Graceland

Er zijn 2 LP's uit mijn jeugd - jaren 60 - die in mijn geheugen  gegrift staan: Voor de Overlevenden van Boudewijn de Groot en Bridge over Troubled Water van Simon and Garfunkel. Ze zijn grijs gedraaid. Boudewijn door ons allemaal, in ieder geval door de vrouwen.
Mijn zus was vooral fan van Simon and Garfunkel. Ik had het niet zo op die mierzoete liedjes met als toppunt Sound of Silence.
Een van de eerste CD's die we - het was inmiddels eind jaren 80 - kochten was GRACELAND van Paul Simon. Lekkere swingende liedjes als You can call me Al en GRACELAND.
Het duurde even voordat ik ontdekte dat Paul Simon dè andere helft van Garfunkel was.
Solo was, vond ik, Simon stukken beter, kwam zeker door de Zuid Afrikaanse 'vibes'
Niet dat ik iets met Zuid Afrika had, nou ja wel met Nelson Mandela natuurlijk!
En toen, een jaar geleden, vertrok ons kind naar Zuid Afrika en gingen wij haar opzoeken.
Sinds die tijd is Zuid Afrika niet meer uit mijn gedachten geweest.
Mijn oog viel dan ook op een voorstelling van The African Mama's in een theater bij ons in de buurt .
Wij er heen samen met ons Zuid Afrikaans-kind dat even over was.
Zij was sceptisch, ging vooral mee om ons te pleasen.
Maar al bij de eerste klanken en het zien van die in Swehsweh-jurken gestoken mama's waren zij en wij verkocht.
Johannesburg (nee, niet in Memphis Tennessee, het land van Elvis!) waar Paul Simon GRACELAND opnam en waar ons kind woont kwam ineens weer heel dichtbij.
De overbekende liedjes afgewisseld met historische beelden en verhalen over het ontstaan van GRACELAND.... alles riep emoties op. Zelfs van het mierzoete Sound of Silence - gezongen met Zuid Afrikaanse vibe dat wel - en tot slot het Zuid Afrikaanse volkslied kreeg ik tranen in mijn ogen.

Voor de storm

De Amazing Stroopwafels treden op in het cultureel centrum in het naburige dorp.
Van hun repertoire ken ik alleen VOOR DE STORM
Het lied gaat over de laatste dag van januari .
Een jongen loopt door de weilanden op een gewone zondag
niets mee aan de hand
Beatrix, de kroonprinses, was jarig
De wolken en de lucht waren enorm
Maar een deltaplan, ach dat leek voorbarig
In die grauwe middag VOOR DE STORM

Verderop in het liedje:

En 's avonds kwam oom Hendrik op visite
Die zei te voelen dat het spoken ging
Toen ging het gesprek weer over suikerbieten
De ARP, de kiesvereniging
Geen enkel jongensboek kon hem meer boeien
Hij ging naar bed met zijn beer en zijn speelgoedaap
Hij viel in slaap met in de verte koeien
Die loeiden in de stilte VOOR DE STORM

Een tekst die lijkt te komen uit een spannend jongensboek.

Het repertoire van de Amazing Stroopwafels bestaat niet zoals ik altijd gedacht heb uit luisterliedjes, maar vrolijke meezingers met titels als Ome Kobus, Radijs, heb medelij Jet, de Boevenwagen, die allemaal op verzoek van de zaal de revue passeren.
Even twijfel ik, want mijn verzoeknummer zal volkomen uit de toon vallen, alhoewel.... het is de avond VOOR DE STORM, 31 januari, weliswaar 2016 en niet 1953, maar met een beetje fantasie - en dat heb ik - voel je het onheil naderen.
Dus vraag ik in de pauze of ze mijn lievelingsnummer willen zingen. En dat doen ze met veel verve.
Het applaus is minder uitbundig dan na Ome Kobus, maar mijn avond kan niet meer stuk.

Stapelgedicht

Vandaag is het gedichtendag.
Daarom dit STAPELGEDICHT:

Simon

  de man van overmorgen

Demian

  de nieuwe man

Twee vrouwen

  Isabelle

  Rebecca

Ze dachten allemaal:

"De beklimming van de Mont Ventoux

hoe vreselijk is dit alles"

 

 

 

 

Hotel California

Ik ging voor het eerst alleen naar Berlijn. Het appartement stond in Kreuzberg en was van een voormalige Nederlandse student die het na zijn studie (Russisch?) aangehouden had.
Er stonden nauwelijks meubels, maar de collectie Russische literatuur (Tolstoi, Toergenjev)  en kunstboeken (Levitan, Sjisjkin) was indrukwekkend. En er was een platenspeler (die het deed!) en een stapel langspeelplaten of - zoals ze tegenwoordig zeggen - vnyl.
Tussen Tsjaikovski, Moesorgski en andere Russische componisten vond ik een LP van de Eagles.
Het was een enerverende solo-vakantie. De wanhoop als ik weer eens in de verkeerde metro zat. Het ongemakkelijke gevoel als ik in mijn eentje in een café zat.
Maar ook het vertrouwde wandelingetje vanuit de metro naar het appartement door het parkje met spelende kinderen en langs de 'filosofische' bakker en de Kaiser.
En het dagelijkse rustpunt: HOTEL CALIFORNIA:
Welcome to the HOTEL CALIFORNIA
Such a lovely place
Such a lovely place
Such a lovely face
Plenty of room at the HOTEL CALIFORNIA
Any time of year
Any time of year
You can find it here
You can find it here

Deze week toen Glenn Frey van de Eagles en singer songwriter van HOTEL CALIFORNIA overleed zag ik mezelf ineens weer op die ongemakkelijke bank zitten in het appartement in Kreuzberg met een flesje Hefeweizen en een zak pringels onderwijl meezingend met de Eagles: "Welcome to the HOTEL CALIFORNIA, such a lovely place"
Berlijn is nog steeds voor mij a lovely place om naar toe te gaan, maar in HOTEL CALIFORNIA, oftewel het appartement in Kreuzberg ben ik nooit meer geweest.

Echt(e) winter(s)

Als een vreemde eend in de bijt tussen alle nostalgische winterlandschappen op de tentoonstelling ECHTE WINTERS hing het schilderij van Jan Mankes.
Bij hem geen WINTERS vermaak met schaatsende mensen op Friese doorlopers, geen blaffende hondjes op het ijs, geen koek en zopie, geen vastgevroren platbodems. Bij hem geen lucht met roze en geel gekleurde wolken die weerspiegelen in de ijsvloer.
De ECHTE WINTER die Jan Mankes schilderde heeft een grijze lucht, een polstok-springslootje en besneeuwde weilanden zover het oog reikt.
De verrassing was groot toen ik vanmorgen opstond en naar buiten keek.
Ik 'zag' de ECHTE WINTER van Jan Mankes als een Tableau Vivant: grijze lucht, slootje en besneeuwd, nou ja berijpt weiland.
Eindelijk (even) ECHT WINTER!

Ziggy

Zij had niet lang meer te leven, hij was fan van DAVID BOWIE.
Zij had voordat ze door de chemo kaal werd lang blond haar.
Hij had (uit een eerder huwelijk) een zoon die - hoe kan het ook anders - ZIGGY heette.
Ik vond het een eer hun huwelijk te mogen beëdigen.
DAVID BOWIE zong toen ze de trouwzaal binnen kwamen HEROES.
"I will be king and you, you will be queen......we can be HEROES  just for one day"
3 maanden zijn ze getrouwd geweest.
Vaak denk ik nog terug aan dit bijzondere bruidspaar en zeker vandaag op de sterfdag van DAVID BOWIE

Drie Koningen

"Waar is jullie kerstboom?" vraagt kleinzoon als hij komt logeren.
"Kerstboom?" zegt ook kleindochter terwijl ze in het rond kijkt.
Als ik zeg dat we geen kerstboom hebben is de onvermijdelijke vraag: "Waarom niet?"
Tja, waarom niet? We hebben er dit jaar geen zin in. Maar daar snapt een kind niks van.
Een kind heeft in heel veel dingen geen zin: geen zin in zuurkool, geen zin in naar bed gaan, geen zin in tandenpoetsen.
Maar geen zin in een kerstboom?
Elk kind heeft zin in een kerstboom, in de lichtjes, de versieringen en vooral de kransjes.
Terwijl ik nog nadenk over een goed antwoord heeft kleinzoon de kamelen op de vensterbank al ontdekt. Die kent hij nog van vorig jaar Kerst. Zijn zusje niet, die was daar vorig jaar nog te klein voor. Samen lopen ze langs mijn verzameling en elke keer zegt kleindochter "Kameel"
"Waar zijn de DRIE KONINGEN?" vraagt kleinzoon.
Hij zit op een rooms katholieke basisschool en weet alles over Maria, Josef en de DRIE KONINGEN die op kamelen op reis gingen.
Ik als ex-katholiek weet dat ook en ook waar de DRIE KONINGEN zijn.
Op zolder, want dit jaar hadden we ook geen zin om de kerststal te zetten, maar nu ineens wel.
Dus wordt de doos met de kerststal van stal ..eh.. zolder gehaald, uitgepakt en uitgestald: Maria, Josef, het kindje Jezus, de herders, schapen, de os en de ezel en natuurlijk de DRIE KONINGEN.
Kleinzoon en kleindochter zetten er drie kamelen bij uit mijn verzameling.
En zo wordt kerst 2015 toch nog een gezellige boel, weliswaar zonder kerstboom en kransjes, maar met de DRIE KONINGEN en .......feestkoekjes versierd met blauwe muisjes.

Long Walk to Freedom

De film draait op een namiddag voor Kerst en heet LONG WALK TO FREEDOM. Het begint met een oude grijze zwarte man die terug kijkt op zijn gelukkige kinderjaren in een klein boerendorp.
Aan die gelukkige kinderjaren komt een eind als hij het dorp verlaat en gaat studeren.
De oude grijze en vooral zwarte man is Nelson Mandela.
LONG WALK TO FREEDOM is een indrukwekkende film over de man die in de voetsporen van Gandhi geweldloos had willen strijden voor FREEDOM, maar toch naar de wapens greep om zijn doel te bereiken: afschaffen van de apartheid.
Ik zie (historische) filmbeelden van Johannesburg, Pretoria, de Tafelberg, allemaal plekken die nog vers in mijn geheugen liggen.
Ik ben blij met het donker in de filmzaal want de Zuid Afrika-emoties zitten nog hoog.
Dwars door de film komen steeds herinneringen boven aan onze onvergetelijke vakantie, zoals
het levensgrote beeld van een boksende  - in zijn eenzame cel op Robbeneiland hield hij zijn conditie op peil met boksen- Mandela.
De 'blankes' en nie-blankes' bankjes in de straat van ons appartement in Kaapstad.
De Twaalf Apostelen, onderdeel van de Tafelberg waar we op uitkeken vanuit het appartement.
Nog helemaal onder de indruk van LONG WALK TO FREEDOM fiets ik in het donker - de film heeft twee en half uur geduurd - door de polder terug naar huis, iets wat in Joburg ondenkbaar zou zijn.
Want ondanks de (officiële) afschaffing van de Apartheid is het verschil tussen Blank en Zwart nog steeds enorm en is fietsen in het donker op zijn zachtst gezegd niet aan te raden.

Kladderadatsch

Elk jaar rond deze tijd wordt door Van Dale het woord van het jaar bekend gemaakt. De 40.000 online stemmers kozen dit jaar voor Sjoemelsoftware, gevolgd door poortjesspringer en Je suis.
Bij alle drie de woorden kan ik me nu nog wel iets voorstellen - VW, OVchip, Charlie - maar bij het woord van vorig jaar dagobertducktaks  zie ik alleen maar oom Dagobert voor me verlekkerd kijkend naar een zak met goudstukken.
Een woord is snel vergeten.
Jammer want sommige woorden zijn te mooi om te vergeten.
Zoals schavuit en lommerrijk en lankmoedig. Woorden die ook in deze tijd niet zouden misstaan en waar je nog wel een associatie bij hebt.
Maar wat te denken van KLADDERADATSCH.
Het lijkt zo uit een gedicht van Jan - ote, ote, ote- Hanlo te komen, maar het stond deze week, vergeten of niet, in de sportbijlage van de krant: 'De kwalificatiereeks die in een KLADDERADATSCH ontaardde'
Ik pleit voor een heropwaardering van KLADDERADATSCH, want 'economische of morele ineenstorting' is anno 2015/16 zo actueel als het maar zijn kan en niet alleen wat voetbal betreft.

Mazelen

Eigenlijk wist ik het vorige maand al toen we in de aanloop naar Zuid Afrika erop getest zijn, maar sinds vandaag weet ik 100% zeker dat ik als kind MAZELEN heb gehad. Ik kan het me namelijk sinds vandaag herinneren.
Voor zover je je iets kunt herinneren van toen je 4 of 5 was.
De MAZELEN-herinnering heeft alles te maken met dè koffer die al 40 jaar - later blijkt dat niet te kloppen, maar goed - ongeopend is en dierbare jeugdherinneringen bevat.
Waarom ik nu juist vandaag de koffer open maak, heeft alles te maken met het antieke porseleinen poppenserviesje - van de andere oma -  waar ik onze kleindochter ineens mee zag spelen.
Ik was iets ouder dan zij nu is toen ik, en nu komt het, MAZELEN kreeg. Elk kind kreeg dat, niks bijzonder, maar ik kreeg als complicatie hersenvliesontsteking.
Er is zo'n vage herinnering dat ik ziek was en strontverwend werd.
Toen ik beter was ging ik met mijn moeder met de stadsbus naar de stad en mocht in de speelgoedwinkel een ...juist ja, poppenserviesje uitzoeken. Ik (zij) koos geen serviesje van steen, maar één van plastic, een nog niet veel gebruikt materiaal in die tijd en zeker niet voor speelgoed..
Eigenlijk had ik liever een porseleinen met bloemetjes gehad, maar mijn moeder (of de winkelbediende) zal me wel overtuigd hebben van het bijzondere van plastic.
Of ik er veel mee gespeeld heb herinner ik me niet, wel dat ik een echte poppenmoeder was net als kleindochter nu.
Hebben mijn eigen dochters eigenlijk met mijn serviesje gespeeld? Geen idee, ik zal het ze eens vragen. Zelf heb ik altijd een zwak gehouden voor poppenserviesjes en daarom opende ik vandaag na zoveel jaar dè koffer.
Maar wat er al inzat - oude agenda's, dagboeken, barbies - geen serviesje. Nou ja, wel een eerste communie-serviesje, van porselein weliswaar, maar dat was niet wat ik hoopte te zien.
Teleurgesteld heb ik de koffer weer dicht gedaan en, echt waar, in de kliko gegooid.
Weg jeugdherinneringen op één na dat ik als kind de MAZELEN heb gehad.
De kliko wordt pas over een week geleegd, zal ik..........

Zwart popje

Waar kun je beter een ZWART BABYPOPJE voor je kleindochter kopen dan in een land waar het merendeel van de mensen ZWART is?
Niet in Zuid Afrika dus.
POPPEN genoeg te koop, maar allemaal BLANK.
De apartheid is toch afgeschaft?
Of zouden ZWARTE Afrikaanse kindjes liever met BLANKE POPPEN spelen?
Of misschien spelen ze helemaal niet met POPPEN, maar met BIG FIVE - knuffels.
Hoe dan ook...... een ZWART BABYPOPJE heb ik uiteindelijk bij Bol.com gekocht.
Kleindochter was er erg blij mee. Haar maakt het niet uit of het POPJE BLANK of ZWART is en dat het een JONGENSPOPJE is ontdekte haar grote broer die er natuurlijk een beetje om moest gniffelen!

Giraf

'De crematieplechtigheid heeft overeenkomstig haar wens in besloten kring plaats gevonden' staat er in de rouwadvertentie in de plaatselijke krant.
Wij horen bij 'de besloten kring' en vinden het een eer om afscheid van haar te nemen te midden van haar geliefden.
86 is ze geworden.
Zo'n 25 jaar geleden leerden we haar en haar man kennen. Ze was toen ongeveer zo oud als ik nu ben.
In alle opzichten een kleurrijke vrouw: altijd felgekleurde kleren, ze schilderde en speelde piano. Ze was een beetje excentriek.
Een rondje door de tuin was met haar een ontdekkingstocht: een bloeiend plantje, een merelnestje, ze was natuurmens in hart en nieren.
Vol enthousiasme kon ze vertellen over de tijd dat ze in Artis woonden. Ik herinner me haar verhaal dat ze 's morgens de gordijnen opendeed en er een GIRAF naar binnen keek.
Warrig was ze altijd, dat hoorde bij haar.
Dat er meer aan de hand was wist de omgeving eerder dan haar man. Hij hield van haar zoals ze was.
Toen ze weg ging lopen en de weg naar huis niet meer terug kon vinden drong het ook tot hem door dat ze niet langer thuis kon blijven.
Ze zonk steeds verder weg in haar eigen wereld, niet meer bereikbaar voor de buitenwereld.
Ze had vaak onrustige dromen en alleen hij kon haar kalmeren door haar in zijn armen te nemen en haar te sussen.
Zo af en toe had ze ineens een helder moment.
"We hebben het goed gehad samen" zei ze vlak voor haar dood.
Na een huwelijk van bijna 65 jaar heeft hij afscheid moeten nemen van 'mijn zeer dierbare vrouw'.

ONLINE

Nog 1 nachtje slapen.
Ervaren vliegtuigreizigers hebben ons geadviseerd om ONLINE in te checken.
Dat scheelt wachttijd in de rij op Schiphol, je kunt je eigen zitplaats in het vliegtuig kiezen en je hebt minder stress.
Vooral dat laatste spreekt ons wel aan, want we vinden de hele onderneming al spannend genoeg.
De ervaren vliegtuigreizigers verzekerden ons dat ONLINE inchecken een fluitje van een cent is.
Onder het genot van een kopje (hollandse) koffie loggen we in op ONLINEinchecken.nl
We kiezen KLM, vullen het vluchtnummer en boekingsnummer in.
Klikken op doorgaan en onze namen verschijnen al in beeld.
Dat gaat lekker snel.Dat vindt KLM ook:
Geachte passagier,

U bent bijna klaar! Nog een paar stappen en u bent klaar voor vertrek.

We klikken op inchecken.

En dan stagneert de boel.

De KLM excuseert zich maar er is een fout opgetreden.

Eerst denken we nog dat de fout bij ons ligt, proberen het nog eens en nog eens (de koffie is inmiddels koud) en zijn inmiddels zo gestresst dat we besluiten het op een later tijdstip nog eens te proberen.

's Middags bij een kopje Zuid Afrikaanse rooibosthee is het ONLINE inchecken ineens een fluitje van een cent.

De fout lag dus niet bij ons, maar bij KLM of....... was het de invloed van de Afrikaanse rooibosthee?

 

Afrikaans

Nog 2 nachtjes slapen, maar mijn vakantie al begonnen.
3 weken vrij.
3 weken geen toeristen helpen, de komende tijd ben ik zelf toerist in een land waar de taal op die van ons lijkt, maar toch ook heel anders is.
Het AFRIKAANS is een dochtertaal van het NEDERLANDS. Voor ons Nederlanders is de taal herkenbaar, maar terwijl wij klakkeloos ENGELSE woorden overnemen, is het AFRIKAANS veel puristischer en dat vinden wij stiekem wel vermakelijk.
Lugwaaier (ventilator)
Holrol (wc rol)
Vuurhoutjie (lucifer)
Niegebruiker ( geheelonthouder)
Moltrein (metro)
Muurprop (stopcontact)
Lugwaardin (stewardess)
Inmandjie (email)

Inligtingaftrekplek (VVV)!!!!!!!!
Tja, toeristen helpen........het is maar hoe je het bekijkt.

Wintertijd

Nog 3 nachtjes slapen plus 1 uur! Want vannacht gaat de wintertijd in, dus een uur langer slapen.
WINTERTIJD.
Gek idee, want over 3 nachtjes slapen vliegen we naar de ZOMERTIJD.
Zomer betekent blote armen en benen en die zijn inmiddels spierwit geworden.
De zomerkleren die ik gewoontegetrouw al opgeruimd heb, haal ik morgen als ik de koffer ga inpakken weer tevoorschijn: dunne bloesjes, korte broeken, zwempak.
En natuurlijk zonnebrandcrème.
Over 3 nachtjes begint de ZOMER! Voor ons.

Studentenprotesten

Hopelijk is als wij over 4 nachtjes slapen in Zuid Afrika aankomen de rust er weergekeerd. De felle STUDENTENPROTESTEN  tegen de collegeldverhoging halen zelfs het Nederlandse nieuws en tot onze schrik zagen we op een filmpje in het NOS journaal onze dochter op het podium staan van de universiteit waar zijn werkt.
Het is niet de eerste keer in haar leven dat ze DEMONSTREERT.
In 1983 liepen we in gezinsverband in Den Haag mee in de VREDESDEMONSTRATIE tegen plaatsing van kernraketten. Niet dat wij er haar (9 jaar oud) en haar broertje en zusje van 7 toen een plezier meededen.
Nu bazuinen ze met gepaste trots te pas en onpas rond dat zij er bij waren tijdens die grootste DEMONSTRATIE ooit in Nederland
De DEMONSTRATIES in Zuid Afrika hebben effect gehad, want de collegegeldverhoging komt er niet.
De kruisraketten kwamen er wel ondanks de 549.995 + 5 DEMONSTRANTEN.

De paden op...

"DE PADEN OP, maar niet erbuiten" is de kop van een artikel in de krant van vandaag. Bijgevoegd een foto van  twee Hartebeesten of Wildebeesten in het betreffende natuurgebied.
"Hé" denk ik, "dat is ook toevallig, een stuk over het Krugerpark"
Maar als ik begin te lezen blijkt het te gaan over De Hoge Veluwe en op de foto staan edelherten!
Tja, waar het hoofd van vol is.....
Niks mis met De Hoge Veluwe hoor, ik ben er een aantal keren doorheen gereden met de auto en zelfs op de fiets. Echt gestruind heb ik er niet, ondanks dat dat mocht, zelfs gestimuleerd werd. Maar dat is per 1 januari verboden, want de edelherten raken gestresst van al die struiners en dan is 'de balans zoek tussen mens en dier'
In  het Kruger mag je ook niet struinen. Niet omdat de leeuwen, olifanten en al die andere wilde beesten gestresst raken van mensen, nee, ze zijn juist dol op mensen(vlees)!!
Maar het staat zo slordig al die menselijke kadavers.
Wij gaan halverwege onze vakantie veilig met de auto in het Krugerpark DE PADEN OP, maar niet erbuiten.
En nog 5 nachtjes slapen en dan begint ons avontuur.

Jas

Ik had me voorgenomen om deze winter een nieuwe JAS te kopen, maar besloot daar nog maar even mee te wachten tot na het Zuid Afrika-avontuur dat over 6 nachtjes slapen begint.
Kleindochter heeft wel een nieuwe WINTERJAS en is er erg mee in haar nopjes.
Ze grijpt elke gelegenheid aan om haar nieuwe JAS aan te kunnen doen.
"JAS aan" zegt ze als ik vraag of ze mee naar buiten gaat om de kippen te voeren.
"JAS aan" zegt ze als ik vraag of ze meegaat naar de winkel.
"JAS aan" zegt ze als ik vraag of ze meegaat naar het strand.
"JAS aan", betekent dat ze 'm ook zelf aantrekt.
Dat gaat als volgt:
- JAS uitgespreid op de grond, voering naar boven.
- Kleindochter gaat achter de capuchon staan, steekt haar handen door de armsgaten, zwaait de JAS over haar hoofd en..... de klus is geklaard. Op de houtjes-touwtjes-knopen na.
De JAS staat echt super, maar is volgens mij niet geschikt om mee op het strand te spelen of in het speeltuintje in de duinen. Daar denkt zij duidelijk anders over.
En wonder boven wonder blijkt de JAS strand-proof te zijn. En kleindochter ook!

Safari

"Wil je de SAFARI van zolder halen?" was vanmorgen het eerste wat onze kleinzoon vroeg. De SAFARI is van Fisher Price en bestaat uit jeep met aanhanger, tent, kooien, poppetjes en natuurlijk wilde dieren. Onze zoon heeft er als klein jongetje eindeloos mee gespeeld en ruim 30 jaar later is de SAFARI het favoriete speelgoed van onze kleinzoon als hij bij ons logeert. De wilde dieren beleven hachelijke avonturen en wonen natuurlijk in het Krugerpark, want daar was kleinzoon afgelopen zomer op vakantie.
Kleindochter vermaakt zich als echte poppenmoeder uitstekend met het rieten poppenwagentje dat nog van onze dochters was. Nog onlangs heb ik het poppenwagentje voor de zoveelste keer opnieuw bekleed, dit keer met een zuurstokroze en appeltjesgroene stofje. Ook haar poppen en andere knuffels beleven heel wat, huilen vaak en worden dan liefdevol ondergestopt.
Zo zijn de rollen goed verdeeld, niks emancipatie, de vrouw zorgt voor de kinderen en de man gaat op jacht!
Nog 7 nachtjes slapen en dan gaan we naar het land van de Big Five en die gaan we vast zien als we op SAFARI gaan.

Zuid Afrika-spel

Nog 8 nachtjes slapen en de komende 2 nachtjes slapen - het is herfstvakantie - ook de kleinkinderen bij ons.
Het is al donker als we van hun huis naar het onze rijden. Kleindochter is al snel in dromenland in haar autozitje.
Kleinzoon heeft nog heel wat praatjes. Over - hoe kan het ook anders, want hij is er al geweest- ZUID AFRIKA
Hij heeft een spel waarmee je spelenderwijs allerlei feiten over de wilde dieren van ZUID AFRIKA leert, zoals snelheid, gewicht en leeftijd.
Vooral de snelheid van de dieren fascineert hem, en nu we in de auto zitten ook de snelheid in het verkeer.
Als hij een verkeersbord met 100 erop ziet zegt hij "De luipaard kan harder, die kan 110"
"Dan krijgt hij een bekeuring" zeg ik.
Daar moet hij even over nadenken. Maar niet lang, want ..."Weet je hoe hard de Baviaan kan? 50! en in onze straat mag je ook 50, dan krijgt hij geen bekeuring hè?"
En zo is een nieuw autospelletje 'geboren'
Ongelooflijk hoeveel snelheidsborden er langs de autoweg staan en we zouden het spel tot aan ons huis hebben kunnen spelen, ware het niet dat hij in slaap valt.
Als hij en zijn zusje later samen in het grote logeerbed liggen vraagt hij "zullen we morgen het ZUID AFRIKA-SPEL doen?"
Tot nu toe waren we nog niet echt in ZUID AFRIKA-stemming, maar daar komt geheid de komende dagen verandering in.