Water

We zijn ruim een uur onderweg als de ondergaande zon met haar (zijn?) laatste stralen een oogverblindende lichtshow geeft boven het WATER. Mooier kan het begin van onze monstertocht niet zijn. Als het uiteindelijk donker is lopen we op het strand en worden bijgelicht door de 'stralen' van de Vuurtoren. Het WATER zien we niet, maar we horen het zachte ruisen van de golven en later het klotsen tegen de eindeloze grasdijk.
Of we deze monstertocht gaan volbrengen weten we nog niet, maar één ding is zeker...er zal al die 24 uur die onze tocht gaat duren WATER zijn.
Nooit eerder ben ik me er zo letterlijk van bewust geweest dat Goeree Overflakkee een eiland is en dat je er helemaal omheen kunt lopen, 110 kilometer lang.
Nu snap ik ook dat dit één van de zwaarst getroffen gebieden was tijdens dè Ramp van '53.
Tijdens die eindeloze nachtelijke wandeluren vraag ik me af hoe het leven hier nog maar 60 jaar geleden moet zijn geweest, toen er nog geen dammen naar de overkant waren. Logisch dat hier nog zoveel 'eilands' gesproken wordt.
En net als in die stormnacht van eind januari '53, wordt pas als het licht wordt de omvang van het WATER zichtbaar.
Nee, wij krijgen op deze laatste dag van augustus geen natte (maar wel moeie) voeten.
Nee, geen 'Ramp' of je moet onze monstertocht als een ramp zien, wat het gedurende deze 24 uur verschillende keren lijkt te zijn.
WATER is de rode draad gedurende de tocht, niet alleen het WATER waar we langs lopen, maar ook de toenemende behoefte aan DRINKWATER naarmate de dag vordert en de eindstreep nadert.
En dan eindelijk na nog geen 21 uur(!)  is de finish bereikt en gaan we moe, maar voldaan met oorkonde, medaille en eeuwige roem over de Haringvlietdam (hoe symbolisch kan iets zijn)  terug naar ons eigen eiland, waar we als helden onthaald worden. En dat zijn we ook!