De kunst van het flierefluiten

In de krant lees ik een essay over de KUNST VAN HET FLIEREFLUITEN en dat NIKSDOEN zo moeilijk is.
Onze POES LOTJE heeft daar geen moeite mee.
Bij haar is het net als in dat treffende gedicht van MARTIN BRIL:

DE POES DIE ALLES ZIET
Een slap zonnetje, en de wind steekt op.
Wat te doen? De poes zit roerloos op de
Schutting van de buren niks te denken

Of misschien iets heel dieps, wij zullen
Het nooit weten. Intussen is het wel zo
Dat de poes kan praten, dat wil zeggen
Als ze binnen is, steekt ze hele verhalen
Af in een prachtige taal die niemand
Verstaat maar die we allemaal begrijpen,

Wij hier in huis bedoel ik, anderen niet.

De ene keer vertelt ze over haar avonturen
In de tuin, de andere keer informeert
Ze naar wat wij zoal hebben meegemaakt.

Als alles dan in balans is, zoekt ze ergens
In huis een hoek om te dutten, of een
Plek die uitzicht biedt over alles, want
Graag houdt ze het gezin in de gaten.

En dat doet ze met haar ogen toe
Of soms op een luie kier.

Arme VOGELS, want met zo'n POES in de tuin valt er voor hun niet veel te LUMMELEN, alleen maar (FLIERE)FLUITEN!