We lopen MIDDELHARNIS uit over de Steneweg met kleurloze
jaren 30 huizen.
Hoe anders zag het er hier uit rond 1689 toen de bekende
landschapschilder Hobbema het ‘LAANTJE’ schilderde toen het net als vandaag zo’n
heldere dag was met grote witte wolken.
Over het beroemde schilderij, dat tegenwoordig in de National
Gallery in Londen hangt gaat het verhaal dat het begin 1700 voor 25 gulden door
de gemeente MIDDELHARNIS gekocht is en later ingeruild voor een schilderij in
een ’kostbaar vergulde lijst’ van een
plaatselijke zondagsschilder. Het schilderij is inmiddels onbetaalbaar geworden.
Jammer, want waar zou het beter tot zijn recht komen dan in het gemeentehuis
van ‘MENHEERSE’.
Waar op ‘ons’ eiland het dialect grotendeels verdwenen is,
wordt het hier nog volop door oud èn jong gesproken. En aan het grote aantal
kerken van gewoon hervormd tot hersteld hervormd, gereformeerd vrijgemaakt en
artikel 31 kun
je zien dat Gods wil hier wet is. En dat betekent in de dagelijkse praktijk: geen mazelenprik. (en God ziet de dames graag in lange rokken en het haar in een knot)
Niet dat je daar op deze zonovergoten doordeweekse dag iets
van merkt.
Iedereen doet gewoon zijn ‘ding’: de stratenmakers, de boeren, de
huisvrouwen en wij wandelen 30 kilometer op de dijken, door de polders en
langs de Grevelingen.
Na ruim 25
kilometer worden we ingehaald door een vrouw die een
rolstoel met man duwt. We maken even een kort praatje en zij vervolgt haar weg.
Ze heeft er stevig de pas in, maar dan houdt ze in en als we weer naast haar
lopen vraagt ze of we zin in koffie hebben. En zo kan het gebeuren dat we even
later in de tuin bij wildvreemden zitten.
Onze toch al geslaagde wandeldag heeft door deze
gastvrijheid een ‘verguld ‘ randje
gekregen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten