Oudjaarsavond

Er zijn van die OUDJAARSAVONDEN die je nooit meer vergeet.
Zoals die op Terschelling. Een van de kinderen woonde daar een poosje, dan laat je die kans niet voorbij gaan. Het was in de tijd dat er nog geen grote supermarkten op Terschelling waren, er was alleen de Spar en eilanders en toeristen deden daar op OUDJAARSDAG dezelfde inkopen: olie, bloem, gist, rozijnen, sukade en niet te vergeten champagne.
Ook wij.
Het was koud die OUDJAARSAVOND, het vroor, de lucht was kraakhelder met sterren die groter waren (of leken) dan op het vastenland. Om klokslag 12 uur begonnen alle klokken op het hele eiland te luiden, het mooiste geluid om het nieuwe jaar mee te beginnen, mooier dan welk vuurwerk ook.

Nog zo'n OUDJAARSAVOND.
De eeuwwisseling.
We waren uitgenodigd door vrienden die in een huisje in de duinen woonden. Ze hadden ons gevraagd om een wens voor de nieuwe eeuw op te schrijven en mee te nemen. Om half 12 liepen we door de duinen naar het strand. Onze vrienden namen een strooien pop mee die we op het strand in brand staken en klokslag 12 uur gooiden we onze wensen in het vuur. Welke wens ik verbrandde weet ik niet meer. Vast iets in de zin van veel geluk en gezondheid in het nieuwe jaar.
Niet lang na die onvergetelijke OUDJAARSAVOND werd onze vriend ongeneeslijk ziek.

Ganzen

Wintertijd is GANZEN-tijd. Vroeger gingen we in de winter speciaal met een georganiseerd busreisje GANZEN kijken die vanuit het Hoge Noorden in Nederland overwinterden
Dat hoeft niet meer, want gemakzuchtig als wij zijn gaan we op ons bankje zitten aan de rand van het natuurgebiedje waar de GANZEN (ook gemakzuchtig: waarom alleen overwinteren, we overzomeren hier gewoon ook) met honderden tegelijk neergestreken zijn en we hoeven alleen maar te kjken èn luisteren! Want wat een luidruchtig volkje zijn die GANZEN zeg.
Zelfs onder het 'grazen'  hoor je ze met elkaar 'communiceren'.
's Nachts gaan ze pas echt tekeer, dan lijkt het of ze voortdurend aan het kibbelen zijn. Een heel enkele keer heb ik de neiging om vanuit mijn warme bedje "kop dicht" te roepen, maar meestal slaap ik er gewoon doorheen.
GANZEN kunnen ook heel goed het weer voorspellen. Als ze al gakkend in een V door de lucht vliegen, weet (!)  je dat het gaat vriezen. Alhoewel.......ik heb de laatste tijd zoveel V's in de lucht gezien, maar vorst...vergeet het maar.
Nee, dan vertrouw ik liever op mijn wintervoeten en die voorspellen voorlopig geen vorst.

Jaarboek

Elk jaar tijdens deze laatste dagen van het jaar maak ik een JAARBOEK samengesteld uit alles wat ik in de loop van het jaar verzameld heb, zoals (heel ouderwets) ansichtkaarten (van de kinderen), toegangskaarten van exposities en voorstellingen, catalogussen (of is het catalogi?), de menukaart van het kerstdiner (verhip deze is van vorig jaar! Is er eigenlijk wel één van dit jaar?) en ook wat foto's.
Nee, mijn JAARBOEK is geen hip scrapbook, nee, het is gewoon een 'multomap' met gevulde plastic insteekhoezen.
Een JAARBOEK maken is voor mij een mooie terugblik op het jaar.
De minutieuze tekeningen van Rafael in Haarlem, de mobiles van Calder in het Gemeentemuseum.
Calder.
Van de ene herinnering komt de ander.
Op weg naar de zomerexpositie in de Onderzeebootloods fietsten we heel toevallig door het onooglijke parkje in Hoogvliet waar het enige kunstwerk van Calder in Nederland staat.
Tijdens diezelfde fietstocht viel ik van mijn fiets in de modder.
Tja.
Gebeurtenissen die ik bijna alweer vergeten was, zoals het meezingconcert van Opera tot Smartlap in De Doelen gepresenteerd door Mister Rotterdam Gerard Cox.
Het Wellness-weekend in Zeeland, gekregen van de kinderen op onze trouwdag.
Over trouwdagen gesproken: in mijn JAARBOEK zitten twee uitnodigingen voor 40-jarige huwelijksfeesten. En ook één voor de verjaardag van een 70-jarige.
Drie geboortekaartjes en een rouwkaart van een dierbare overledene.
Ansichtkaarten van de kinderen en kleinzoon vanaf hun vakantieadres of zomaar, volgeschreven met kleine berichtjes.
Maar liefst twee medailles, gekregen voor bijzondere wandelprestaties.
Ja, het was me het wandeljaartje wel, meer dan 1100 kilometer!
2012 was ook het jaar van het schrijven, een weblog vol met korte stukjes.
En dit stukje over mijn JAARBOEK is nummer 149.

Kersttraditie

Naast (veel) eten en drinken is ook wandelen een (gezonde!) KERSTTRADITIE. Of is het een kerstritueel?
Traditie of ritueel, wat maakt het uit, het is Tweede Kerstdag en mooi weer, dus gaan we wandelen. Elke keer verbaasd het me weer dat er nog steeds nieuwe plekjes te ontdekken zijn in onze directe omgeving.
Vandaag lopen we om het Oostvoornse Meer dat ontstaan is omdat er zand nodig was voor de aanleg van de Eerste Maasvlakte. Er was erg veel zand nodig en daarom is dit meer op sommige plekken ongekend diep. Leuk voor beginnende duikers. Vandaag zijn er alleen surfers. Brrr....koud!
We komen langs een bord met een pijl richting een vogelkijkhut. Twee onmiskenbaar herkenbare vogelaars (statief en verrekijker) verzekeren ons dat het pad alleen voor 'steltlopers' begaanbaar is. We hebben wel stevige (maar waterdichte?) wandelschoenen aan, maar toch........
We vervolgen het verharde pad en komen uit op de grens van natuur en industrie en kiezen natuur.
De andere oever van het meer is gescheiden door een dam van de zee. Wij lopen langs de zeekant. Nooit eerder liep ik hier. Het schijnt dat hier weleens zeehonden gespot worden. Vandaag niet.
Wat is het hier mooi en zo dichtbij huis! Ik kan van hieruit 'onze' duinen zien.
Ook als we later door 'onze' duinen lopen, kom ik op plekjes die ik nog niet ken.
Na een ontdekkingstocht van ruim drie uur in eigen omgeving zijn we weer thuis, net op tijd voor nog zo'n KERSTTRADITIE: Sissi, de film uit 1955(!)  met Romy Schneider.

Ligconcert

In de concertzaal staan alleen twee piano's.
Verder is het er leeg, zelfs geen stoelen.
Het publiek heeft matjes en slaapzakken meegenomen, want er is vandaag een LIGCONCERT.
Ook wij installeren ons op de houten vloer vlakbij de piano's.
In de zaal hangt een vakantiesfeer, wat zeg ik.... een campingsfeer.Komt door al die kampeerspulletjes of gewoon omdat de kerstvakantie is begonnen.
Als ik ga liggen (ja, dat doe je bij een LIGCONCERT), zie ik het plafond dat met al die kleine lichtjes op een sterrenhemel lijkt. Als het geen LIGCONCERT was geweest had ik vast nooit naar het plafond van de concertzaal gekeken.
De twee pianisten spelen Canto Ostinato van de onlangs overleden componist Simeon ten Holt. Volgens Wikipedia een minimalistisch stuk. Minimalistisch?
Zal best, maar ik zou het eerder maximalistisch willen noemen: ruim anderhalf uur maximaal luistergenot zonder pauze.
Het liggende (en her en der duidelijk hoorbaar slapende) publiek laat zich meeslepen door de hypnotiserende pianoklanken.
En dan ineens is het stil.
De piano's zijn stil en het publiek is stil.
Stilte voor de storm.
Want dan barst een storm van applaus los. Het publiek ligt niet meer, geeft de pianisten een staande ovatie.
Het LIGCONCERT is afgelopen.
Nog onder de indruk rolt iedereen zijn matje en slaapzak op en dan is de concertzaal weer leeg, op de twee piano's na.

De wereld vergaat

De dageraad is mooi vandaag: de nachtdonkere lucht kleurt langzaam oranjerood. Na dagen van mist, laaghangende bewolking en regen laat de zon zich eindelijk weer eens zien.
Uitgerekend op de dag dat de Maya-kalender afloopt en  DE WERELD VERGAAT. Zou dit de laatste zonsopkomst zijn en de aarde weer woest en ledig worden als op de eerste scheppingsdag?
Laat ik er dan maar extra van genieten nu het nog kan.
Daarom kies ik de mooiste weg naar mijn werk door het nabijgelegen natuurgebiedje.
Veel ganzen in de lucht op weg naar hun foerageerplek. Geniet ervan nu het nog kan, ganzen!
Vredig grazende schapen en een paar koeien zijn zich niet bewust van het naderende onheil.
Ook werkend Nederland niet aan de stroom auto's op de weg te zien, anders waren ze op deze laatste dag wel thuis gebleven, want wat heeft het nog voor zin om te gaan werken als
DE WERELD VERGAAT?
Waarom ga ik eigenlijk?
Dat bedenk ik me al fietsende en kom tot de conclusie dat het vast niet zo'n vaart zal lopen, loos alarm, storm in een glas water.
Het is ons al eerder 'beloofd'. Ik herinner me nog de eeuwwisseling. Toen gebeurde er ook niks, zelfs niet één computer gecrasht.
Op mijn werk is het druk: veel mensen gaan morgen op wintersportvakantie (tenminste ALS DE WERELD NIET IS VERGAAN!) en kopen een autobahnvignet.
Als ik aan het einde van de dag naar huis fiets is de zon alweer ondergegaan en zie ik alleen nog een laatste oranjerood streepje.
De kortste dag van het jaar is weer voorbij en DE WERELD IS NIET VERGAAN. Op 13 april 2029 is de herkansing! Beloofd!

x

Project-X-feest is hèt woord van het jaar geworden. Een feest is pas een project-X-feest als het aangekondigd is via sociale media en......belangrijk.....het moet uit de hand lopen omdat er teveel mensen op af komen.
X is een moeilijke letter, vraagt om problemen, altijd al geweest. Bij scrabble bijvoorbeeld levert X wel heel veel letterwaarde op (10 en opmerkelijk genoeg bij wordfeud maar 8), maar welke woorden kun je ermee leggen? In het gunstigste geval heb je ook nog een 'E' en met een 'S' ervoor ben je 'binnen'
Bij het traditionele ABC-spelletje op jubileumfeestjes staat de X meestal voor 'verrassing' .
In dat licht gezien staat de X in project-X-feestje ook voor 'verrassing': loopt het een beetje uit de hand of wordt het een 'slagveld' ?
Tegenwoordig zie je het niet zo vaak meer, maar toen ik jong was en Engelse woorden nog sporadisch gebruikt werden in het taalgebruik was je 'hip' (of stelde je je aan!) als je op de jaarlijkse kerstkaart Merry Xmas schreef.
Ikzelf heb er nooit één geschreven (èn gekregen), maar ik weet dat een echte liefdesbrief eindigde met XXXXX-jes.
Zouden er via de moderne sociale media ook liefdes-SMS-jes verstuurd worden en eindigen die dan ook met XXXXX?
Vreemde letter, die X!

Johannes

Mijn familie heeft een lange traditie ( die overigens bij mijn generatie plotseling stopt) met de naam JOHANNES: betovergrootvader, overgrootvader, grootvader, mijn vader, mijn oudste broer en ook veel neven: allemaal de naam JOHANNES, tenminste... als doopnaam. Roepnaam is weer wat anders: zo zijn er die Jan heten, Johan, Hans, maar simpelweg JOHANNES als roepnaam komt in mijn familie niet voor. Nu is er de laatste jaren een hang naar Oudhollandse namen, maar in het jaarlijkse top 10 lijstje komt JOHANNES (nog) niet voor. Daar komt nu vast snel verandering in nu JOHANNES (uit Fryslân!) bijna de Voice van Holland geworden is. En door de enorme bultrug (12 meter!) die deze week meer dood dan levend aanspoelde op Razende Bol (!?) die ......JOHANNES heet.
Rest de vraag: wie heeft de bultrug JOHANNES genoemd en waarom? Lenie 't Hart?

Dictee

Gisteravond gekeken naar het Groot DICTEE. Nee, niet meegedaan, het luisteren naar de bizarre tekst (Spring-in-'t-veldleeuwerikken in ruilverkavelde weiden in Papua) en het schouwspel waren voldoende voor mij. Terwijl Philip Freriks het DICTEE voorlas zoemde de camera in op de gebogen hoofden van de vlijtig schrijvende al dan niet prominente Nederlanders en Vlamingen.
Ik dacht terug aan de tijd (lang geleden) dat ik als inval-schooljuf op vrijdagmiddag les gaf aan groep 7. Het eerste uur vaste prik: DICTEE. Een wekelijks terugkerend feest voor de kinderen en voor mij. Voor de kinderen een kroon op de geleerde taalkennis die ze de afgelopen week opgedaan hadden. En voor mij (wel de lusten, niet de lasten) het genoegen al die vlijtig schrijvende kinderen te mogen belonen.
Als het DICTEE af was gingen de kinderen een spelletje doen of een puzzeltje maken terwijl ik hun DICTEE nakeek.
één voor één riep ik ze bij me en besprak zachtjes (alleen voor het desbetreffende kind hoorbaar) het resultaat, waarna het kind een sticker mocht uitzoeken en bij zijn/ haar DICTEE mocht plakken. Let wel...ieder kind kreeg een sticker, want allemaal hadden ze hun stinkende best gedaan.
Als elk DICTEE besproken was, was de druk van de ketel en was eigenlijk het weekend al begonnen en het laatste uur mochten de kinderen 'keten' wat neerkwam op zingen (playbacken!), soms een video kijken of voorlezen, soms even naar buiten (extra speelkwartier!) als het mooi weer was of sneeuwde.
Tot de schoolbel ging en ..hoera...het vrije weekend begon.

12-12-12

Vandaag de mooiste datum van het jaar: 12-12-12
Je zult vandaag maar geboren worden!!! Jouw verjaardag wordt je leven lang door de meest willekeurige mensen onthouden. 
Toch een beetje sneu voor alle baby's die gisteravond zo rond half twaalf geboren zijn (11-12-12) of morgen 13-12-12.
12-12-12. Heel veel huwelijken vandaag. Laatste kans want 13-13-13 bestaat niet. Mooie datum om in je ring te zetten en grote kans dat je trouwdatum niet door je echtgenoot vergeten wordt.
Zo zal Willem Alexander vast nooit vergeten dat hij op 2-2-2 met Maxima trouwde.
En ik ook niet!

Sneeuwjacht

Alarmerende woorden: Code Oranje, SNEEUWJACHT.
Zal ik dan maar thuisblijven?
Of toch het 'avontuur' tegemoet?
Als ik even later in een sneeuwbui (zou dit een SNEEUWJACHT zijn?) door de stikdonkere polder loop, stopt er naast me een auto. Ik mag meerijden tot de bushalte en zelfs nog verder. De bestuurder woont in een grote villa in de buurt, maar we hebben elkaar nooit eerder gezien. Al na een paar minuten hebben we een gesprek of we elkaar al jaren kennen en als hij me bij de bushalte 10 kilometer verderop afzet en ik hem bedank, mompelt hij zoiets als 'burenhulp'.
In de overvolle bus heerst een haast gezellig sfeertje. Ik vang flarden van gesprekken op: " ....vliegreis naar Spanje...4 uur...nee joh...2 uur" en "...Eerste Kerstdag bij mijn ouders..."
In de trein is het onwerkelijk stil, iedereen is vast thuisgebleven door de berichten over SNEEUWJACHT.
Als ik uit het raampje naar buiten kijk zie ik een prachtige witte kerstkaart-wereld.
Een eenzame fietser ploetert tegen de SNEEUWJACHT in.
De kale bomen lijken door de sneeuw nog kaler en de witte schapen juist minder wit.
Op de snelweg is een lang lint van kerst..eh...autolichtjes.
Ondanks de alarmerende weersvoorspelling rolt de trein precies volgens planning mijn eindstation binnen. De SNEEUWJACHT heeft in ieder geval het treinverkeer niet ontregeld. Waar de NS wel bang voor was, want uit luidsprekers komt de mededeling dat de treinreizigers voor het ongemak gratis koffie krijgen aangeboden. Lekker. Dank je wel NS.

6 december

Pakjesavond 5 december bestond niet in mijn jeugd. Op 5 december zetten we 's avonds voor we naar bed gingen onze schoen bij de houtkachel, gevuld met een mooie tekening, hooi en een wortel. In slaap komen viel niet mee, we 'hoorden' het paard op het dak en Zwarte Piet die door de schoorsteen gleed. De volgende morgen, 6 DECEMBER was de huiskamer bezaaid met pepernoten en pakjes. We waren met zijn zessen, dus de berg pakjes leek enorm. Naast de onvermijdelijke muts, sjaal en wanten waren er ook 'echte' cadeautjes. Wat? Ik kan het me niet herinneren.
We hoefden op 6 DECEMBER niet naar school, heel de dag spelen dus en als klap op de vuurpijl was ook nog mijn grote broer jarig. Kortom een feestelijke dag!
En elk jaar aten we op 6 DECEMBER peestamp (hutspot op zijn Hollands!)
Halverwege de dag ging ik bij mijn achternichtje ( en vriendinnetje) die een paar huizen verderop woonde kijken naar haar pakjes. Ook daar een tafel vol ondanks dat zij maar één zusje had.
Er is één 6 DECEMBER geweest die de feestvreugde behoorlijk drukte en dat was het jaar dat mijn achternichtjes opa (die mijn oom was) uitgerekend op die dag doodging. Het is meer dan 50 jaar geleden, maar ik ben het nooit vergeten.
Later, toen we 'groot' waren deden we wel aan pakjesavond. Wij, de kinderen en aanhang maakten gedichten en surprises, onze vader deed niks en onze moeder ging een paar dagen voor pakjesavond met de stadsbus naar V&D, kocht voor haar zoons en schoonzoons een stropdas en voor de dochters en schoondochters een luxe doos gevuld met een stuk toiletzeep en eau de toilette.
Een dierbare herinnering.

Duplo

De DUPLO-lego, gekocht als sinterklaascadeautje voor onze kleinzoon wordt door poes Lotje uitgebreid getest op houdbaarheid. De één na de andere veldslag wordt succesvol geleverd op de onschuldig ogende DUPLO-poppetjes.
Tot het onschuldig ogende DUPLO-leger tot verbazing èn vreugde van poes Lotje in de tegenaanval gaat met als resultaat een slagveld van her en der verspreid liggende DUPLO blokjes èn een verslagen poes.
Als ik componist zou zijn componeerde ik naar aanleiding van deze 'slag' een fraaie overwinnings-ouverture met heel veel 'slagwerk': Ouverture 2012.
Morgen, 5 december verhuist het DUPLO-leger in de zak van Sinterklaas via de schoorsteen naar de schoen van onze kleinzoon. Hij heeft ook een poes Dikkie Dik, maar dat is een oranje knuffel en of die ook zo strijdbaar is als poes Lotje?

Ouverture 1812

Op de valreep van 2012 gaan we in De Doelen naar de uitvoering van OUVERTURE 1812 van Tsjaikovski. De naam zegt het al...een Rus.
Dat doet vermoeden dat het een overwinnings-OUVERTURE betreft en in dit geval niet zomaar een overwinning. Niemand minder dan Napoleon werd 200 jaar geleden in 1812 verslagen door de Russen.Tijdens zijn opmars naar Moskou vroeg hij nog in een brief (die 200 jaar later op een veiling goed zou zijn voor 150.000 euro!!!!) aan het thuisfront om versterking, maar dat mocht niet meer baten. Zijn eerste grote nederlaag was een feit, het begin van het einde.
De concertzaal barst bijna uit zijn voegen van zoveel orkestraal geweld: daverend kanongebulder en duidelijk hoorbaar een carillon om de overwinning te vieren. Het vuurwerk op oudjaarsnacht is er niks bij.
Als we na afloop buiten in de kille nacht lopen, voel ik me een Tsarina in mijn lange winterjas met toepasselijk bontkraagje.
Van nepbont, dat dan wel weer, maar het gaat om het gevoel.
Wie weet staat in de parkeergarage wel een Trojka in plaats van een auto!