Hard rijden

Een laag krukje is de AUTO. Er tegenaan staat een hoge kruk en dat is de giraf (!) en weer daar achter sluit een stoer bijzettafeltje, dat voor de gelegenheid een MOTOR is de ‘karavaan’.

Ik mag achterin op de motor zitten, tenminste als ik mijn schoenen uittrek. En uiteraard (hij is de man en al bijna twee-en-half!) gaat kleinzoon in de ‘AUTO’ achter het stuur zitten.

En dan gaan we op reis….. naar Schotland.

“HARD RIJDEN” zegt kleinzoon en hij maakt woeste stuurbewegingen.

Dan zit de reis er weer op.

Uitstappen maar.

Na de koffie gaan we boodschappen doen, ik lopend en kleinzoon op zijn LOOPFIETS, eh…

“BROMMER” zegt hij verontwaardigd.

Natuurlijk, dat ik dat nou niet gezien heb.

Buiten lijkt de LOOPFIETS inderdaad wel op een BROMMER, want kleinzoon gaat er als een speer vandoor om, netjes opgevoed als hij is, keurig op de hoek van elke straat te stoppen.

“Uitkijken voor de AUTO’S” zegt hij.

Onderweg zien we langs de kant van de weg een kapotte AUTO staan met een deuk en een gebroken voorruit.

“TE HARD GEREDEN” concludeert kleinzoon.

We blijven lang kijken en elke keer zeggen we: “TE HARD GEREDEN”.

Als we uiteindelijk doorlopen gaat de LOOPFIETS, eh.. BROMMER niet meer zo hard. Het is net alsof kleinzoon zich ineens bewust is van de risico’s van te hard rijden.

Maar........het kan natuurlijk ook zo zijn dat hij gewoon moe is.