Zijn papa heeft ons de avond van te voren ter voorbereiding al een time-table gemaild.
Om acht uur tanden poetsen, haren kammen, tas inpakken, nog even naar de w.c. en tot slot jas en schoenen aan (en ook die van de kleine meid, want die mag een dagje spijbelen van de opvang) Klokslag kwart over acht - hij wijst het zelf aan op de klok- de deur uit. Hij weet de weg. De school is dichtbij, maar het tempo ligt laag vanwege de kleine stapjes van zijn zusje. Onderweg komt hij een paar kindjes uit zijn klas tegen.
Bij de school is het druk en in het halletje is het dringen geblazen. Voor elke KLEUTER hangt er aan de kapstok een grote zak (een luizenzak!) met zijn naam erop en daar moeten de jas en rugzak in.
Hij kan de zijne even niet vinden, maar gelukkig ziet oma, ik dus, 'm op de grond liggen.
In de klas gaan de KLEUTERS niet zoals in mijn tijd in de kring zitten, maar ze gaan direct aan de slag.
Onze eigen KLEUTER kijkt een beetje angstig in het rond. Waar is zijn plekje? Dan ziet hij het meisje waar hij naast moet zitten en ook zijn werkje: plaatjes knippen en op volgorde van 1 tot 5 leggen en op een lange strook plakken. De KLEUTER die thuis heel wat praatjes heeft is er stil van en als we afscheid nemen vraagt hij om een knuffel. Iets wat ie anders bijna nooit wil.
Ik heb met hem te doen.
Amper een week op school en dan al moeten knippen, tellen en plakken.
Nee, KLEUTER zijn valt nog niks mee. Dan heeft zijn zusje, die nog PEUTER is het stukken gemakkelijker. Die mag lekker met opa en oma mee op de fiets naar het bos. Zij geniet van de aandacht die ze niet hoeft te delen met haar broer.
Maar de fietstocht kan niet al te lang duren want de tijd tikt door en het is zo alweer 12 uur.
Omdat opa en oma er zijn hoeft onze KLEUTER niet over te blijven en hoeft hij ook niet naar de BSO (Buiten Schoolse Opvang) en duurt zijn 'werkdag' vandaag minder lang.
Maar toch... KLEUTER zijn valt nog niks mee.
"Ik moet nog wennen" zegt hij zelf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten