MM

Het duurt nog ruim een maand, maar mijn eerste verjaardagscadeau heb ik al gekregen, n.l. een MM-bak, oftewel een MAKKELIJKE MOESTUIN-bak. Mijn dochter bracht 'm mee als bouwpakket. Als volleerde klusser (ze heeft veel IKEA-ervaring) zette ze de bak in elkaar. Daarna reden we samen naar de Welkoop en kochten compost, turfmolm en vermiculiet (daar had ik nog nooit van gehoord, maar de Welkoop gelukkig wel). Thuis gooiden we alles op een groot dekzeil en mengen de grondsoorten door elkaar. Af en toe een gieter water er over heen. Het werd een prachtig mengsel dat we met volle kruiwagens in de MM-bak gooiden. Tot slot pootten we de eerste slaplantjes en aan het einde van de dag was ik de trotse bezitter van een MM en schaarde me bij de vele volgers van MM-Goeroe Jelle, volgens mijn dochter de Nederlandse Jamie Oliver, maar dan wel anders!
Jelle heeft een website en facebook en zijn tips zijn zo eenvoudig dat een (klein)kind de was kan doen. Door het MMM (MAKKELIJKE MOESTUIN MENGSEL) is spitten niet nodig en groeit alles als kool. Jelle geeft zelfs tips tegen katten (lees poes Lotje) in de MM-bak.
Een ding mis ik nog: wat moet ik doen om mijn MM-bak ree-proof te houden?
Ik zal het mijn nieuwe MM-facebookvrienden eens vragen.

Eau de Cologne

Als we KEULEN verlaten, regent het.
Dat deed het lang geleden ook toen ik hier voor de eerste keer was.
Ik was een jaar of 4 en mijn vader moest voor zaken naar KEULEN. Mijn moeder en ik gingen voor de gezelligheid mee, nou ja mijn moeder dan, want ik vond de reis veel te lang duren en schijn, volgens de overlevering, heel de tijd gevraagd te hebben of we er al bijna waren. Tot we bij de grens kwamen en mijn moeder na de paspoortcontrole zei dat het nu niet meer ver was.
Terwijl mijn vader zaken deed, gingen mijn moeder en ik naar een warenhuis. Toen we later buiten kwamen, regende het en toen zei mijn moeder de historische woorden: " Het regent EAU DE COLOGNE!" Ik was diep onder de indruk want EAU DE COLOGNE kende ik alleen van het vierhoekige flesje met het groene etiket en gouden dopje dat in mijn moeders toilettas zat. En stonk!!!
De EAU DE COLOGNE die hier in KEULEN uit de lucht kwam stonk niet, maar we werden wel erg nat, want we konden de luxe wagen van mijn vader niet terug vinden. Die stond geparkeerd op een braakliggend terrein, maar zo kort na de oorlog was KEULEN een en al braakliggend.
Deze jeugdherinnering staat in mijn geheugen gegrift en ik weet het zeker...in KEULEN regent het EAU DE COLOGNE.

Autobahn

Het is stil op de AUTOBAHN. Geen jakkerende, bumperklevende en toeterende BMW's.... de reputatie die de AUTOBAHN bij ons Nederlanders heeft.
Het is rond het middaguur, er schijnt een vriendelijk voorjaarszonnetje... we hebben een paar dagen vakantie.
Af en toe passeren we een vrachtwagen met opdruk: Büroeinrichtung en Der Frische Wegen.
Een felgekleurde supportersbus van FC Köln... Dass is Wahnsin!
We komen langs bekend klinkende plaatsen: Kevelaer (vroeger gingen we daar met onze eigen bussen op bedevaart), Koblenz, Krefeld, Kalkar (daar is toch een kerncentrale?), Düsseldorf (herinnering aan Bratwursten op een kerstmarkt!).
We rijden langs industrieterreinen met oerdegelijke Duitse bedrijven als Bayer, AEG, AGFA en Opel.
De wegrestaurants - Raststätten - langs de AUTOBAHN laten we links liggen, het is maar een paar uur rijden naar KOLN of COLOGNE of op zijn Nederlands KEULEN.
Als we de stad naderen wordt het wat drukker op de AUTOBAHN. In de verte zien we de contouren van de majestueuze Domtorens.
We verlaten de AUTOBAHN en nog geen uur later drinken we een Kölsch op een terrasje in de zon met uitzicht op de Dom.

Sponsorloop

Hij is net 4 en zijn school organiseert een SPONSORLOOP.
Hij gaat een kwartier rondjes lopen om het voetbalveldje. Een rondje is 125 meter.
Natuurlijk gaan wij hem sponsoren, maar hoeveel zullen we inzetten?
Hoeveel rondjes gaat hij lopen? Wij gokken op 8!
's Morgens voor schooltijd bel ik 'm om hem succes te wensen.
"Ga je hardlopen? "vraag ik
"Nee", zegt hij , "ik ga hard rennen!"
Hoeveel rondjes weet hij nog niet.
"Doe je het geld in je spaarpot?"
"Nee", zegt hij verontwaardigd, "Dat is voor een ander land".
Dan is het tijd om op te hangen, want hij moet naar school, de SPONSORLOOP gaat bijna beginnen.
Wij zien in gedachte onze kleinzoon al 8 rondjes lopen, eh...rennen. En wie weet wel meer!
Dat de realiteit anders is horen we later van onze zoon. De spanning bleek te groot en toen onze kleinzoon vlak nadat het startschot gevallen was zijn papa en zusje aan de kant zag staan, barstte hij in tranen uit en wilde niet meer, ook niet toen zijn papa mee ging lopen.
Uiteindelijk heeft hij samen met de juf toch nog 2 rondjes gelopen.
Weliswaar geen 8, maar toch zijn wij trots op hem.

Gedoetje

Sterven is doodeenvoudig, iedereen kan het is de titel van een boekje waarin Denker des Vaderlands René Gude vertelt wat er werkelijk toe doet in het leven, over de troost van de filosofie en over het sterven zelf  "Dat moet toch tamelijk eenvoudig zijn. Tot nu toe is het iedereen gelukt"
Rene Gude stierf vorige week en zijn dood raakte me.
Ik 'kende' hem van De Wereld Draait Door, waarin hij openhartig (en in begrijpelijke taal) over doodgaan sprak, maar ook over leven " 'Je moet elke ochtend uit je nest komen. Op school iets flikken, vrienden, baan, een gezin stichten. Een ongelooflijke hoop GEDOE.'
Kortom, het leven is een GEDOETJE.
Maar ondanks dat het leven een GEDOETJE is, was Gudes verhaal er een van hoop: de mens hoeft zich niet bij zijn natuur neer te leggen.
Vandaag las ik boven een van de vele rouwadvertenties een uitspraak van hem:
"Wat je niet was, kun je worden".
Dat is een troostrijke gedachte.

Wolf

Ik lig nog maar net in bed als buiten de oorlog uitbreekt. Het begint met zacht kattengejank van - denk ik- twee KATERS (waarschijnlijk een rooie en een zwart/witte)  die op ruime afstand tegenover elkaar zitten in een soort loopgraaf. De inzet is - denk ik- onze POES Lotje. De KATERS weten niet dat Lotje een je-weet-wel-katje is. Lotje zelf - denk ik- zit op veilige afstand.
Het kattengejank neemt in volume toe, ik luister in mijn warme bedje gespannen toe. Ineens - ik schrik er van- een enorm gekrijs en dan is het stil, doodstil.
Zo stil dat ik in slaap val.
De volgende morgen komt Lotje, de onschuld zelve en gelukkig ongedeerd, net als altijd aangelopen als ik de krant uit de brievenbus haal.
Als ik na het ontbijt naar de schuur loop ligt het tuinpad bezaaid met plukken wit haar. Zo te zien is de rooie als winnaar uit de strijd gekomen.
Maar was het wel een kattenoorlog of heeft dè WOLF, die sinds dit weekend in Nederland rondloopt, huisgehouden? Dè WOLF die wellicht in de nacht van Oost naar West gelopen is en in onze tuin terecht is gekomen.
En als het niet dè WOLF was, dan kan het ook nog de TERROR-OEHOE geweest zijn die van Noord Holland naar Zuid Holland gevlogen is.
Maar het zal wel weer een doodordinaire kattenruzie geweest zijn. Niet iets waarmee je de krant haalt, maar wel wakker van ligt.

Kleuter

Een oppas-dagje ziet er heel anders uit nu hij KLEUTER is. Draaide eerst alles om het dagritme of beter slaapritme van zijn kleine zusje, nu staan de schooltijden centraal.
Zijn papa heeft ons de avond van te voren ter voorbereiding al een time-table gemaild.
Om acht uur tanden poetsen, haren kammen, tas inpakken, nog even naar de w.c. en tot slot jas en schoenen aan (en ook die van de kleine meid, want die mag een dagje spijbelen van de opvang) Klokslag kwart over acht - hij wijst het zelf aan op de klok- de deur uit. Hij weet de weg. De school is dichtbij, maar het tempo ligt laag vanwege de kleine stapjes van zijn zusje. Onderweg komt hij een paar kindjes uit zijn klas tegen.
Bij de school is het druk en in het halletje is het dringen geblazen. Voor elke KLEUTER hangt er aan de kapstok een grote zak (een luizenzak!)  met zijn naam erop en daar moeten de jas en rugzak in.
Hij kan de zijne even niet vinden, maar gelukkig ziet oma, ik dus, 'm op de grond liggen.
In de klas gaan de KLEUTERS niet zoals in mijn tijd in de kring zitten, maar ze gaan direct aan de slag.
Onze eigen KLEUTER kijkt een beetje angstig in het rond. Waar is zijn plekje? Dan ziet hij het meisje waar hij naast moet zitten en ook zijn werkje: plaatjes knippen en op volgorde van 1 tot 5 leggen en op een lange strook plakken. De KLEUTER die thuis heel wat praatjes heeft is er stil van en als we afscheid nemen vraagt hij om een knuffel. Iets wat ie anders bijna nooit wil.
Ik heb met hem te doen.
Amper een week op school en dan al moeten knippen, tellen en plakken.
Nee, KLEUTER zijn valt nog niks mee. Dan heeft zijn zusje, die nog PEUTER is het stukken gemakkelijker. Die mag lekker met opa en oma mee op de fiets naar het bos. Zij geniet van de aandacht die ze niet hoeft te delen met haar broer.
Maar de fietstocht kan niet al te lang duren want de tijd tikt door en het is zo alweer 12 uur.
Omdat opa en oma er zijn hoeft onze KLEUTER niet over te blijven en hoeft hij ook niet naar de BSO (Buiten Schoolse Opvang) en duurt zijn 'werkdag' vandaag minder lang.
Maar toch... KLEUTER zijn valt nog niks mee.
"Ik moet nog wennen" zegt hij zelf.

Boomgaard

Met veel lawaai komen ze aanrijden: hijskranen en tractoren. Ze overstemmen de ‘Johannes’ waar ik als voorbereiding op de uitvoering vlak voor Pasen naar aan het luisteren ben. Ik laat het lijdensverhaal even voor wat het is en loop naar buiten. Daar zie ik een grijper in ‘onze’ BOOMGAARD een grote boom uit de grond rukken, en nog een en nog een. ‘Onze’ BOOMGAARD die bij ons huis hoorde toen we er meer dan 30 jaar geleden gingen wonen. De BOOMGAARD met een druivenserre die vol hing met paarse druiventrossen (waarom denk ik nu aan Een vlucht vol regenwulpen?). De BOOMGAARD met meer dan 40 perenbomen.

Goed! Die BOOMGAARD dus, die we alweer een aantal jaren geleden verkochten aan Natuurmonumenten die 'm vervolgens braak liet liggen waardoor de natuur zijn gang kon gaan.

Tot vandaag.

Omdat ik benieuwd ben wat er gedaan gaat worden, maak ik een praatje met de werklui.

Nee, ze werken niet in opdracht van Natuurmonumenten, maar voor het Waterschap, want -en nu komt het- de slootkant moet vrij gemaakt worden omdat er in het najaar gebaggerd gaat worden.

Het najaar?

Dat duurt nog een half jaar!

Zou deze actie soms iets te maken kunnen hebben met de  Waterschapsverkiezingen ( Het Waterschap doet meer dan je denkt staat op een Abri bij de bushalte) over twee weken? Op de valreep achterstallige klussen doen, want de sloot bij ‘onze’ BOOMGAARD had vast al afgelopen najaar uitgebaggerd moet zijn.

De mannen gaan verder met hun sloopwerkzaamheden en ik keer terug naar de ‘Johannes’

En aan het einde van de dag is de rust in de BOOMGAARD weergekeerd en kan de natuur er voorlopig weer zijn gang gaan. Waarschijnlijk tot de volgende Waterschapsverkiezingen over vier jaar.