Avond4daagse

Wij waren thuis niet zo van het wandelen. Mijn vader had een autobusbedrijf en ons zondagse gezinsuitje bestond uit het verkennen van de omgeving vanuit de ‘luxe’ wagen.

Dat veranderde toen ik trouwde en kinderen kreeg.

Het leek ons (vooral mij) vanuit pedagogisch oogpunt bekeken goed om de kinderen liefde voor de natuur bij te brengen en dat doe je natuurlijk het best al wandelend door die natuur.

En warempel….de kinderen vonden het leuk om met verrekijkers, loepjes en hybie-netjes de bossen in te gaan en al gaandeweg kregen ook mijn man en ik de smaak te pakken van vooral het wandelen.

Nadat de kinderen hun eigen (wandel) wegen gingen, begon voor ons het grote wandelavontuur: van dagwandelingen van NS, het Deltapad, georganiseerde tochten in Polen, de Eiffel en de Ardennen tot een trekking op de Hardangervidda.

Maar de AVOND4DAAGSE lopen….NEE!

In sjok sjok tempo (de meeste AVOND4DAAGSE-wandelaars zijn ongeoefende lopers) achter elkaar aan, stempelposten om de paar honderd meter en natuurlijk halverwege een gezonde appel…. Nee niks voor mij.

Een aantal jaren geleden werd mij door de plaatselijke organisatie gevraagd (“jij houdt toch zo van wandelen? “ ) te helpen op de inschrijfavond en de slotavond van de plaatselijke…. AVOND4DAAGSE .

Heel even heb ik getwijfeld, maar je wilt wel eens wat nuttigs doen voor de maatschappij, dus……..

En zo zit ik nu alweer jaren achter de inschrijftafel en daar verheug ik me elk jaar weer op: al die kleurig uitgedoste kinderen voorzien van al even kleurrijke ‘noodrantsoens’, complete gezinnen tot opgetrommelde oma’s en opa’s toe, de plaatselijke judovereniging in vol tenue, de harmonie op de slotavond, de glunderende gezichtjes bij het uitreiken van de welverdiende medaille.

Een oer-Hollandse traditie die ik niet (meer) zou willen missen, maar zelf meelopen? NEE.