Chip

De hond in de wachtkamer bij de dierenarts ziet er goedmoedig en ongevaarlijk uit. Dat vindt poes Lotje niet, want ondanks dat ze veilig achter de tralie van het reiskooitje zit moet ze zachtjes grommen.

Aan de andere kant van de muur is alleen het zachte praten van de dierenarts en het baasje van een ander dier te horen.

Als de deur van de spreekkamer open gaat en het andere dier een grote zwarte hond blijkt te zijn breekt de hel los. De twee baasjes kunnen de honden maar met moeite uit elkaar houden. De dierenarts staat het vanuit de deuropening  stoïcijns gade te slaan, hij maakt dit soort taferelen vast vaker mee.

De rust keert pas weer als de ene hond buiten is en de andere in de spreekkamer. Ook vanuit het reiskooitje komt geen geluid meer. Even later gaat de deur van de spreekkamer weer open. De hond – weer de goedmoedigheid zelve-  en zijn baas zijn klaar en wij zijn aan de beurt. Lotje mag uit het kooitje en kijkt nieuwsgierig - staart in de lucht - in het rond maar nog voor ze de kans krijgt de omgeving te verkennen pakt de dierenarts haar beet en geeft haar een CHIP-injectie, of zoals de dierenarts zegt een STREEPJESCODE.Nog geen 10 minuten later staan we - €30 armer- weer op straat met ons GECHIPTE katje. Aan Lotje zelf is niks te zien, maar als ze gescand moet worden, bijvoorbeeld tijdens een uit de hand gelopen logeerpartij, dan weet de vinder dat wij de baasjes zijn en dat is een hele geruststelling. Nu maar hopen dat dat nooit nodig zal zijn.

29-9-2014

Op de onderkant van het vaasje staat 29-9-1984. Dat is op de kop af  30 JAAR geleden en zo lang staat het vaasje ook al op de vensterbank. We kregen het van de vorige bewoners tijdens de overdracht van het huis. 30 JAAR wonen we dus al hier en als de dag van gister kan ik me nog herinneren dat we samen met de makelaar voor het eerst gingen kijken (ik weet zelfs nog dat ik een eigengemaakt roze joggingpak droeg). Het klikte gelijk met de bewoners en die klik is altijd gebleven tot zij 3 jaar geleden kort na elkaar overleden. Zij verhuisden van de polder naar het dorp en wij net andersom. Zij hadden toen ongeveer de leeftijd die wij nu hebben, maar wij piekeren er nog lang niet over om weg te gaan uit -zoals één van de kinderen altijd zegt-dit paradijsje.
Ons leven werd anders toen wij hier gingen wonen: ons kleine stadstuintje verruilden we voor een grote siertuin, een moestuin, een dijkweiland met pony's en schapen, een perenboomgaard met druivenserre. Woonden we eerst op loopafstand van de school, nu moesten de kinderen door de polder op de fiets. De eerste winter was ook gelijk een hele strenge waardoor leidingen in huis bevroren. De weg naar het dorp was onbegaanbaar.
De vorige bewoners verhuisden vanwege het vele onderhoud. Dat vinden wij 30 JAAR later ook en daarom hebben we een groot deel van onze grond aan Natuurmonumenten verkocht die het ingericht heeft als natuurgebied. Wat vee betreft hebben alleen nog kippen en een poes (Lotje).
Nee, verhuizen...dat doen we voorlopig nog lang niet. Desnoods nemen we een tuinman in dienst om ons paradijsje te onderhouden!

Mist en stilte

De MIST maakt de wereld klein als ik door de polder fiets. En STIL! De enige geluiden komen van een haan die kraait en een paar aarzelend zingende vogels. In de verte slaat de kerktoren 8 uur. De nevel op het weiland zorgt voor een Tableau Vivant van grazende koeien. Het tafereel lijkt op een schilderij van De Haagse School, in dit geval De Voornse School!
Als het dorp dichterbij komt wordt de STILTE onderbroken door auto's, de streekbus en een vroege grasmaaier.
In het dorp zelf heerst, MIST of geen MIST de bedrijvige drukte van de marktkooplui die hun waren uitstallen.
Het duurt nog uren voor de MIST opgetrokken is, maar STIL is het dan al lang niet meer.

Twee Werelden

De zonsopkomst is spectaculair: eerst is er een klein gebogen feloranje streepje dat binnen een mum van tijd groter en ronder wordt. Het belooft een prachtige nazomerdag te worden.
Echt zo'n dag om de boel te boel te laten en van het mooie weer te genieten. En dat doen we dan ook. Nog één keer zwemmen in zee. Badlakens en een picknickmand (nou ja, tas) vol lekkers mee voor de lunch. En natuurlijk een boek! We fietsen de TWEE WERELDEN-route. Inderdaad TWEE WERELDEN: door de prachtige natuur in de duinen naar het strand aan de rand van het Nieuwe Land van de Maasvlakte. Daar aangekomen kijken we aan de ene kant op de imposante industrie en zien we aan de andere kant het strand, de zee, de zandplaten én een zeehondenrustgebied. Geen rustende zeehond te bekennen, ook geen zwemmende trouwens. Wij fietsen door tot de laatste strandopgang. Op het strand hangt een lome, haast verstilde rust. Hier is geen strandtent, geen muziek. Het enige geluid komt van de golven. De zee is zo aan het einde van de zomer 'warm' , toch kost het even moeite om er helemaal in onder te gaan.
En dan lunchen, liggen, in slaap vallen, stukje lezen en nog een keer de zee in.
Aan het einde van de middag gloeit onze huid van de zon en het zout van de zee. We fietsen weer de TWEE WERELDEN-route en verlaten het Nieuwe Land zonder een zeehond gezien te hebben.
Maar wat maakt het uit, onze dag kan niet stuk!

1 jaar

Ze viert haar EERSTE VERJAARDAG op de speelweide van het landgoed. De vlaggenlijn, gespannen tussen bomen en fietsen, is al van verre te zien: daar is het feestje!
Op het speelkleed zit de JARIGE JET. Ze kijkt een beetje onwennig om zich heen naar al die mensen die op hun beurt weer naar haar kijken. Haar grote broer van drie en half  maakt malle sprongen. Ook hij is benieuwd wat er gaat gebeuren. En dan komt het moment waar alles om draait, dat ene kleine (roze!) kaarsje op de taart. Nog voor ze met haar kleine handjes naar het brandende kaarsje kan grijpen blaast de wind het uit en is het fotomoment voorbij, zonder dat er een foto gemaakt is.
Maar dat mag de pret niet drukken, want vanaf dan komt de cadeautjes-stroom op gang. De JARIGE vindt het inpakpapier het leukst, haar grote broer is vooral geïnteresseerd in de inhoud en 'helpt' zijn zusje met uitpakken en bouwt alvast van de gekregen blokken een kasteel, terwijl zij de doos waar de blokken inzaten gebruikt om alles wat voor handen is er in te doen en er vervolgens weer uit te halen. Tot ze een boekje ontdekt, dat ze bladzijde na bladzijde gaat zitten lezen.
De aandacht van de grote mensen voor de JARIGE verslapt en de andere kinderen gaan de rest van de speelweide verkennen en komen met kastanjes en hazelnoten terug.
De JARIGE JET heeft het ook erg naar haar zin, zij vermaakt zich in d'r eentje prima tussen al die cadeautjes en aanverwante attributen.
Toch.....JARIG of niet, het middagdutje kan niet overgeslagen worden en dan is onverwacht het feestje afgelopen, wordt de vlaggenlijn afgebroken, alles ingepakt en gaat iedereen weer naar huis.
En is de rust op de speelweide van het landgoed weergekeerd.

Trap

De witte kliffen op Møn, het kleine Deense eilandje in de Oostzee, zijn spectaculair en zijn te beklimmen met steile TRAPPEN. Dat deden wij zo'n 30 jaar geleden met onze toen nog kleine kinderen. En wat een indruk maakte dat. Onze zoon van 4 (of 5?) tekende in zijn vakantie-schetsboek de TRAP: bladzijde na bladzijde met af en toe een mensje erop, hijzelf voorop en vervolgens de rest van het gezin. Nu is hij vader en is met zijn gezin naar Møn geweest en natuurlijk hebben ze Møns Klint beklommen. "Helemaal alleen, ik ging niet op mijn papa's schouder" vertelt kleinzoon trots. Als ik 'm het schetsboek van vroeger laat zien, kijkt hij zijn ogen uit: al die treden en af en toe een mensje: zijn papa en tantes en opa en oma.
Als vakantie-uitje beklom ik deze week in Rotterdam de TRAP van de toren van de Laurenskerk. Niet in één keer, want op elke verdieping vertelde de gids een verhaaltje (over hèt bombardement) en liet de klokken en Carillon horen. Eindelijk na 306 treden waren we boven. Wat een uitzicht, wat een stad! Het zicht rekte tot aan de Maasvlakte, Delft, Den Haag.
Voor mijn werk beklom ik ook weleens de 318 treden van de Brielse Dom. Aan de ingang van de toren hangt een waarschuwingsbordje: Betreden op eigen risico.
Ja, TRAPPEN beklimmen is niet risicoloos. Van de TRAP vallen is geloof ik het meest voorkomende ongeluk in en om het huis.
Ons huis heeft 3 TRAPPEN, 2 naar boven en 1 naar beneden en die naar de kelder vindt onze kleinzoon zowat net zo spectaculair als Møns Klint sinds hij weet dat die naar onder de grond gaat (en achter een gewone deur verstopt zit!)
Onder de grond heeft maar 9 treden.
Hoeveel treden heeft de TRAP op Møn eigenlijk?

Rommelmarkt

"Het is druk vandaag" hoor ik twee mannen van de organisatie  tegen elkaar zeggen. Dat vind ik ook, maar het is eeuwen geleden dat ik voor het laatst naar deze maandelijkse ROMMELMARKT van de kerk ging en toen was het bij mijn weten ook druk. Mijn doel is om een prentenboek over brandweermannen te kopen voor mijn kleinzoon. Nog voor ik naar binnen ga valt mijn blik op een klein houten kinderstoeltje. In gedachte zie ik er al mijn kleindochter op zitten. Ik weersta de verleiding en loop door. Binnen moet ik me een weg banen tussen kopjes, glazen, schaaltjes aan de ene kant en tafels, stoelen en kasten aan de andere. Zo te zien allemaal legaten uit het bejaardenhuis. Ik zie veel bekende gezichten en word blij verrast begroet. Ik voel me de verloren zoon (dochter) uit de bijbelse geschiedenis. Op mijn vraag waar de kinderboeken zijn word ik naar boven gewezen.
Aanvankelijk zie ik alleen grote-mensenboeken, waarvan er veel ongelezen uitzien. Goedbedoelde cadeautjes aan oma die òf niet van het genre hield (opvallend weinig Gerda van Wageningen)  òf bijna blind was.
Ook hier weersta ik de verleiding.
Het valt nog niks mee om een brandweerboek te vinden. Wel zie ik een Richard Scarry die in bepaalde kringen tegenwoordig 'hip' is, een Sinterklaasboek geschreven door Jan Terlouw  en een gloednieuw boek van Ted van Loon met tekeningen van de onlangs overleden Sieb Posthuma. Die kan ik natuurlijk niet laten liggen. Uiteindelijk kom ik ook nog een Stoere-voertuigen-boek tegen met.... een brandweerwagen die nog geluid maakt ook als je op het goeie knopje drukt. Ik loop langs de 'speelgoedafdeling' terug en kijk even tussen de autootjes...je weet maar nooit of er  misschien een brandweerwagen bijzit. Al snel zoeken een paar ROMMELMARKT-diehards mee en jawel......... en nog wel van verantwoord Playmobiel! Als ik weer naar beneden ga ben ik 4 boeken en een brandweerauto rijker en € 5 armer.
Buiten staat nog steeds het kleine houten kinderstoeltje. Likje verf en het is een mooi verjaardagscadeautje. In gedachte zie ik er mijn jarige kleindochter al op zitten. "Een euro" zegt de man van de organisatie.
Even later fiets ik naar huis. Het stoeltje past precies in mij fietstas!