Vakantiegevoel

Het is prachtig weer, ik heb een dagje vrij (hij heeft altijd vrij), dus wat let ons om op de fiets naar de Beeldenexpositie te gaan in het naburige dorp. Ik ga nog snel even naar de supermarkt wat 'goodies' voor onderweg kopen en heb een VAKANTIEGEVOEL.
Als ik thuis kom zit hij aan de telefoon en zegt met zijn hand op de hoorn dat hij nog even een gesprek met een verzekeringsmaatschappij moet voeren. Terwijl er nog '4 wachtende voor u zijn' sta ik allengs ongeduldiger te wachten.
Waarom moet hij nu dat gesprek voeren, dat had hij toch ook gister kunnen doen?
Als we een half uur later eindelijk op de fiets stappen is er van mijn VAKANTIEGEVOEL niet veel over.
En nu komt ZEN om de hoek kijken.
Kies ik om in die negatieve spiraal te blijven zitten, de dag voor mezelf (en voor hem) te verzieken?
En is het dat waard?
Of pak ik het VAKANTIEGEVOEL weer op?
Dat laatste klinkt toch veel aantrekkelijker?
Het duurt tot het einde van de straat tot ik de keuze gemaakt heb om er een leuke dag van te maken.
En leuk is het met dank aan het mooie weer, de prachtige beelden èn.... mezelf!

Papegaai

De PAPEGAAI is dood!
De PAPEGAAI die woonde in de pottenbakkerij aan de Zeeweg.
De Zeeweg (eigenlijk een dijk, maar dit terzijde) is een karakteristieke straat, één van de oudste in het dorp.
De Zeeweg, de naam zegt het al, was vroeger de enige weg die uitkwam bij de zee.
Dat was ver voordat ik in het dorp kwam wonen.
Aan de Zeeweg zitten een brillenwinkel, glashandel, kapper, elektricien, poelier en ... de pottenbakkerij.
De PAPEGAAI hoorde bij het interieur, potten dus, van de pottenbakkerij.
Je zag 'm niet over het hoofd, daar zorgde hij wel voor.
Eigenlijk was de PAPEGAAI van de vrouw van de glashandelaar, maar toen ze op een keer op vakantie gingen, werd de PAPEGAAI uitgeleend aan de pottenbakker om er vervolgens maar te blijven.
Tja, zo gaat dat aan de Zeeweg!
De PAPEGAAI die zo'n 50 jaar geleden aangeschaft werd door de vader van de vrouw van de poelier (Carla Kip in de volksmond), die 'm toen hij, de vader van de vrouw van de poelier dus, ernstig ziek werd aan de vrouw van de glashandelaar gaf die de buurvrouw was van de pottenbakker, die 'm........enz.
Ja, zo gaat dat aan de Zeeweg.
En toen ging de PAPEGAAI dood.
En toen bleek ineens de halve Zeeweg enorm gehecht aan de PAPEGAAI en wat doe je dan?
Laat je 'm bij de dierenarts die 'm het verlossende spuitje gaf? Begraaf je 'm in je tuin? Welke tuin, die van de poelier, of van de glashandel, of van de pottenbakker?
Of toch maar cremeren?
En zo gebeurde hat dat de PAPEGAAI in een mooie handgedraaide pot gelegd werd en vervolgens in de oven in pottenbakkerij werd gecremeerd.
En nu staat er op de plek waar vroeger de kooi stond een mooie handgedraaide urn.

Ver weg

2 weken zit ze nu al in dat verre land. Ze heeft ons al skypend haar werkterrein laten zien: grote koloniale gebouwen te midden van een park en groepjes (blanke) studenten onder de bomen. Het leek net of we met haar meeliepen. VER WEG was ineens dichtbij.
Maar VER WEG is een heel ander land, een land van wit en zwart. Van metro's met daarin maar 2 witte mensen, zij en hij. Van ommuurde en streng beveiligde huizen.
Ik kan me er niet veel bij voorstellen, ben blij dat ze samen naar dat verre land gegaan zijn.
Ondertussen gaat het leven door. Op mijn verjaardag krijg ik een foto van zo'n exotische bloem die hier schreeuwend duur is en daar overal aan de kant van de weg bloeit.
Mis ik haar? Ja, ik mis het idee dat we elkaar niet zomaar kunnen zien, want 'vroeger' zag ik haar ook niet elke week.
En het leven gaat door.
We gaan zoals elk jaar naar KunstKijk op het volgende eiland.
Kunst op mooie locaties: een boerenhofstede (Lust en Last), een voormalige sluiswachterswoning, een Scheepswerf en tot slot gaan we nog naar een jongerencentrum..
Binnen speelt een groep (witte) mensen Djembé en bij het horen van die Afrikaanse beat voel ik ineens een vreemde ontroering en heimwee naar mijn kind zo VER WEG. 

Dauwtrappen

DAUWTRAPPEN, wie doet dat nog?  In de 19^de eeuw deden ze het al. De gedachte was dat dauw gezond was, meisjes wasten zich ermee, je zou er heel mooi van worden.

Anno 2015 haal je bij het Kruidvat een potje crème om mooi te worden cq blijven.

Dauwtrappen, wie doet het nog, wie komt  er om 5 uur ’s morgens zijn bed nog voor uit ?

Wij dus, en met ons nog heel wat andere vroege vogels, want DAUWTRAPPEN is al sinds jaar en dag één van de jaarlijks terugkerende tradities in mijn dorp en onverminderd populair.

DAUWTRAPPEN staat niet voor niks op de lijst (plaats 27) van 100 belangrijkste tradities in Nederland

Als wij rond half 6 bij de start aankomen hebben we nog voordat we gaan lopen al de eerste ree gespot. Dat beloofd wat. We volgen de rood/witte linten, zien in de verte de windmolens en pijpen van de Maasvlakte en dichterbij aan de rand van het 'Vliegveldje' zien we orchideeën en pikzwarte Galloway koeien. In de lucht is het een kakofonie van vogelgeluiden: de nachtegaal, de TjifTjaf die zijn eigen naam roept net als de Koekoek. Uit de bosjes vliegt een Vlaamse Gaai op en voor ons steekt een ree het pad over.

Als het torentje van het paviljoen Aan Zee opdoemt hebben we zo’n half uur gelopen. Na de weidsheid van het voormalige autostrand gaan we de duinen in. Het is nu opletten geblazen, want de paadjes worden steeds smaller en kronkeliger. Nadat ik een foto gemaakt heb van het Boevenpad (geen boef te zien op dit vroege tijdstip!) missen we een afslag. Gelukkig hebben we het snel in de gaten, want we zien geen rood/wit lint meer. We lopen terug en pikken de route weer op.

Wij, die denken dat we de duinen zo goed kennen, komen steeds weer op verrassende paadjes die telkens weer uitkomen op de bekende paden.

Het laatste stuk gaat door het 'Kaapduin' en door de  onder hardlopers bekende ‘Kuil’.

En dan zomaar ineens zijn we na 2 uur lopen weer bij de start (of finish), waar we een herinneringsbutton krijgen en natuurlijk een lekker ontbijtje, want daar doe je het toch voor?

DAUWTRAPPEN, wie doet dat nog?

Wij dus!

 

 

Oorlog en Vrede

Nooit eerder liep ik mee met een stille tocht tijdens dodenherdenking.
De OORLOG... ik heb er niet zoveel mee.
Ik ben van na de OORLOG en mijn jeugd stond in het teken van de wederopbouw. Mijn ouders spraken nauwelijks over de OORLOG en hadden al helemaal geen spannende verhalen, zoals in Oorlogswinter en Reis door de nacht. Dat onze buurman bij de NSB had gezeten wisten we, maar we gingen gewoon met hem om.
Wie goed was geweest en wie fout... ik stond er niet zo bij stil. Daar ging ik pas jaren later over nadenken en ook of ik een held zou zijn geweest.
Dit weekend gingen we naar een theaterstuk over de OORLOG.
Een schoonzus had het scenario geschreven en door haar enthousiaste verhalen was ik nieuwsgierig geworden.
De voorstelling ging over keuzes die mensen maakten in de OORLOG: het verzet, NSB of juist niets.
Welke keuze zou ik gemaakt hebben?
De voorstelling maakte veel indruk op mij, zoveel dat ik voor het eerst van mijn leven vanavond meeliep met de stille tocht naar de oorlogsmonumenten in mijn dorp.
Echt stil was de stille tocht niet, stil zijn is voor de meeste mensen een erg moeilijke opgave.
Gelukkig waren er de 2 minuten stilte bij de oorlogsgraven ("wie goed luistert hoort in die twee minuten stilte ontelbaar veel verhalen" zei Mark Rutte op de Dam), er was een indrukwekkend ooggetuigenverslag van de fusillade in december 1944 en er was de toespraak van de burgemeester, waarin hij uit het gedicht VREDE van Leo Vroman de prachtige regels sprak:
Kom vanavond met verhalen
hoe de oorlog is verdwenen
en herhaal ze honderd malen
alle malen zal ik wenen

Toch denk ik niet dat ik volgend jaar weer meeloop met de stille tocht, want OORLOG... ik heb er niet zoveel mee.
Doe mij maar VREDE!

Vluchtvolgen.nl

Ze vlogen vanuit Londen naar Johannesburg en 11 uur lang kon ik hun vliegreis volgen op VLUCHTVOLGEN.NL
Ik zag het vliegtuig dwars door Afrika van A naar B gaan, oftewel van L naar J.
Toen ik naar bed ging was het vlieglijntje zo'n beetje halverwege en toen ik wakker werd moesten ze nog 1 uur en 2 minuten.
VLUCHTVOLGEN.NL. is fascinerend om naar te kijken. Het lijkt wel een op maat gemaakt computerspelletje met mijn kind in dat piepkleine bewegende vliegtuigje!
Niet dat ik ooit computerspelletjes speel, maar er is altijd actie bij zo'n spelletje, bijvoorbeeld een vliegtuig dat tegen een berg vliegt, of uit de lucht geschoten wordt  of plotseling uit beeld verdwijnt!!!!!
Tja.
Gelukkig zag ik op VLUCHTVOLGEN.NL dat het vliegtuig precies op de geplande tijd geland was en even later kwam er al een sms'je binnen: We zijn veilig geland in Afrika. Nu eerst een bakkie!
Dat bakkie heb ik ook genomen, want het gaat je niet in de koude kleren zitten als je kind zo ver en zo lang weg is.