Het is alweer drie maanden geleden dat ze overleed en deze week is de urn met haar as geplaatst in de herdenkingsmuur van het crematorium.
Het leven is gewoon verder gegaan:
selfies, loomarmbandjes, De Krim, ISIS, Europese Verkiezingen, Jesus Christ Superstar, Mattheüs Passion, Berlijn, Mauritshuis, super helden, de lente is overgegaan in de zomer en wij leven zoals elke jaar rond deze tijd grotendeels in de serre.
De serre waar dè ultieme herinnering aan haar staat: HET GELE BANKJE. Zolang ik haar gekend heb stond het BANKJE in haar huis. Eerst was het volgens de jaren zestig-mode bruin corduroy, toen wit en nu alweer jaren geel. Altijd was het bankje de centrale plek in haar huis. Nachtenlang heeft ze er slapeloos op doorgebracht. Hoe vaak hebben wij er niet op gezeten als we bij haar waren. Altijd lag er wel een interessant boek op.
Toen haar erfenis verdeeld werd wilden wij maar één ding: HET GELE BANKJE.
Ik heb er nog geen slapeloze nacht op doorgebracht, maar wel een middagdutje.
De urn is er om haar te herdenken en HET GELE BANKJE om haar te herinneren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten