Kleuter

Een oppas-dagje ziet er heel anders uit nu hij KLEUTER is. Draaide eerst alles om het dagritme of beter slaapritme van zijn kleine zusje, nu staan de schooltijden centraal.
Zijn papa heeft ons de avond van te voren ter voorbereiding al een time-table gemaild.
Om acht uur tanden poetsen, haren kammen, tas inpakken, nog even naar de w.c. en tot slot jas en schoenen aan (en ook die van de kleine meid, want die mag een dagje spijbelen van de opvang) Klokslag kwart over acht - hij wijst het zelf aan op de klok- de deur uit. Hij weet de weg. De school is dichtbij, maar het tempo ligt laag vanwege de kleine stapjes van zijn zusje. Onderweg komt hij een paar kindjes uit zijn klas tegen.
Bij de school is het druk en in het halletje is het dringen geblazen. Voor elke KLEUTER hangt er aan de kapstok een grote zak (een luizenzak!)  met zijn naam erop en daar moeten de jas en rugzak in.
Hij kan de zijne even niet vinden, maar gelukkig ziet oma, ik dus, 'm op de grond liggen.
In de klas gaan de KLEUTERS niet zoals in mijn tijd in de kring zitten, maar ze gaan direct aan de slag.
Onze eigen KLEUTER kijkt een beetje angstig in het rond. Waar is zijn plekje? Dan ziet hij het meisje waar hij naast moet zitten en ook zijn werkje: plaatjes knippen en op volgorde van 1 tot 5 leggen en op een lange strook plakken. De KLEUTER die thuis heel wat praatjes heeft is er stil van en als we afscheid nemen vraagt hij om een knuffel. Iets wat ie anders bijna nooit wil.
Ik heb met hem te doen.
Amper een week op school en dan al moeten knippen, tellen en plakken.
Nee, KLEUTER zijn valt nog niks mee. Dan heeft zijn zusje, die nog PEUTER is het stukken gemakkelijker. Die mag lekker met opa en oma mee op de fiets naar het bos. Zij geniet van de aandacht die ze niet hoeft te delen met haar broer.
Maar de fietstocht kan niet al te lang duren want de tijd tikt door en het is zo alweer 12 uur.
Omdat opa en oma er zijn hoeft onze KLEUTER niet over te blijven en hoeft hij ook niet naar de BSO (Buiten Schoolse Opvang) en duurt zijn 'werkdag' vandaag minder lang.
Maar toch... KLEUTER zijn valt nog niks mee.
"Ik moet nog wennen" zegt hij zelf.

Boomgaard

Met veel lawaai komen ze aanrijden: hijskranen en tractoren. Ze overstemmen de ‘Johannes’ waar ik als voorbereiding op de uitvoering vlak voor Pasen naar aan het luisteren ben. Ik laat het lijdensverhaal even voor wat het is en loop naar buiten. Daar zie ik een grijper in ‘onze’ BOOMGAARD een grote boom uit de grond rukken, en nog een en nog een. ‘Onze’ BOOMGAARD die bij ons huis hoorde toen we er meer dan 30 jaar geleden gingen wonen. De BOOMGAARD met een druivenserre die vol hing met paarse druiventrossen (waarom denk ik nu aan Een vlucht vol regenwulpen?). De BOOMGAARD met meer dan 40 perenbomen.

Goed! Die BOOMGAARD dus, die we alweer een aantal jaren geleden verkochten aan Natuurmonumenten die 'm vervolgens braak liet liggen waardoor de natuur zijn gang kon gaan.

Tot vandaag.

Omdat ik benieuwd ben wat er gedaan gaat worden, maak ik een praatje met de werklui.

Nee, ze werken niet in opdracht van Natuurmonumenten, maar voor het Waterschap, want -en nu komt het- de slootkant moet vrij gemaakt worden omdat er in het najaar gebaggerd gaat worden.

Het najaar?

Dat duurt nog een half jaar!

Zou deze actie soms iets te maken kunnen hebben met de  Waterschapsverkiezingen ( Het Waterschap doet meer dan je denkt staat op een Abri bij de bushalte) over twee weken? Op de valreep achterstallige klussen doen, want de sloot bij ‘onze’ BOOMGAARD had vast al afgelopen najaar uitgebaggerd moet zijn.

De mannen gaan verder met hun sloopwerkzaamheden en ik keer terug naar de ‘Johannes’

En aan het einde van de dag is de rust in de BOOMGAARD weergekeerd en kan de natuur er voorlopig weer zijn gang gaan. Waarschijnlijk tot de volgende Waterschapsverkiezingen over vier jaar.

 

Zen

"Hoe zag je gezicht er uit voordat je ouders geboren waren"
Deze 'koan' - oneerbiedig gezegd: een soort raadseltje - blijft maar door mijn hoofd spoken als we na afloop van de proefles ZEN-MEDITATIE naar huis fietsen.
In glossy-tijdschriften zoals Flow en Zin wordt vaak gesproken over een ZEN-MOMENT nemen, op commando van de doe-modus in de zijn-modus.
Dat gaat zo maar niet, daar moet je wel wat voor doen.
Mediteren bijvoorbeeld. Bij elke uitademing tellen: 1, 2, 3 tot 10 en dan weer van voor af aan. Elke keer als je gedachten afdwalen opnieuw beginnen.
Stil worden, even niets, alleen de blik naar binnen richten zonder oordeel.
ZEN is een training in Levenskunst, de kunst van het leven.
Hoe leef ik mijn leven?
Hoe denk ik over mezelf ook als het niet goed gegaan is?
De proefles heeft heel wat vragen bij me opgeroepen en vooral die ene over mijn gezicht voordat mijn ouders geboren waren.
Dat raadsel los je niet in ZEN-MOMENT op!

één 

Nutella

We gingen met de kinderen en kleinkinderen een weekend naar een vakantiehuis en we namen zoveel eten mee, genoeg voor een overwintering. De eerste ochtend ontdekten we echter bij het ontbijt dat er wel pindakaas, appelstroop, jam en hagelslag was, maar geen CHOCOPASTA. Nu kun je wel één ontbijt zonder CHOCOPASTA, maar een heel weekend? Gelukkig was er een 'kampwinkeltje' en daar verkochten ze CHOCOPASTA, tenminste... NUTELLA, oftewel HAZELNOOTPASTA. We, de grote en kleine mensen, keken verlekkerd naar de luxe ogende pot met fraai etiket met - inderdaad - hazelnoten. De grote mensen omdat NUTELLA pure nostalgie was wat wij vroeger maar hoogst zelden aten. En de kleine mensen omdat er niks lekkerder is dan een boterham met CHOCOPASTA van wat voor merk dan ook.
We kochten een pot, aten er van en vonden dat de smaak zo puur was en vanwege de hazelnoten vast heel gezond. Na het weekend belandde de NUTELLA in mijn keukenkast te midden van ordinaire huismerk-CHOCOPASTA
Gister las ik in de krant dat Signor FERRERO overleden was, de man van Mon Chéri, Ferrero Rocher  èn NUTELLA. Wat ik ook las was dat NUTELLA gemaakt is van surrogaatchocola en dat alleen de toevoeging van de hazelnoten het imago van gezond geeft. Toen ik de pot uit het keukenkastje pakte zag ik dat het 57 procent suiker en 30 procent vet bevat en maar 13 procent hazelnoten, net zoveel als in de PLUS-HAZELNOOTPASTA.
Kwestie van marketing en dat kon hij goed die mister NUTELLA.

4

Hij is al bijna 4. Vandaag viert hij alvast zijn verjaardag voor de familie, morgen geeft hij zijn kinderfeestje. Maandag als hij echt jarig is gaat hij voor de laatste keer naar de Bever (de opvang) en dinsdag begint zijn nieuwe leven als KLEUTER.
Hij heeft dit laatste PEUTER-weekend zo'n drukke agenda dat hij even de tel kwijt is. Als ik 'm feliciteer zegt hij: " Ik ben pas over 1 nachtje echt jarig" , om er aarzelend aan toe te voegen "of 2 nachtjes". Niettemin wil hij graag de cadeautjes in ontvangst nemen. Van zijn ouders heeft hij de onvermijdelijke schoolspullen gekregen: een broodtrommel en een beker "als je klik hoort zit ie echt dicht".
4 jaar: een mijlpaal!
Hij is zich daarvan bewust. Hij heeft al een paar ochtenden meegedraaid op school en heeft al 2 vriendinnetjes.
Met een select gezelschap gaan we naar zijn school, die volgens Maps op 4 minuten loopafstand is. Hij gaat op de fiets (met zonder zijwieltjes) en staat bij elke stoeprand ongeduldig te wachten. We kijken door het raam van zijn groep naar binnen, lopen naar de ingang van groep 1, zien de kapstokken met allemaal dezelfde tasjes "daar moeten je spullen in" zegt hij alsof dat de gewoonste zaak van de wereld is. Ik denk aan de 4 R's uit mijn kleuterjuf-tijd: Rust, Reinheid en Regelmaat. De 4de was voor mij altijd de R van mijn voornaam! Maar voor hem begint mijn naam met O van oma.
's Middags gaan we naar de carnavalsoptocht kijken. 'Vroeger' kende hij geen kinderen uit de buurt - zijn opvang was bij het werk van zijn ouders - maar nu ziet hij ineens kindjes die hij kent "die zit in mijn klas" en hij wijst naar een als elfje verkleed meisje. Zelf is hij niet verkleed " ik had wel mijn brandweerhelm op kunnen zetten". Hij en zijn ouders hebben daar door alle verjaardagsdrukte niet aan gedacht. Volgend jaar zal hij vast ook op school carnaval vieren. "Dan ben je 5" zeg ik.
Volgens hem ben je dan volwassen. Tja.
Eerst nog 4 worden.... over 2 nachtjes slapen.

Vincent

Ik ging naar het van Goghmuseum en stapte in de wereld van VINCENT. Het 'van Gogh' is een prettig ruim opgezet museum zodat ik geen hinder had van al die andere bezoekers.
Ik ging op zoek naar de VINCENT die na een langdurig verblijf bij zijn broer Theo in Den Haag weer thuis bij zijn ouders in Nuenen woonde. De verhouding met vooral zijn vader was gespannen en misschien was dat wel de reden dat hij dagenlang door het boerenland zwierf en begeerde hij zoals hij zelf zei ' niets anders dan goed diep in het boerenland te zitten en 't te schilderen'. Er is uit die tijd een zelfportret van VINCENT als boer. Zijn schetsboeken (die gedigitaliseerd zijn)  staan vol met tekeningen van vooral landarbeidsters.
Mijn opoe -en nu komt het- was zo'n landarbeidster en zij is door VINCENT geschetst!
Ze was 15 jaar in die tijd (1885), was de oudste uit een groot gezin en moest al vroeg haar handen uit de mouw steken en geld verdienen.
Ze had geen oog voor die vreemde snuiter die daar rondliep met potlood en papier. Nooit heeft ze geweten dat zij model heeft gestaan voor een van de beroemdste 'boerenvrouwen' van VINCENT.
Graag had ik het schilderij van mijn opoe gezien, maar wat ik al vreesde ... het hing er niet.
Natuurlijk hing het niet in Amsterdam, het hangt waar het hoort, in het Noord Brabants Museum.
Toch was ik niet teleurgesteld, want ik heb het Brabantse land door de ogen van VINCENT leren kennen, het land waar ook mijn wieg en dat van mijn opoe heeft gestaan.
En binnenkort, als de carnavalsgekte weer voorbij is en Oeteldonk weer gewoon Den Bosch heet ga ik naar het portret van die landarbeidster kijken, die - ik weet het bijna zeker- mijn opoe was en geschilderd door VINCENT.

Tikkop

In de foyer van de Schouwburg zingt een koor AFRIKAANSE muziek als opwarmer voor de voorstelling over AFRIKA, om precies te zijn ZUID-AFRIKA. Het koor bestaat uit kleurig uitgedoste voornamelijk zwarte vrouwen. Hun krachtige stemmen ontroeren me, ik word er emotioneel van. Het vertrek van mijn dochter komt ineens dichterbij.
Met deze dochter ga ik naar TIKKOP,  de  'geënsceneerde, muzikale reading naar de ZUID-AFRIKA-roman van Adriaan van Dis'.
Ruim 2 uur worden we meegenomen naar het ZUID-AFRIKA van Nelson Mandela, de Boerenoorlog, de apartheid, de townships, de criminaliteit en het land van TIKKOP, de aan TIK verslaafde jongen.
Het is een beklemmende voorstelling met moeilijke vragen als " in hoeverre wordt het leven bepaald door omstandigheden en etnische afkomst " en " zijn wij Nederlanders verantwoordelijk voor het leed van anderen".
Ter afwisseling en om een beetje lucht te geven wordt er gezongen. Weer die prachtige AFRIKAANSE muziek en een nummer van Stef Bos: SUIKERBOSSIE

Ik laat het noorden achter mij
De lage vlakte achter mij
Ik laat mijn land voor wat het is
Mijn huis, mijn haard en mijn bezit

Het einde van de voorstelling is aangrijpend als TIKKOP huilend en roepend naar zijn moeder bijna ten onder gaat. Bijna, want zijn laatste woorden, zijn woorden van hoop.
Mijn dochter en ik praten nog lang na in een Amsterdams bruin café.
Zouden er in ZUID AFRIKA ook zulke cafés zijn?