Moonwalk

De MAAN staat in volle glorie aan de kraakheldere avondhemel te midden van heel veel sterren, de grote beer, het steelpannetje en de poolster. Het is koud, rond het vriespunt en we staan bij de verzamelplek te trappelen van ongeduld, maar vooral van de kou om te vertrekken. Als iedereen er is gaan we met een gids de vestingwallen op voor een MOONWALK, oftewel een VOLLEMAANWANDELING. De gids vertelt tijdens de wandeling over het roemruchte verleden van de oude, voormalige marinestad, over Michiel de Ruyter, de VOC missies die hier vandaan vertrokken, de oorlogsschepen die naar Engeland voeren en de maatregelen die getroffen werden tijdens de koude oorlog. We komen langs een enorm kanon dat recentelijk nog gerenoveerd is en nu als pronkstuk op een affuit (waarom denk ik nu aan prins Bernard?) op de vestingwal staat. Zo nu en dan zijn er op de bunkermuren - die geen bunkers blijken te zijn, maar dit terzijde -  lichtbeelden geprojecteerd van historische taferelen. Als klap op de vuurpijl worden we opgesloten in een stikdonkere 'bunker'. Dan ervaar je hoe donker echt donker is en gek hoor, maar het is in tegenstelling tot wat je verwacht 'lekker warm' in deze bunker. Kun je nagaan hoe koud het buiten is en we zijn er dan ook niet rouwig om dat de MOONWALK maar een uur duurt.
Na afloop is er als beloning voor de barre tocht warme choc.
De dagen erna vertel ik te pas èn te onpas aan iedereen die het horen wil (en ook aan wie niet) over onze VOLLEMAANWANDELING.

V&D

In mijn tienertijd was de V&D the place to be, om precies te zijn de roltrap in de V&D. De roltrap was een nieuw fenomeen ( net als het concept warenhuis). Stoere jongens en meiden stapten ogenschijnlijk nonchalant op de roltrap, bleven bovenaan even staan en 'rolden' dan weer naar beneden. Zien en gezien worden was het motto.
Ik vond de roltrap best eng en straalde, ondanks de bloemetjesbroek die mijn grote zus voor me genaaid had, vast alleen maar onzekerheid uit.
Kopen deed ik niks bij de V&D, want de kleren waren er ook toen al niet bepaald hip en make-up, schriften, pennen en agenda's kocht ik bij de HEMA.
Nog steeds koop ik bijna niks bij de V&D (en ben ook nog steeds een beetje bang op de roltrap) , maar het is wel mijn favoriete winkel. Je kunt er zo heerlijk anoniem snuffelen (zonder te kopen) tussen kleren, kousen, tassen en sieraden. Het personeel, gekleed in bedrijfskleding, is aardig en laat je met rust. De salade en versgeperst sap (in gezellige glazen kannen) van La Place zijn heerlijk.
Ik moet er niet aan denken dat mijn V&D verdwijnt.
Misschien moet ik een stille tocht organiseren voor het behoud van de V&D. Ik zie me al lopen met een spandoek met JE SUIS V&D er op!

Vind-ik-leuk-duimpjes

Poëzie is in.
Nee, niet de ellenlange, onbegrijpelijke gedichten verzameld in dichtbundels. Nee, poëzie is herontdekt op sociale media en aan het aantal VIND-IK-LEUK-DUIMPJES te zien worden de 'versjes'  gretig gelezen. En ze zijn leuk èn ongecompliceerd.
Bijvoorbeeld deze van ene Janneke Knüppe:
Als alles kan
in je kop
is iedere dag
er een als vrijdag
heus
let maar op

Nee, niet het niveau van PC Hooft-prijswinnares Anneke Brassinga (waar ik voordat zij de prijs kreeg nooit van gehoord had, maar dit terzijde):
Hoe stiller ik sta hoe meer ik minder –
de ruimte valstrik, genade neemt met sprongen af
tot vonk van dwaallicht rond het bokkige:
redeloos onding ik.

Ik vind het mooie dichtregels, maar veel VIND-IK-LEUK-DUIMPJES zal ze niet krijgen.

Lang voordat er sociale media waren, schreef Jules Deelder al, zonder dat hij het wist, DUIMGEDICHTEN. Op een van de enorme olietanken in de Europoort staat deze:
alles blijft
alles gaat voorbij
alles blijft voorbij gaan

en gister las ik op een muur aan de snelweg:
Heelal
hoe verder men keek
hoe groter het leek

Of Jules tegenwoordig op facebook zit weet ik niet - misschien is ie wel facebookloos- maar van mij krijgt hij een VIND-IK-LEUK-DUIMPJE

Zelf schrijf ik weleens een Elfje, een versje van 11 woorden met als opbouw 1, 2, 3, 4,1. Ook een soort DUIMGEDICHT, ware het niet dat ik mijn Elfjes nooit op facebook zet. Moet ik misschien ook maar eens gaan doen, bijvoorbeeld deze:
kwakkelweer
natte sneeuw
weer geen elfstedentocht
na hagel komt zonneschijn
kwakkelwinter

Hoeveel VIND-IK-LEUK-DUIMPJES zou dit opleveren?

Rothko

Het eerste wat opvalt aan de schilderijen van ROTHKO zijn de grote, soms stralende, soms doffe vlakken in geel, oranje, blauw, violet, veel donkerrood en nog meer chocoladebruin.
Vind ik dit mooi?
Ik vroeg het me al af voordat ik naar de overzichtstentoonstelling ging en nu ik ze in het echt zie weet ik het nog steeds niet.
Maar gek genoeg doen ze wel wat met me. Ik voel beklemming en gaandeweg ook een vreemde ontroering. Minutenlang staar ik naar ROTHKO's laatste schilderij: rood op canvas.
Rood, de kleur van het leven, maar ook van bloed! Volgens sommigen een verwijzing naar zijn zelfmoord. Dat lijkt me een nogal kort-door-de-bocht-analyse. Het bloederige, wrede rood waarin ROTHKO gevonden werd nadat hij zijn polsen doorgesneden had valt voor mij niet te rijmen met het paradijselijke, tere rood van ROTHKO's laatste schilderij.
Naast deze laatste ROTHKO hangt het laatste schilderij van MONDRIAAN: de Victory Boogie Woogie. Een gewaagde keuze. Maar ze hangen gebroederlijk naast elkaar, de kleine gekleurde blokjes van MONDRIAAN en het grote rode vlak van ROTHKO.
De rest van de dag zie ik steeds  in gedachte de soms stralende, soms doffe vlakken voor me in geel, oranje, blauw, violet, donkerrood en chocoladebruin, afgewisseld met het tere rood.
En zo eindigt deze druilerige, sombere zondag toch nog 'zonnig' met dank aan ROTHKO.

Haringvliet

Elke week fiets ik wel een of twee keer over het fietspad langs het HARINGVLIET naar mijn werk. In deze tijd van het jaar kun je als je geluk hebt - en dat heb ik vandaag- nog een staartje van de zonsopgang boven het water zien. Ook de natuur op de gorzen en in de rietkragen komt tot leven. Druk kwetterende watervogeltjes. Honderden, wat zeg ik, misschien wel duizenden (Nijl of Canadese) ganzen die ineens massaal opvliegen en een V-formatie in de lucht vormen. Een enkele afgedwaalde meeuw. Op de dijk aan de andere kant van het fietspad vredig grazende schapen. Een roofvogel op een paaltje.
In de verte op het eiland aan de overkant staat een strakke rij winterkale bomen. Aan deze kant zie ik de kaarsrechte masten van de zeilboten die in de haven voor anker liggen en het rode torentje van de vuurtoren op de kop van het voormalige marinestadje, mijn einddoel.
Een mooier begin van je dag kun je je niet wensen. Elke keer weer geniet ik van dit stukje HARINGVLIET.
Maar de natuur in het HARINGVLIET schijnt 'verloren' te zijn en wordt de komende jaren dankzij een gift van 13,5 miljoen uit het Droomfonds van de postcode loterij 'hersteld'. Er komt 'nieuwe natuur' die zelfs aantrekkelijk moet zijn voor zalm en dolfijnen ( 'Miljoenen voor dolfijnen in het HARINGVLIET' kopte teletekst!). Volgens een krantenartikel 'een geweldige economische en maatschappelijke impuls voor de regio' met struinroutes, uitkijkposten, aqualiners en horeca.
Voor mij hoeft dit allemaal niet. Ik ben tevreden met het HARINGVLIET zoals het nu is, maar ik ben vast het 'type tevredene' waar het beroemde gedicht Domweg gelukkig in de Dapperstraat van J.C. Bloem mee begint: Natuur is voor tevredenen en legen....

Sterretje

Het is nog donker als ik naar het dorp fiets. De maan staat als een grote gele bol in de lucht omringd door STERREN. Aan de horizon is het eerste streepje licht te zien van de zonsopkomst. Het belooft een mooie dag te worden.
Als het waar is dat je een STERRETJE wordt als je dood gaat dan zie ik de buurman als een STERRETJE in de lucht.
In deze mooie nacht is hij overleden.
30 jaar waren we buren. We hebben veel lief en leed gedeeld. Verjaardagen, jubilea, Oud en Nieuw, kinderen die diploma's haalden, dierbaren die overleden, kleinkinderen, kleine en grote ziektes.
Een half jaar geleden kreeg de buurman die verdomde kanker. Wij stonden machteloos aan de zijlijn en het enige wat we konden doen was met kaartjes en bloemetjes ons medeleven tonen.
Hoe kan ik de buurvrouw troosten? Ik voel me machteloos.
Als het waar is dat je een STERRETJE wordt als je dood gaat dan zie ik de buurman als een STERRETJE in de lucht op weg naar misschien wel de hemel.

Kleurrijk

Alweer een jaar voorbij staat er op onze eigengemaakte kerstkaart: een familiefoto die vanwege de privacy onherkenbaar gemaakt is en daardoor o, zo KLEURRIJK is.
En KLEURRIJK was het jaar 2014: 40 jaar getrouwd, onze oudste dochter ook 40, het fietsdebuut van onze kleinzoon, één van de drie wereld-muren bedwongen door onze jongste dochter, de eerste wankele stapjes van kleindochter, het theaterdebuut van mijn man als ongelovige Thomas, onze schoonzoon die zich voortaan Bachelor of Arts mag noemen, onze zoon die op verkenningsmissie ging naar een ver land in het oosten, onze andere schoonzoon die in een Arnhems èn een Chinees winkelcentrum en in een Belgische kas zijn kunstsporen achterliet, onze schoondochter die op hoge hakken naar New York en Parijs reisde.
En ikzelf?
Ik 'verhuisde' naar de supermarkt en kreeg een accordeon-vriend. Ik schreef verhalen op het strand in Scheveningen, ging naar Leipzig, Berlijn, Brugge, Dinant.
Ik fietste naar Middelburg, de Brabantse Wal en langs het langste gedicht ter wereld.
Ja, KLEURRIJK was 2014 beslist.
En wat 2015 gaat brengen... in ieder geval een reis naar Zuid Afrika!