huis, denk ik met een gevoel van vervreemding terug aan die tijd van toen.
Er is zoveel veranderd in mijn leven.

Spectaculair

Een week voor de SPECTACULAIRE opening door Maxima van de al even SPECTACULAIRE Markthal in Rotterdam, ging in ons dorp vrij geruisloos De Groentewinkel open. En zoals de naam al doet vermoeden wordt hier groente verkocht, niks meer en niks minder (nou ja, ook fruit). En dat is op zichzelf best SPECTACULAIR, want waar heb je tegenwoordig nog een echte groentewinkel? Je hebt groentekramen op de weekmarkt, de groenteafdeling bij de supermarkt en delicatessewinkels (een soort mini-Markthal) die ook wat, meestal veel te dure groente verkopen.
Net als De Markthal voerde ook De Groentewinkel in de aanloop naar de opening een promotiecampagne. Geen The making of- documentaire op de locale tv, maar in de weken tijdens de verbouw van het voormalige woonhuis stond er op zaterdag een groentekraam op het dorpsplein.
Een onderdeel van De Markthal zijn appartementen met SPECTACULAIR uitzicht op de hal (en het plafond!) en worden vast bewoond door Yuppen. Vanuit het 'appartement' (de bovenverdieping), boven De Groentewinkel kijk je uit op de Dorpsweg en ik zou me zo voor kunnen stellen dat de groenteboer en zijn gezin er wonen.
Zowel De Markthal in Rotterdam als De Groentewinkel in mijn dorp zijn een aanwinst en nu maar hopen dat ze niet teveel concurrentie zullen hebben van de op loopafstand gelegen Weekmarkt......of andersom natuurlijk!

Sjaaltjesrek

In de hal van de supermarkt staat een rek met bontgekleurde SJAALTJES met stippen, strepen, gewaagde kleurstellingen, jungleprints noem maar op.
Het SJAALTJESREK staat vanaf mijn werkplek precies in mijn blikveld en werkt als een soort magneet, want elke keer als ik van mijn werk op kijk wordt mijn blik er naar toe getrokken. En niet alleen op mij heeft het SJAALTJESREK een aantrekkingskracht.
Er gaat geen uur voorbij of er is wel iemand die er tussen staat te snuffelen: oud, jong, rollators, scootmobiels, goedgekleed, sjofel, alledaags, kortom alle lagen  van de bevolking.
Iedereen moet zijn dagelijkse boodschappen doen, dus iedereen loopt langs het SJAALTJESREK.
Nou, ja vrouwen dus, want mannen zien het SJAALTJESREK niet eens.
Soms vang ik flarden op van een gesprek als " het is dat ik al een kast vol SJAALTJES heb, maar anders..." en "Het haalt je jasje wel op".
Toch zie ik zelden iemand naar de kassa lopen met een SJAALTJE en de hoeveelheid SJAALTJES aan het rek lijkt niet te slinken.
Misschien wordt het rek elke dag aangevuld,als ik er niet meer ben, door een speciale vulploeg,
Of blijft het vooral bij kijken (en verlekkeren) en - ons is zunig- niet kopen.
En zo ben ik ook, sterker nog, ik ben nooit verder dan vanaf mijn werkplek gekomen om naar de SJAALTJES te kijken, laat staan te kopen.

Chip

De hond in de wachtkamer bij de dierenarts ziet er goedmoedig en ongevaarlijk uit. Dat vindt poes Lotje niet, want ondanks dat ze veilig achter de tralie van het reiskooitje zit moet ze zachtjes grommen.

Aan de andere kant van de muur is alleen het zachte praten van de dierenarts en het baasje van een ander dier te horen.

Als de deur van de spreekkamer open gaat en het andere dier een grote zwarte hond blijkt te zijn breekt de hel los. De twee baasjes kunnen de honden maar met moeite uit elkaar houden. De dierenarts staat het vanuit de deuropening  stoïcijns gade te slaan, hij maakt dit soort taferelen vast vaker mee.

De rust keert pas weer als de ene hond buiten is en de andere in de spreekkamer. Ook vanuit het reiskooitje komt geen geluid meer. Even later gaat de deur van de spreekkamer weer open. De hond – weer de goedmoedigheid zelve-  en zijn baas zijn klaar en wij zijn aan de beurt. Lotje mag uit het kooitje en kijkt nieuwsgierig - staart in de lucht - in het rond maar nog voor ze de kans krijgt de omgeving te verkennen pakt de dierenarts haar beet en geeft haar een CHIP-injectie, of zoals de dierenarts zegt een STREEPJESCODE.Nog geen 10 minuten later staan we - €30 armer- weer op straat met ons GECHIPTE katje. Aan Lotje zelf is niks te zien, maar als ze gescand moet worden, bijvoorbeeld tijdens een uit de hand gelopen logeerpartij, dan weet de vinder dat wij de baasjes zijn en dat is een hele geruststelling. Nu maar hopen dat dat nooit nodig zal zijn.

29-9-2014

Op de onderkant van het vaasje staat 29-9-1984. Dat is op de kop af  30 JAAR geleden en zo lang staat het vaasje ook al op de vensterbank. We kregen het van de vorige bewoners tijdens de overdracht van het huis. 30 JAAR wonen we dus al hier en als de dag van gister kan ik me nog herinneren dat we samen met de makelaar voor het eerst gingen kijken (ik weet zelfs nog dat ik een eigengemaakt roze joggingpak droeg). Het klikte gelijk met de bewoners en die klik is altijd gebleven tot zij 3 jaar geleden kort na elkaar overleden. Zij verhuisden van de polder naar het dorp en wij net andersom. Zij hadden toen ongeveer de leeftijd die wij nu hebben, maar wij piekeren er nog lang niet over om weg te gaan uit -zoals één van de kinderen altijd zegt-dit paradijsje.
Ons leven werd anders toen wij hier gingen wonen: ons kleine stadstuintje verruilden we voor een grote siertuin, een moestuin, een dijkweiland met pony's en schapen, een perenboomgaard met druivenserre. Woonden we eerst op loopafstand van de school, nu moesten de kinderen door de polder op de fiets. De eerste winter was ook gelijk een hele strenge waardoor leidingen in huis bevroren. De weg naar het dorp was onbegaanbaar.
De vorige bewoners verhuisden vanwege het vele onderhoud. Dat vinden wij 30 JAAR later ook en daarom hebben we een groot deel van onze grond aan Natuurmonumenten verkocht die het ingericht heeft als natuurgebied. Wat vee betreft hebben alleen nog kippen en een poes (Lotje).
Nee, verhuizen...dat doen we voorlopig nog lang niet. Desnoods nemen we een tuinman in dienst om ons paradijsje te onderhouden!

Mist en stilte

De MIST maakt de wereld klein als ik door de polder fiets. En STIL! De enige geluiden komen van een haan die kraait en een paar aarzelend zingende vogels. In de verte slaat de kerktoren 8 uur. De nevel op het weiland zorgt voor een Tableau Vivant van grazende koeien. Het tafereel lijkt op een schilderij van De Haagse School, in dit geval De Voornse School!
Als het dorp dichterbij komt wordt de STILTE onderbroken door auto's, de streekbus en een vroege grasmaaier.
In het dorp zelf heerst, MIST of geen MIST de bedrijvige drukte van de marktkooplui die hun waren uitstallen.
Het duurt nog uren voor de MIST opgetrokken is, maar STIL is het dan al lang niet meer.

Twee Werelden

De zonsopkomst is spectaculair: eerst is er een klein gebogen feloranje streepje dat binnen een mum van tijd groter en ronder wordt. Het belooft een prachtige nazomerdag te worden.
Echt zo'n dag om de boel te boel te laten en van het mooie weer te genieten. En dat doen we dan ook. Nog één keer zwemmen in zee. Badlakens en een picknickmand (nou ja, tas) vol lekkers mee voor de lunch. En natuurlijk een boek! We fietsen de TWEE WERELDEN-route. Inderdaad TWEE WERELDEN: door de prachtige natuur in de duinen naar het strand aan de rand van het Nieuwe Land van de Maasvlakte. Daar aangekomen kijken we aan de ene kant op de imposante industrie en zien we aan de andere kant het strand, de zee, de zandplaten én een zeehondenrustgebied. Geen rustende zeehond te bekennen, ook geen zwemmende trouwens. Wij fietsen door tot de laatste strandopgang. Op het strand hangt een lome, haast verstilde rust. Hier is geen strandtent, geen muziek. Het enige geluid komt van de golven. De zee is zo aan het einde van de zomer 'warm' , toch kost het even moeite om er helemaal in onder te gaan.
En dan lunchen, liggen, in slaap vallen, stukje lezen en nog een keer de zee in.
Aan het einde van de middag gloeit onze huid van de zon en het zout van de zee. We fietsen weer de TWEE WERELDEN-route en verlaten het Nieuwe Land zonder een zeehond gezien te hebben.
Maar wat maakt het uit, onze dag kan niet stuk!

1 jaar

Ze viert haar EERSTE VERJAARDAG op de speelweide van het landgoed. De vlaggenlijn, gespannen tussen bomen en fietsen, is al van verre te zien: daar is het feestje!
Op het speelkleed zit de JARIGE JET. Ze kijkt een beetje onwennig om zich heen naar al die mensen die op hun beurt weer naar haar kijken. Haar grote broer van drie en half  maakt malle sprongen. Ook hij is benieuwd wat er gaat gebeuren. En dan komt het moment waar alles om draait, dat ene kleine (roze!) kaarsje op de taart. Nog voor ze met haar kleine handjes naar het brandende kaarsje kan grijpen blaast de wind het uit en is het fotomoment voorbij, zonder dat er een foto gemaakt is.
Maar dat mag de pret niet drukken, want vanaf dan komt de cadeautjes-stroom op gang. De JARIGE vindt het inpakpapier het leukst, haar grote broer is vooral geïnteresseerd in de inhoud en 'helpt' zijn zusje met uitpakken en bouwt alvast van de gekregen blokken een kasteel, terwijl zij de doos waar de blokken inzaten gebruikt om alles wat voor handen is er in te doen en er vervolgens weer uit te halen. Tot ze een boekje ontdekt, dat ze bladzijde na bladzijde gaat zitten lezen.
De aandacht van de grote mensen voor de JARIGE verslapt en de andere kinderen gaan de rest van de speelweide verkennen en komen met kastanjes en hazelnoten terug.
De JARIGE JET heeft het ook erg naar haar zin, zij vermaakt zich in d'r eentje prima tussen al die cadeautjes en aanverwante attributen.
Toch.....JARIG of niet, het middagdutje kan niet overgeslagen worden en dan is onverwacht het feestje afgelopen, wordt de vlaggenlijn afgebroken, alles ingepakt en gaat iedereen weer naar huis.
En is de rust op de speelweide van het landgoed weergekeerd.

Trap

De witte kliffen op Møn, het kleine Deense eilandje in de Oostzee, zijn spectaculair en zijn te beklimmen met steile TRAPPEN. Dat deden wij zo'n 30 jaar geleden met onze toen nog kleine kinderen. En wat een indruk maakte dat. Onze zoon van 4 (of 5?) tekende in zijn vakantie-schetsboek de TRAP: bladzijde na bladzijde met af en toe een mensje erop, hijzelf voorop en vervolgens de rest van het gezin. Nu is hij vader en is met zijn gezin naar Møn geweest en natuurlijk hebben ze Møns Klint beklommen. "Helemaal alleen, ik ging niet op mijn papa's schouder" vertelt kleinzoon trots. Als ik 'm het schetsboek van vroeger laat zien, kijkt hij zijn ogen uit: al die treden en af en toe een mensje: zijn papa en tantes en opa en oma.
Als vakantie-uitje beklom ik deze week in Rotterdam de TRAP van de toren van de Laurenskerk. Niet in één keer, want op elke verdieping vertelde de gids een verhaaltje (over hèt bombardement) en liet de klokken en Carillon horen. Eindelijk na 306 treden waren we boven. Wat een uitzicht, wat een stad! Het zicht rekte tot aan de Maasvlakte, Delft, Den Haag.
Voor mijn werk beklom ik ook weleens de 318 treden van de Brielse Dom. Aan de ingang van de toren hangt een waarschuwingsbordje: Betreden op eigen risico.
Ja, TRAPPEN beklimmen is niet risicoloos. Van de TRAP vallen is geloof ik het meest voorkomende ongeluk in en om het huis.
Ons huis heeft 3 TRAPPEN, 2 naar boven en 1 naar beneden en die naar de kelder vindt onze kleinzoon zowat net zo spectaculair als Møns Klint sinds hij weet dat die naar onder de grond gaat (en achter een gewone deur verstopt zit!)
Onder de grond heeft maar 9 treden.
Hoeveel treden heeft de TRAP op Møn eigenlijk?

Rommelmarkt

"Het is druk vandaag" hoor ik twee mannen van de organisatie  tegen elkaar zeggen. Dat vind ik ook, maar het is eeuwen geleden dat ik voor het laatst naar deze maandelijkse ROMMELMARKT van de kerk ging en toen was het bij mijn weten ook druk. Mijn doel is om een prentenboek over brandweermannen te kopen voor mijn kleinzoon. Nog voor ik naar binnen ga valt mijn blik op een klein houten kinderstoeltje. In gedachte zie ik er al mijn kleindochter op zitten. Ik weersta de verleiding en loop door. Binnen moet ik me een weg banen tussen kopjes, glazen, schaaltjes aan de ene kant en tafels, stoelen en kasten aan de andere. Zo te zien allemaal legaten uit het bejaardenhuis. Ik zie veel bekende gezichten en word blij verrast begroet. Ik voel me de verloren zoon (dochter) uit de bijbelse geschiedenis. Op mijn vraag waar de kinderboeken zijn word ik naar boven gewezen.
Aanvankelijk zie ik alleen grote-mensenboeken, waarvan er veel ongelezen uitzien. Goedbedoelde cadeautjes aan oma die òf niet van het genre hield (opvallend weinig Gerda van Wageningen)  òf bijna blind was.
Ook hier weersta ik de verleiding.
Het valt nog niks mee om een brandweerboek te vinden. Wel zie ik een Richard Scarry die in bepaalde kringen tegenwoordig 'hip' is, een Sinterklaasboek geschreven door Jan Terlouw  en een gloednieuw boek van Ted van Loon met tekeningen van de onlangs overleden Sieb Posthuma. Die kan ik natuurlijk niet laten liggen. Uiteindelijk kom ik ook nog een Stoere-voertuigen-boek tegen met.... een brandweerwagen die nog geluid maakt ook als je op het goeie knopje drukt. Ik loop langs de 'speelgoedafdeling' terug en kijk even tussen de autootjes...je weet maar nooit of er  misschien een brandweerwagen bijzit. Al snel zoeken een paar ROMMELMARKT-diehards mee en jawel......... en nog wel van verantwoord Playmobiel! Als ik weer naar beneden ga ben ik 4 boeken en een brandweerauto rijker en € 5 armer.
Buiten staat nog steeds het kleine houten kinderstoeltje. Likje verf en het is een mooi verjaardagscadeautje. In gedachte zie ik er mijn jarige kleindochter al op zitten. "Een euro" zegt de man van de organisatie.
Even later fiets ik naar huis. Het stoeltje past precies in mij fietstas!

Lucht

Voor de mooiste Hollandse LUCHTEN hoef ik eigenlijk het huis niet uit, die zie ik zelfs vanuit de huiskamer. Toch ga ik vandaag naar De Hallen in Haarlem, naar de Zomertentoonstelling LUCHT! in de Nederlandse kunst sinds 1850. Zou de molen bij Wijk bij Duurstede van Jacob van Ruisdael er ook hangen? Nog onlangs heb ik 'm in het Rijksmuseum in de Eregalerij gezien. Volgens weerman Erwin Krol klopt er geen hout van de WOLKENLUCHT boven de molen en die kan het weten.
Meer dan 40 jaar geleden kreeg ik van mijn toenmalige vriendje dit 'schilderij' . De verkering ging uit en het schilderij raakte kwijt. In de loop der jaren kwam op feestjes en partijen regelmatig 'mijn van Ruisdael' ter sprake, maar niemand wist waar hij gebleven was. Spoorloos verdwenen. Tot 2 weken geleden mijn broer belde met de mededeling dat hij bij hem op zolder hing! De sensatie was groot, en bijna had ik me aangemeld bij Tussen kunst en kitsch ware het niet dat het een reproductie betrof.
Vanuit de bus, metro en trein zie ik de snel bewegende en opbollende STAPELWOLKEN. Ik zie Groot Brittannië, een Dinosaurus, een reus en IJsland.
Kan de tentoonstelling nog mooier zijn?
Hij is mooi!
Er hangen Hollandse LUCHTEN van oude meesters en moderne felgekleurde LUCHTEN.
Ik denk aan het gedicht REGENWOLK van Jules Deelder:
Grauwe wolk
van vage vorm
zonder vaste
omtrek
die zich soms
verdeelt in
losse flarden
en dan
fracto-nimbus
heet

Die Jules... heeft net zoveel verstand van WOLKENLUCHTEN als ik!
Er is maar één minpuntje aan de tentoonstelling:
Dè molen, dè van Ruisdael hangt er niet. Daar moet ik toch voor naar het Rijksmuseum. Of ik kijk thuis gewoon naar de mijne!

Zondag

En weer is het ZONDAG. Gingen we vorige week ZONDAG fietsen en picknicken en was het stralend weer, vandaag is de lucht dreigend en ben ik op de fiets op weg naar mijn werk.
Werken op ZONDAG.
Van huis uit ben ik niet anders gewend. We woonden in het katholieke zuiden en mijn vader had een busbedrijf. Onze bussen reden 7 dagen in de week. Op ZONDAG met de plaatselijke voetbalclub (RBC) en  regelmatig naar een bedevaartsoord. Dat je ook op ZONDAG naar de kerk moest was geen probleem, keuze genoeg: de vroegmis om 7 uur (of 8 uur?), de hoogmis om 10 uur en voor de langslapers was er de late mis om 12 uur. Had je echt op ZONDAG andere dingen te doen dan was er ook nog de mogelijkheid om naar de zaterdagavond-mis te gaan. Deze sloot naadloos aan op het wekelijkse stappen. Gemak dient de mens. Onbegrijpelijk dat des-al-niettemin de katholieke kerk compleet leeggelopen is.
Mijn man daarentegen is van gereformeerde huize. Bij hem thuis was de ZONDAG heilig en stond in het teken van de ZONDAGSRUST èn de kerkdienst die veel langer duurde dan de 'Roomse' mis, wat onder andere kwam door de ellenlange preek. Het enige lichtpuntje was het pepermuntje (King) tijdens de collecte.
Als ik op mijn werk aan kom, staan er al klanten voor de deur die ideeën willen opdoen om de ZONDAG door te brengen nu het geen strandweer is. Gewoon thuis blijven is geen optie en naar de kerk gaan al helemaal niet.
En zo heb ik mijn handen vol aan al die rusteloze ZONDAG-toeristen.
Als ik uren later weer naar huis fiets komt de regen met bakken uit de lucht en lijkt het of er een nieuwe zondvloed op handen is. Dat komt er van als je op ZONDAG werkt!

Zomaar een Zomer-Zondag

Met dank aan wegwerkzaamheden - het is notabene bouwvak èn zondag -  zijn we een uur later dan afgesproken bij de (klein)kinderen. We gaan met zijn allen fietsen en picknicken, maar eerst koffie.  Kleindochter van bijna 11 maanden verkent op haar buik de tuin. En bij verkennen hoort kijken, pakken, voelen en proeven: modder, gras, blaadjes, bloempjes. Ook kleinzoon van 3 kijkt, pakt, voelt en proeft ……of er al rijpe bramen zijn en gul deelt hij uit. Ook aan zijn babyzusje, die ze met haar kleine garnaalvingertjes aanpakt, even bekijkt en dan in haar mond stopt. Haar snoet en roze meisjestruitje zitten al snel onder de zwarte en rode vlekken.

Kleinzoon heeft een nieuwe fiets met ‘trapondersteuning’ (van zijn mama’s fiets). “Kijk, de ketting zit hier in “ en hij laat me trots de kettingkast zien.

Opa en zoon (en kleindochter in het fietsstoeltje) fietsen voor, wij achter. Zij fietsen bij het stoplicht door groen en wij…..door rood! Kleinzoon die alles ziet, wijst ons hierop.

Tja!

Tijdens de fietstocht wordt er over van alles gesproken: de (peuter)dansles die niet doorging “te weinig kinderen, alleen Quin en ik “ en “Quin komt niet meer op de Bever (de opvang) ”. Op mijn vraag of Quin al 4 geworden is moet kleinzoon lang nadenken. Zijn moeder geeft het verlossende antwoord: Nee, Quin is nog geen 4, maar ‘haar’ moeder heeft geen werk meer, dus blijft ze voortaan thuis.

Kleinzoon heeft het vaak over Quin en laat ik nou altijd gedacht hebben dat Quin een jongen was.

Tja!

Na een poos komen we bij een kasteel. Een mooi plekje om te picknicken.

Alles wordt uitgestald op het speelkleed van kleindochter: brood, pindakaas, pasta, kaas, thee, koffie, sinaasappels.

Maar waar is het broodmes? Vergeten. Er zit niks anders op dan het brood te besmeren met een lepeltje! Alleen met de kaas lukt dat niet. “Zullen we bij het kasteel een mes gaan vragen?” stel ik voor. Daar heeft kleinzoon wel oren naar en hij is teleurgesteld als het een grapje blijkt te zijn. Onze schoondochter herinnert zich dat ze in haar jeugd als ze op kamp gingen weleens een bankpasje als mes gebruikten, waarop kleinzoon prompt een stukje kaas wil.

Terwijl de ‘grote’ mensen praten over belangrijke toekomstplannen lopen kleinzoon en ik naar de gracht die om het kasteel ligt en we fantaseren over ridders en zwaarden. Het pad is smal en er zitten diepe moddersporen in van  grote auto’s die natuurlijk van de ridders zijn. Ja, we leven wel anno 2014!

Op de terugweg gaat kleindochter in de fietskar en valt in slaap. Tenminste….dat denken we. Want als we een stop maken bij een ijskraam blijkt ze te hebben overgegeven en na een verschoning moet ze weer spugen, dit keer ‘gelukkig’ op opa’s broek.

Dat lucht wel op, want even later wil ze best een hapje ijs proeven.

In de bakjes ijs zitten ook kersen met pitten die we uitspugen in het gras. “Dan groeit er een nieuwe kersenboom en als je de pit inslikt groeit er één in je buik!” Voor alle zekerheid eet kleinzoon de kersen maar niet op, want stel je voor…..

Als we weer thuis zijn gaat hij ijskraampje spelen met zijn (AH)mini’s  en natuurlijk is hij de ijsboer!

 

Fietsen (dag 2)

Al meer dan 40 jaar woon ik 'boven de sloot' zoals mijn Brabantse familie placht te zeggen. En al 40 jaar rijden we als we op familiebezoek gaan over Hellegatsplein, een (volgens Wikipedia) knooppunt dat zijn naam te danken heeft aan het Hellegat, waar de Haringvliet, Hollands Diep en Volkerak samenkomen. Het ligt tussen Goeree-Overflakkee, de Hoekse Waard en Brabant.
Vandaag doen we het Hellegatsplein op de FIETS.
Dat is een heel andere beleving dan met de auto. We hebben geluk, want de brug is open. Vanuit de auto zien je in zo'n geval alleen een paar masten of een vlag, maar met de FIETS sta je op de eerste rang om bootjes te kijken, nou, ja zeg maar liever boten!
Daarna moeten we kiezen; of over Goeree Overflakkee of door de Hoeksche Waard. Het wordt het laatste en nog voor we het Hellegatsplein verlaten zien we het markante beeld (van basaltblokken) van 2 mannenfiguren die de arbeid en het intellect verbeelden, symbool van de overbrugging van twee eilanden.
Nog steeds hebben we de wind gunstig en dat is maar goed ook, want de Hoeksche Waard heeft dan wel de status van Nationaal Landschap, geef ons maar het Zeeuwse en Brabantse landschap.
Het laatste stuk vanaf de veerpont naar Voorne Putten hebben we de wind tegen. En dan is FIETSEN opeens minder leuk, zeker als het ook nog bloedheet is.
Moe en bezweet FIETSEN we na 94 kilometer onze oprit op waar poes Lotje ons op staat te wachten.

Fietsen

Het FIETSPAD volgt de contour van het eiland. Vorig jaar liepen we hier in het holst van de nacht. Het was pikdonker en we hoorden alleen het zacht klotsen van de Grevelingen. Toen liepen we verder langs de rand van het eiland. Vandaag verlaten we het eiland en FIETSEN over de Philipsdam naar Zeeland. Wat een machtig gevoel, overal waar we kijken is water en dat geeft een ' Jesus-gevoel' die over het water liep.

We volgen de knooppunten en gaan over smalle, kronkelige dijkjes, langs korenvelden, akkers met aardappelen en bieten en een veld met Meekrap. In de verte zien we molens en kerktorens en proberen elke keer te raden welk dorp erbij hoort. We FIETSEN met de wind mee door Oud- Vossemeer (is er ook een Nieuw-Vossemeer?) en Tholen en het leven is goed…..maar nog steeds zijn we in Zeeland. Pas na 60 kilometer FIETSEN we Brabant in, het land waar mijn wieg heeft gestaan. Het laatste stuk van onze reis gaat langs de fysisch geografisch en ook voor leken aantrekkelijke Brabantse Wal met duinen die aan 'onze' duinen doen denken .

Onze eindbestemming is een exclusief Vrienden-op-de-FIETS-adres, oftewel Familie-op-de-FIETS.

Morgen weer terug. Wie weet is de wind dan wel gedraaid!

 

Oh, oh Den Haag

Tijdens de zomer4daagse staat niet wandelen centraal, maar schrijven en in dit geval vanuit je zintuigen. Het decor is het strand in Scheveningen. Als er iets je zintuigen prikkelt zijn  het wel zon, zee, strand en tropische temperaturen. Elke dag begint met een stiltewandeling en staat één zintuig centraal: ogen, oren (puntje van je) neus en mond.
Wat zie je, hoor je, ruik je tijdens de wandeling?
Golven, boten, afval, vlag, fietsen, schepjes en emmertjes, strandbeest, voetstappen in het zand, suizen in je oor, golven, knisperen van je schoenen, blaffen, vogels, flarden van gesprekken, fietsen en rammelende fietskettingen, vliegtuig, rubberlucht van de fietsbanden, asfalt, rozen, fietsketting.
Later worden deze ervaringen gebruikt bij het schrijven van een brief (Lieve ogen), een thriller (Mijn hart bonkte in mijn keel), een kinderverhaal (Er was eens), een herinnering (de geur van zoete appeltjes) en een erotisch verhaal ( Haar lippen proefden het zout op zijn huid).
De dagen zijn gevuld met schrijven.....schrijven....schrijven en vliegen om.
's Avonds op de fiets kriskras door de stad. Herinneringen aan OH, OH, DEN HAAG van Harrie Jekkers ( De Lange Poten en het Plein), Couperus (Eline Vere).
Daarna naar huis, eh... het hotel.

 

Apeldoorn

Vlak voordat we sportpark Victoria op fietsen waar de start van de APELDOORNSE Wandel4daagse is, krijg ik een lekke band. We zijn laat omdat we moeite hadden om de weg vanaf onze B&B te vinden.
Band plakken doen we vanmiddag wel na afloop.
We lopen 20 kilometer. De APELDOORNSE wandel4daagse claimt de groenste van Nederland te zijn, het is in ieder geval de modderigste.
Na 4 uur lopen in de regen verlangen we naar een welverdiende douche en droge kleren, maar eerst moet de band geplakt worden.
De bandenplakspullen die we (zeker weten) meegenomen hebben, zitten niet in onze rugzakken en ook niet in de fietstassen. Bij de EHBO-post hebben ze alleen wondenplak.
Tja!
Een verkeersregelaar wijst ons de weg ("alsmaar rechtdoor") naar een à la minute fietsenservice waar we inderdaad min of meer recht toe-recht aan naar toe gaan afwisselend stukje fietsen-band oppompen en weer stukje fietsen.
Het lijkt wel of we meedoen met een biatlon.
Maar dit terzijde.
De fietsenmaker had zo weggelopen kunnen zijn uit een reclamespotje van EVEN APELDOORN BELLEN. Nog voor ik mijn probleem kenbaar heb gemaakt hangt mijn fiets al in de beugels. En passant geeft hij ons een nuttige fietsroute-tip en nog geen 10 minuten later zijn we op weg naar de warme douche en droge kleren. En dat alles voor 10 euro.
Over de 'APELDOORNSE'  zijn we niet super-enthousiast (teveel groen, teveel modder), maar over die APELDOORNSE fietsenmaker des te meer!

Rotonde

Eerst waren ze er. Toen verdwenen ze en de laatste jaren zijn ze terug van weg geweest en ieder zichzelf respecterende gemeente heeft er minstens één: ROTONDES.

Waren het eerst minirotondes, tegenwoordig zijn het halve verkeerspleinen. Bij wijze van!

Zo’n 25 jaar geleden kwam men op het idee om op een ROTONDE een kunstwerk te plaatsen. ROTONDEKUNST.

In onze gemeente werd in die tijd nog niet aan ROTONDE gedaan, laat staan ROTONDEKUNST.

Maar op betrekkelijk korte tijd zijn er maar liefst drie aangelegd - ja, je moet toch meegaan met je tijd-  en daar prijken sinds kort kunstwerken op.

En dat is niet zomaar kunst, nee daar zijn Zuid Afrikaanse kunstenaars voor aangetrokken, want in mijn gemeente huldigen ze het principe wat je van ver haalt is lekker. En we zijn hiermee wel uniek in Nederland, want op niet één van de naar schatting 4000 ROTONDES in Nederland staat kunst van Zuid Afrikaanse kunstenaars.  Niet dat de kunstwerken er Zuid Afrikaans uitzien, eerder niksig.

Nee, dan de enorme kip op de ROTONDE in Barneveld! Die is vast gemaakt door een BBK, oftewel een Barneveldse Beeldend Kunstenaar. In Barneveld zijn ze meer van ‘wat de (Barneveldse) boer niet kent dat eet hij niet’.

Toch vreemd dat op de ROTONDEKUNST in mijn gemeente vlaggen wapperen met het woord Duurzaamheid er op.

Wat je van ver haalt……….

Het gele bankje

Het is alweer drie maanden geleden dat ze overleed en deze week is de urn met haar as geplaatst in de herdenkingsmuur van het crematorium.
Het leven is gewoon verder gegaan:
selfies, loomarmbandjes, De Krim, ISIS, Europese Verkiezingen, Jesus Christ Superstar, Mattheüs Passion, Berlijn, Mauritshuis, super helden, de lente is overgegaan in de zomer en wij leven zoals elke jaar rond deze tijd grotendeels in de serre.
De serre waar dè ultieme herinnering aan haar staat: HET GELE BANKJE. Zolang ik haar gekend heb stond het BANKJE in haar huis. Eerst was het volgens de jaren zestig-mode bruin corduroy, toen wit en nu alweer jaren geel. Altijd was het bankje de centrale plek in haar huis. Nachtenlang heeft ze er slapeloos op doorgebracht. Hoe vaak hebben wij er niet op gezeten als we bij haar waren. Altijd lag er wel een interessant boek op.
Toen haar erfenis verdeeld werd wilden wij maar één ding: HET GELE BANKJE.
Ik heb er nog geen slapeloze nacht op doorgebracht, maar wel een middagdutje.
De urn is er om haar te herdenken en HET GELE BANKJE om haar te herinneren.

Holland

Ik ben enorm verknocht aan het HOLLANDSE landschap van Avercamp, Marsman en zelfs van Potgieter (‘U schiep natuur met een stiefmoeders hand, toch heb ik innig u lief oh, mijn land”).

Vandaag geen ‘grauwe  hemel’, maar een echte HOLLANDSE lucht met stapelwolken en heel veel blauw. De polder waar ik fiets is weids en er hangt een lucht van gedroogd gras. De boeren zijn aan het hooien en tegelijkertijd aan het sproeien.

Vreemd!

In de verte zie ik aan de horizon moderne molens en één ouderwetse die lustig draait in de wind.

Nog onlangs was ik in Kinderdijk. Nog nooit zoveel molens bij elkaar gezien. Een spectaculair gezicht en niet voor niks staat dit molenpark op de Werelderfgoed.

Zouden de Windmolenparken die nu overal verschijnen en waar veel weerstand tegen is – landschapvervuiling! – over twee eeuwen ook op de Werelderfgoedlijst komen?

Ik volg de contour van het eiland, ga over een sluisje en na bijna twee uur fietsen ben ik op mijn bestemming.

’s Avonds als ik langs de andere kant van het eiland weer terug fiets schijnt nog steeds de zon. Die gaat pas rond 10 uur onder. Ook de boeren maken overuren. Die zijn nog steeds aan het hooien èn sproeien.

Vreemd!

 

De geur van koffie

Toen Van Nelle nog geen Werelderfgoed maar alleen een koffiebranderij was kon het gebeuren dat, als de wind gunstig stond, je vanaf de snelweg bij Rotterdam DE GEUR VAN KOFFIE tegemoet kwam.
Wat de reden waarom je daar reed ook was - begrafenis, vakantie, kleinkinderen - altijd gaf DE GEUR VAN KOFFIE even een prettig gevoel van huiselijkheid, gezelligheid, ontspanning, kalmte en warmte.
En herinnering! Dat is wat DE GEUR VAN KOFFIE doet.
Herinnering bijvoorbeeld aan mijn jeugd waar midden in mijn geboortedorp ook een koffiefabriek stond, De Biggelaar.
Zou deze fabriek er nog staan? Wordt er nog koffie gebrand, of is het gesloopt of monument geworden met expositieruimte?
Herinnering aan de eerste keer dat we bij onze dochter op bezoek gingen in haar studentenkamer en langs de Douwe Egberts reden. Nu is ze alweer bijna 40 en mag DR voor haar naam zetten.
Ik las dat de Van Nelle fabriek te bezichtigen is.
Zou er DE GEUR VAN KOFFIE (nog) hangen?

Piggelmee

Toen ik in de krant las dat de Van Nelle fabriek op de Werelderfgoedlijst gekomen is, dacht ik gelijk aan PIGGELMEE die met zijn vrouwtje in een omgekeerde Keulse pot woonde in de duinen. De avonturen van het dwergenpaartjes stonden in een boek. De bijbehorende plaatjes kon je sparen als je Van Nelle koffie kocht.
Dat was rond 1920. Anno 2014 is sparen onder kinderen nog steeds populair: superhelden, juichhamsters, voetbalplaatjes wuppies.
Wij dronken vroeger DE koffie, dus leerde ik pas op toen ik groot was PIGGELMEE kennen toen ik bij een antiquariaat het tovervisje kocht met de onsterfelijke beginregels:
In het land der blonde duinen
en niet heel ver van de zee
leefde eens een dwergenpaartje
en dat heette PIGGELMEE

Nog weer later kwam ik tot ontdekking dat de duinen bij mijn woonplaats  dè blonde duinen zijn. Want wat bleek? De directeur van de Van Nelle fabriek (nee, niet meneer van Nelle, maar meneer van der Leeuw) had een buitenhuis in 'onze' duinen.
Hij had ook een sportvliegtuigje waarmee hij vanuit Rotterdam naar een speciaal aangelegd vliegveldje in het naburige dorp vloog. Voordat hij landde cirkelde hij boven zijn buitenhuis als teken dat de butler hem kon komen ophalen.
Het vliegveldje is er niet meer en de directeur van Van Nelle leeft niet meer, maar het inmiddels tamelijk vervallen, maar wel onder architectuur gebouwde buitenhuis staat er nog. En PIGGELMEE? Die kom ik nog regelmatig tegen in de duinen.

Oosterschelde

Het is een mooie voorjaarsdag: vriendelijk zonnetje…aangename temperatuur… nauwelijks wind….echt zo’n dag om er op uit te trekken. We rijden richting Zeeland, Schouwen Duiveland om precies te zijn. De weg naar Zeeland over de dammen die de eilanden met elkaar verbinden is zoals altijd een spectaculaire ervaring. Altijd weer het gevoel dat Nederland uit meer water dan uit land bestaat..

Onze bestemming is het Watersnoodmuseum aan de rand van de OOSTERSCHELDE. Het is niet bepaald Watersnood-weer en van Oosterschelde windkracht 10, het boek van Jan Terlouw is geen sprake.

Maar ik ben van 1953 en altijd into Ramp.

Het museum is gevestigd in de 4 caissons waarmee het laatste gat in de OOSTERSCHELDE op 6 november 1953 gedicht is. Er zijn de bekende polygoonfilmpjes en op een wand hangt de indrukwekkende lijst met namen van alle 1835 slachtoffer + 1, een pasgeboren baby die naamloos met de ouders in de golven verdween. Op een lichtbeelden-animatie zie je diezelfde namen in de golven verdwijnen.

Namen, wat zijn ze belangrijk. Als je geen naam hebt  hoe kun je dan voortleven in de herinnering? Ik krijg er koude rillingen van. Ik ben dan wel van 1953, maar na de Ramp geboren en niemand van mijn familie is verdronken.

Later fietsen we langs de spiegelgladde OOSTERSCHELDE (windkracht 0) naar Zierikzee. In de verte zien we de Zeelandbrug. De zon glinstert  in het water. Onbegrijpelijk dat datzelfde water zo verwoestend kan zijn.

 

 

 

Vrienden

VRIENDEN is een vaak terugkerend onderwerp van gesprek tussen mijn kleinzoon en mij. Zijn VRIENDEN en mijn VRIENDEN. Zo klein ("ik ben groot") hij is, weet hij dat het hebben van VRIENDEN belangrijk is in het leven.
Zijn papa en mama, zusje, opa's, oma, tantes en ooms zijn VRIENDEN van hem die ik ook ken.
Hij heeft ook VRIENDJES op de Bever (kinderopvang). Samen noemen we ze op: Felix, Qwin, Balder..."Ken jij die? "vraagt hij "Nee". "Moet je een keer naar de Bever komen"
OK!
Als hij komt logeren, is 'toevallig' ook de (knuffel) Gruffalo van mijn VRIENDIN er.
"Waarom" vraagt hij.
Als je 3 bent zit je midden in de waarom-fase.
"Omdat de Gruffalo het leuk vindt om met jou te komen spelen."
Voorlopig is dat niet wederzijds. Kleinzoon speelt liever met de (knuffel) Knorrie van zijn opa.
We zitten in de tuin koffie (en een pakje sap) te drinken als we bezoek krijgen.
"Dat zijn mijn VRIENDEN" zeg ik.
Hij rent naar binnen en komt terug met de Gruffalo.
Ik vertel 'm dat de Gruffalo niet van deze VRIENDEN is.
OK!
Het is gezellig met mijn VRIENDEN, die al heel snel ook zijn VRIENDEN zijn.
En wat doe je met VRIENDEN als ze weggaan?
Die zwaai je uit! En dat doet hij dan ook. Net op dat moment komt een man op een fiets voorbij die bij wijze van grap ook zwaait.
"Is dat ook jouw VRIEND?"
VRIENDEN....... ze zijn belangrijk in het leven....... maar niet iedereen is zomaar je VRIEND!

Logeren

Onze kleinzoon komt met zijn babyzusje LOGEREN. Het lijkt een complete volksverhuizing wat er uit de auto van onze zoon komt: campingbedje, kinderstoel, draagzak, fietsstoeltje, pakken luiers, rompertjes, speelgoed en zelfs een ‘zwem’ luier voor als we naar het strand gaan. Allemaal voor de kleine meid die er zelf geen weet van heeft en op een oude deken van oma met een lege zak chips speelt.

Kleinzoon heeft, zegt hij zelf, alleen zijn rugzak meegenomen met daarin zijn zonnebril en zijn slaapdoekje: “ een nieuwe, gekregen van Ben”. Kleinzoon is wat knuffeldoekjes betreft niet kieskeurig. Wat speelgoed betreft weet hij inmiddels dat er op de zolder van opa en oma altijd wel iets is om mee te spelen. Dit keer heeft hij de lego van zijn papa ontdekt, nee niet de duplo, daar is hij al te groot voor, hij is al 3! De duplo is voor zijn babyzusje die er gretig in gaat bijten. Goed voor haar doorkomende tandjes. Na het avondeten (met appelmoes) gaat zijn vader naar huis. En dan dringt de realiteit tot kleinzoon door. Dat is even een moeilijk moment, maar nadat we papa uitgebreid uitgezwaaid hebben gaan we over tot de orde van de dag, oftewel het bedritueel: Filmpje kijken van Pieter Post, boekje voorlezen, tanden poetsen..... oeps….hij heeft geen tandenborstel meegenomen. “Zit ie misschien in je rugzak? “ vraag ik nog. “Nee, daar zit toch alleen mijn zonnebril en beddoekje in.” zegt hij verontwaardigd. Geen ramp, we hebben een reserveborstel en ook grote-mensen tandpasta.

En dan is het uur U aangebroken.

Het grote bed waar hij in ligt is ineens wel erg groot. De vorige keer dat hij LOGEERDE lag hij er samen met zijn papa in. Gelukkig is al gauw een knuffel gevonden die ook in het grote bed mag. Na nog een liedje en een zelf verzonnen verhaaltje is het echt zover. De deur op een kiertje en het echte LOGEREN is begonnen. Een tijdlang is het stil boven tot ineens de deur beneden open gaat.

“Ik moest heel zachtjes snikken, maar dat hoorde je niet”

Nadat we een tijdje op de bank hebben gezeten en naar de maan hebben gekeken gaat hij het weer proberen. Met succes dit keer.

Hij en ook zijn babyzusje slapen tot  mijn wekker afgaat. Komt vast door de gezonde zeelucht. Als dat zo is, slapen ze komende nacht het klokje rond, want vandaag gaan we naar de echte zee.  

 

 

Je gezicht laten zien

Vandaag was de opening van de jaarlijkse zomer-expositie in de oudheidkamer in mijn gemeente en zoals dat zo mooi heet moest ik er 'MIJN GEZICHT LATEN ZIEN'. Ik netwerkte met andere bekende gezichten, de voorzitter bedankte alle sponsors en de burgemeester hield voordat hij de opening verrichtte een standaardpraatje.
Alhoewel...
Zo standaard was dat niet. Hij zei: "Als je je verleden niet kent hoe kun je dan je heden begrijpen en hoe ziet je toekomst er dan uit"
Tijdens het onvermijdelijke hapje en drankje en later op de fiets naar huis bleven deze woorden maar door mijn hoofd spelen.
Mijn verleden.
Mijn heden
Mijn toekomst
Ze stemmen me tot nadenken.
Waar 'JE GEZICHT LATEN ZIEN' al niet goed voor is.

Europa

Als je 'vroeger' aan onze kleinzoon van 3 vroeg waar hij woonde, noemde hij altijd zijn woonplaats. Tegenwoordig zegt hij: "In Bunnik en in NEDERLAND" . Als je 3 bent ontdek je dat de wereld groter is dan alleen de plek waar je woont. Zijn ene opa woont  in Groningen en zijn andere opa en oma in Rockanje "...en in NEDERLAND"
Het wachten is op dat rijtje dat we als kinderen in onze schoolboeken schreven:
Naam
Straat
Woonplaats
Provincie
NEDERLAND
EUROPA
WERELD
HEELAL

De wereld wordt steeds groter, maar tegelijkertijd ook kleiner. Met het vliegtuig ben je binnen een mum van tijd aan de andere kant van de WERELD.
Alleen het HEELAL is onbereikbaar ver.
En dan nog.... Wubbo Ockels (en die kon het weten) zei in een interview dat het niet om het HEELAL draait, maar om de WERELD.
Voorlopig draait het vandaag om EUROPA.
Vandaag gaan we stemmen.
Wat is dat toch met al die tegenstanders?
10 tegen 1 dat ze wel op vakantie gaan naar alle uithoeken van de WERELD en nog nooit op de Wadden zijn geweest.
Ik hou enorm van NEDERLAND: het klimaat, de polders, de molens, de Hollandse luchten, maar stem voor EUROPA.
Onze kleinzoon mag vanavond met zijn ouders mee gaan stemmen en het stembiljet in de gleuf doen.
Alle kans dat hij morgen zegt als ik vraag waar hij woont: "in Bunnik en in NEDERLAND en in EUROPA"

Koningsdag

Twaalf uur... middernacht... de eerste KONINGSDAG zit erop. KONINGSDAG voelde heel anders dan KONINGINNEDAG.
Het voelde als een verjaardagsfeest zonder  jarige, sterker nog, het was zo, want de KONING is morgen pas jarig en dat is op een zondag en dan mag je niet feesten in calvinistisch Nederland!
Maar de KONINGIN was toch ook niet jarig op KONINGINNEDAG (30 april)?
Waarom deze eerste KONINGSDAG dan toch zo anders voelde, kwam door het ontbreken van 'mijn' jarigen (met de nadruk op de N). Mijn kinderen zijn 37 jaar lang jarig geweest op KONINGINNEDAG en nu ineens zijn ze dat pas over 3 dagen.
Voor mijn gevoel waren ze vandaag jarig en het leek net of ze mij, hun bloedeigen moeder, niet uitgenodigd hadden op hun feestje.
Maar och, het zal wel wennen en elk nadeel hep zijn voordeel (of is het omgekeerd?), want voortaan kunnen we èn KONINGSDAG èn verjaardag vieren.

Zonde

De theatervoorstelling van Freek - nee, niet die slangenjongen - de Jonge heet ZONDERMEER en is een combi van de woorden ZONDE en ONDERMEER.
Freek weet als zoon van een dominee wel raad met ZONDE. Adam en Eva in het paradijs, de slang die Eva verleidde.
Met die slang zou die andere Freek (Vonk) wel raad weten, maar dit terzijde.
De verhaaltjes worden door Freek afgewisseld met liedjes:
ZONDE.
Achteraf is alles ZONDE
ZONDE dat je het deed
ZONDE dat je het liet
Het blijft eeuwig ZONDE
Of je het doet of niet

Freek is op dreef, hij laat zich van zijn vrolijkste kant zien. En wat een energie, je zou bijna vergeten dat hij al tegen de 70 loopt. Bijna, want ik zie 'm regelmatig (ik zit op de voorste rij) als geheugensteuntje op zijn tablet kijken.
Het was een leuke avond.
Mijn man heeft door mijn enthousiaste verhalen, spijt dat hij niet meegegaan is, maar ja, spijt komt na de ZONDE en achteraf is alles ZONDE.