Op weg naar het Rijksmuseum lopen we langs poptempel Paradiso. Op de voorgevel hangt een aankondiging van een concert op 1 september van RITA REIJS.
Ik dacht dat zij al lang dood was.
In een flits komt een herinnering uit de jaren 60 naar boven. Met de hele klas (of school?) gingen we in het kader van culturele opvoeding (ook toen al) in de plaatselijke schouwburg naar een optreden van RITA REIJS en Pim Jacobs (leeft die eigenlijk ook nog?). Wij waren flower-power-meisjes (ik zat op een meisjesschool), we hielden van popmuziek, van The Beatles en The Stones.
Jazz-muziek was voor ons pubers een muziekstap te ver en RITA REIJS had niks van een popidool.
We waren onder begeleiding, dus zaten we stil en klapten beschaafd. Het enige lichtpuntje was toen RITA REIJS Can't buy me love zong, weliswaar anders dan we gewend waren van The Beatles, maar toch.
Na een lange, vermoeiende dag ( 8 uur door dè natuur lopen is minder uitputtend dan een halve dag door een museum) kijk ik, gevloerd op de bank gewoontegetrouw nog even naar Teletekst en mijn oog valt direct op RITA REIJS (88) OVERLEDEN.
Da's ook toevallig.
Verderop lees ik dat het haar eerste optreden zou worden in Paradiso.
"Misschien fluiten ze me er wel af" zei ze vorige week nog in een interview.
Nee, wij floten haar er 45 jaar geleden niet af. Dat durfden we niet en bovendien beseften we diep in ons binnenste dat RITA REIJS niet de eerste de beste was, maar ook toen al LADY JAZZ.
Wie zal er nu op 1 september in Paradiso optreden?
Zal wel een Tribute worden met vast een of andere BN'er die Can't buy me love zingt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten