We hebben in Nederland 22000 kilometer aan DIJKEN, waarvan zo'n 400 meter 'onze' DIJK, tenminste... toen we hier 30 jaar geleden kwamen wonen. Ons huis stond (en staat nog steeds) boven op de DIJK.
Een zwager die op bezoek kwam maakte tegen mijn man de inmiddels onsterfelijke opmerking: "Jij hebt een DIJK, maar ik heb een DIJK van een vrouw!"
Mocht er een nieuwe zondvloed komen dan zitten wij hoog en droog op onze DIJK (en komt de hele buurt schuilen!).
Een groot deel van onze DIJK hebben we een aantal jaren geleden verkocht aan Natuurmonumenten. We hebben nu wel de lusten, maar niet de lasten en dat is een riante positie.
Onze DIJK is volgens de overlevering in de dertiende eeuw aangelegd door monniken en staat in de plaatselijke toeristische brochure omschreven als landschappelijk fraai. En dat is ie ook. Er hebben schapen en pony's op gelopen en nu zie ik er vanuit mijn werkkamertje regelmatig reeën.
Vorige week las ik een klein berichtje in het plaatselijke suffertje dat de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed onze regio, waaronder onze DIJK en straat (ja, NOORDDIJK!) wil aanwijzen als beschermd dorpsgezicht vanwege een zeer waardevol duincultuurlandschap.
Dorpsgezicht? Laat ik nou altijd tegen iedereen gezegd hebben dat we buiten het dorp wonen. Blijken we zo'n 2,5 kilometer vanaf het centrum van ons dorp te wonen. Maar wel op een DIJK!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten