Bofkippen

Jaren geleden kreeg ik bij de drogist bij aankoop van...........(geen idee meer wat) gratis een rompertje. Op de achterkant stond op pamperhoogte met grote letters BOFKONTJE.
Daar moest ik aan denken toen deze week het zoveelste vleesschandaal in het nieuws kwam: na de PLOFKIP nu ook de vrije-uitloop-kip.
Er zijn vrije-uitloop-kippenboeren die het begrip vrije uitloop nogal ruim opvatten, of liever gezegd niet ruim.
Nee, dan onze kippen.
Die hebben zowiezo een vrije uitloop van wel 1500 m², n.l. onze hele tuin.
En of dat al niet genoeg is, breiden ze de vrije uitloop regelmatig uit naar de tuin van de buren, want zoals het spreekwoord zegt.......daar is het gras groener (en dat is het ook echt!).
Dat zijn pas BOFKONTJES, wat zeg ik.....BOFKIPPEN!

Kaatsheuvel

Onze zaterdagwandeling met de wandelclub begint en eindigt in KAATSHEUVEL, in de Brabantse volksmond de KETS.
KAATSHEUVEL, wereldberoemd(!) vanwege de EFTELING.
Voorlopig nog geen Python of Droomvlucht te zien, laat staan het sprookjesbos. Nee voorlopig zijn er alleen de kraak-nog-smaak-net-na-de-oorlog huizen aan de (rafel)rand van KAATSHEUVEL.
We lopen het Hertogenpad.
Ook die laten zich niet zien op deze koude dag met gevoelstemperatuur van -8 (volgens de Telegraaf)
Daarom lassen we een extra koffiestop in voordat we het (sprookjes)bos in gaan.
Vanwege de nabijheid van de EFTELING zijn we bedacht op boze wolven, reuzen met lange nekken en Klein Duimpjes, maar in het bos zien we alleen Schotse Hooglanders.
Wel horen we naarmate we de (rafel)rand van het bos naderen steeds meer gillende mensen.
En ja hoor, dan zien we boven de bomen de enorme Python (vandaar die gillende mensen) en de torens van het sprookjeskasteel waar Doornroosje 100 jaar aan het slapen is.
Ook horen we als we langs de ingang lopen de stem van Holle Bolle Gijs (papier hier).
En dan zit onze Hertogen-wandeling er bijna op.
Òp naar de Nieuwe Markt, daar zullen vast volop café's zijn om de dag af te sluiten met warme choc, bier of een schrobbelaar.
Een café hebben we uiteindelijk wel gevonden, maar niet op de Nieuwe Markt dat volgens de Billboard het bruisende hart van KAATSHEUVEL moet worden. Daar moet dan nog flink veel werk en geld ingestoken worden, want voorlopig staat deze markt (en eigenlijk heel KAATSHEUVEL) met stip op 1 wat lelijkste marktpleinen (èn steden) betreft.
Één troost voor KAATSHEUVEL: zij hebben de EFTELING, met stip op 1 wat pretparken betreft.

Wentelteefjes

Op de 'kleine kaart' van de uitspanning waar we met de wandelclub aangaan staan WENTELTEEFJES. Dat klinkt naar vroeger.
Meer dan 40 jaar geleden at ik voor de eerste keer in mijn leven WENTELTEEFJES, klaargemaakt door mijn toenmalig vriendje. Wat was ik verliefd en wat waren de WENTELTEEFJES lekker, een culinair hoogstandje. Vond ik.
Toen mijn vriendje het geheim van de kok vertelde, n.l. oud brood wist ik gelijk waarom bij mij thuis nooit WENTELTEEFJES werden gegeten. Wij hadden nooit oud brood, tenminste.....oud brood gooiden we weg. En dat was het verschil tussen zijn achtergrond en de mijne.
En natuurlijk het verschil in geloof.
Ondanks het spreekwoord twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen zijn we al bijna 40 jaar (zonder geloof) getrouwd en gooi ik nooit zomaar oud brood weg.
Toch zijn de keren dat we in die (bijna) 40 jaar WENTELTEEFJES gegeten hebben op één hand te tellen.
Want iets wat zo lekker is en zulke nostalgische gevoelens oproept moet exclusief blijven.
Of liever gezegd....we hadden al in geen jaren meer aan WENTELTEEFJES gedacht tot we ze op de 'kleine kaart' zagen staan.
Lekker dat ze zijn en verliefd dat ik na 40 jaar weer ben!!!!!

Landschap

Het is kil en mistig in de kale polder en onwillekeurig schieten me de dichtregels uit Holland van Potgieter te binnen: grauw is uw hemel....en...U schiep natuur met een stiefmoeders hand.
We lopen in dit door God vergeten LANDSCHAP en door op dit zondagse tijdstip verlaten dorpen met namen als Achthuizen, Langstraat, Ooltgensplaat en Den Bommel.
Den Bommel.
Zou hier Ollie B. Bommel wonen? En Tom Poes?
En warempel.....op het plein bij de kerk staat een bronzen standbeeld van heer Bommel, een initiatief van het Genootschap Heren van Stand!
De schepper van Bommel, Marten Toonder schiep in zijn boeken heel ander soort LANDSCHAPPEN dan de omgeving waar het Bommel-beeld staat.
Als je begrijpt wat ik bedoel !
Vele kilometers later trekt de mist op en als we op de grasdijk langs het Volkerak lopen kunnen we zelfs de vage contouren van de overkant zien. Brabant of de Hoeksche Waard? We weten het niet.
Nog weer later als we door een claustrofobisch tunneltje onder de grote weg door gegaan zijn zien we in de verte het Hellegatsplein en weten dan dat we langs het Haringvliet lopen (met zicht op Tiengemeten, maar dat zien we pas na afloop op de landkaart). In het water liggen hobby-vissersbootjes en onderaan de dijk maken de ochtend-kerkgangers een zondagmiddagwandeling en genieten net als wij van de zon die inmiddels volop schijnt.
Hoezo Godvergeten LANDSCHAP?
Waren niet die laatste dichtregels van Potgieter Toch heb ik innig u lief o mijn land ?
En zo is het maar net!

1948

Veel vrienden, familieleden, kennissen, buren, collega's en BN-ers (zoals 3 leden van jawel de Golden Earring!) zijn in 1948 geboren en worden (of zijn al) dit jaar 65.
Van Kooten en de Bie schreven en Gerard Cox zong het liedje 1948, met de bekende zin TOEN WAS GELUK HEEL GEWOON: ganzenbord, waxinelichtjes van Verkade, 4x Goud in Londen voor Fanny Blankers Koen, als je jokte was dat zonde en Nederland herrees onder Drees......
Drees...AOW voor iedereen die 65 werd.......ja, TOEN WAS GELUK HEEL GEWOON.
Anno 2013 word je pas gelukkig als je 65 plus een maand bent, want dan ga je pas van Drees trekken.
En dan ....WAT IS GELUK NOG IN DIT LAND om met de dichter Bloem te spreken.
Dit heb ik bij mijzelven overdacht op de dag dat 65 jaar geleden Pim Fortuyn geboren werd.
DOMWEG GELUKKIG in de.......

Jarig

Gister was hij JARIG. 2 jaar!  Toen hij 's morgens beneden kwam en de versierde kamer zag, dacht hij even dat het carnaval was (Ja, de genen hè!), maar toen wist hij het weer: hij was JARIG!
Wat JARIG zijn precies inhield wist hij niet, maar er was taart met 2 kaarsjes en er zou verjaardagsvisite komen: de opa's, oma, tantes en ooms en het kleine neefje die vorige week JARIG was geweest. Toen had hij een ballon gekregen en daar had hij de hele week mee gespeeld. Ook nu waren er ballonnen. Dat hoort bij JARIG zijn.
Toen al het bezoek er was mocht hij de 2 kaarsjes op de taart uitblazen. Het ene kaarsje ging zo snel, te snel voor het fotomoment, dus tot zijn verbazing werd het kaarsje weer aangestoken. Op de foto's die van het blaas-moment gemaakt zijn staat dan ook een enigszins beteuterde JARIGE.
Maar verder werd het een leuke dag met heel veel kadootjes, zoveel dat de JARIGE (en hij niet alleen) het bijna niet meer kon bijbenen. Gelukkig gingen ze ook nog met zijn allen wandelen en nam hij zijn lievelingstak mee waarmee hij zoals altijd tegen elke lantaarnpaal mocht slaan. En thuis zag hij tussen alle gekregen kadootjes zijn vertrouwde duplo-lego waarmee hij, alsof het een gewone dag betrof samen met één van zijn ooms een grote toren bouwde.
Want JARIG zijn is leuk, maar het gewone 'werk' mag er niet onder lijden!

Groeien

' Kinderen GROEIEN niet van eten maar van hormonen die in het lichaam zelf aangemaakt worden' las ik in een artikel over moeilijk etende kinderen.
GROEIEN gaat dus vanzelf.
Daar moest ik vandaag aan denken op het verjaardagsfeestje van onze kleinzoon. Zijn kleine neefje van 1 was ook op het feestje. Wat een verschil of je 1 jaar bent of al 2!
Dan zie je pas hoeveel je GROEIT in een jaar en inderdaad......GROEIEN gaat vanzelf. En gek hoor, ik was al vergeten hoe klein een kindje van 1 jaar is.
En het zal wel mijn oma-trots zijn, maar in mijn herinnering was mijn kleinzoon toen hij 1 was al groter GEGROEID (en slimmer!)  dan zijn kleine neefje nu.
Alhoewel......vorig jaar rond deze tijd kon hij nog niet staan (zijn neefje al wel!) en niet praten en knoeide hij nog enorm met zijn eten. Nu, een jaar later loopt en danst hij, praat je de oren van je hoofd en.........knoeit nog steeds met zijn eten.
Maar 'kliederen en rotzooien' met het eten is volgens het betreffende artikel in de krant juist goed voor de smaakontwikkeling.
Dus met het GROEIEN van mijn kleinzoon zit het wel snor en met dat van zijn kleine neefje vast ook.

Warme trui

In de krant staat een foto van schoolkinderen in WARME TRUIEN die een bezoek brachten aan de supermarkt. De thermometer was in de winkel voor de gelegenheid een graadje lager gezet (vandaar die WARME TRUIEN), want het was.....ja heus.....WARME TRUIENDAG!
Het had iets te maken met milieubewust zijn en verspilling. De foto was gemaakt op de versafdeling waar sperzieboontjes uit Israel en tomaten uit verwarmde Westlandkassen uitgestald lagen.
Over milieu gesproken!
Tja.
Evengoed geen weggegooid geld zo'n WARME TRUI. Kan altijd van pas komen.
De hele winter ben ik al op WARME TRUIEN-JACHT, maar ik vind er nergens één die aan al mijn eisen voldoet. Met gevolg dat ik op mijn werk zit te kleumen in een dun vestje en thuis in een
tig-jaar-oude-nog-uit-de oversized-modetijd-maar-wel-heerlijk-WARME TRUI rondloop.
En dan zomaar ineens, terwijl de winter al voorbij lijkt te zijn en in winkels al zomerkleren liggen hangt in het sale-rek (bodemprijzen!) bij de ANWB dè WARME TRUI en is het een week na de officiële datum voor mij WARME TRUIENDAG!

Papa

Op die augustus-dag in '78 keek mijn vader (PAPA) 's middags nog op TV naar de witte rook die uit het Vaticaan kwam. Er was een nieuwe PAPA (paus): Johannes Paulus. Ruim een maand later ging deze paus dood. Mijn vader (ons PAPA) nog diezelfde avond!
De onverwachte dood van il PAPA (paus) schokte de wereld, die van mijn PAPA (die ook Johannes heette) onze familie.
il PAPA.
In '63, ik zat op de Katholieke Lagere School, keken we met de hele school (allemaal meisjes) in de gymzaal op een piepklein TV-tje naar het Vaticaans Concilie met in de hoofdrol PAPA Johannes de 23ste. We begrepen er niks van (50 jaar later nog steeds niet), maar beseften wel dat er iets heel bijzonders aan de gang was daar in Rome.
il PAPA.
Uit de familie-overlevering ken ik het verhaal van mijn vader (ons PAPA) die  in het heilig jaar 1950 (ik was nog niet geboren) met een vriend en diens doodziek neefje in de luxe wagen naar Rome reed in de hoop dat de zege van il PAPA het neefje zou genezen. Wat niet gebeurde, maar wel een onvergetelijk avontuur geweest schijnt te zijn.
il PAPA.
Het is al 35 jaar geleden dat hij dood ging, maar deze dagen denk ik vaak aan ons PAPA.

10 Engelse Mijlen

ENGELSEN: aardige, behulpzame mensen (op een stel hooligens na), maar ook eigenzinnig (oftewel conservatief). In ENGELAND geen euro, geen Europese tijd (uur later of uur vroeger?). ENGELSE auto's hebben het stuur aan de verkeerde kant en de ENGELSE KILOMETER is een MIJL.
En dat een MIJL geen 1000 meter is weten we sinds we in ENGELAND op wandelvakantie waren maar al te goed. Als we aan het einde van de dag al behoorlijk moe waren en het nog een MIJL lopen naar de camping was, waren die laatste 600 METER vaak loodzwaar en verzuchtten we weleens "Waarom is een MIJL niet gewoon een KILOMETER". Daarentegen als we 's avonds in de pub achter een PINT zaten waren we weer blij met die rare ENGELSE maten.
Of de hardlopers die gister de 10 ENGELSE MIJLEN liepen zich ook af en toe wanhopig afgevraagd hebben waarom ze niet gewoon een 10 KILOMETER wedstrijd liepen, zou ik me voor kunnen stellen vanwege de barre omstandigheden. Daarentegen was  's avonds (bij een HOLLANDS PILSJE, dat dan wel weer!)  de voldoening (en bewondering ) vast groter, want 10 ENGELSE MIJLEN stelt heel wat meer voor dan een kippe-eindje van 10 KILOMETER!

Carnaval

Jaren geen last van gehad, maar sinds een paar dagen voel ik het weer: CARNAVALSKRIEBELS. Als geboren (en 20 jaar getogen) Brabander sleepte ik elk jaar man en kinderen mee naar beneden de sloot om CARNAVAL te vieren. Tot er zomaar ineens een CARNAVAL-loos jaar voorbij ging en daarna nog één en CARNAVAL iets werd van vroeger.
Tot 2013 dus.
CARNAVALSKRIEBELS: heb ik eigenlijk nog wel een boerenkiel en een rode zakdoek? Wat is überhaupt anno 2013 de dresscode met CARNAVAL?
In de kast kom ik een nooit gedragen jasje tegen en pimp het op met bandjes en knoopjes tot een (sjiek) feestjasje waarmee ik vast als Hollander niet uit de toon zal vallen.
Hoop ik!
Daags voor CARNAVAL zijn we bij onze kleinzoon die tot mijn verrassing (hij woont ook boven de sloot) op het kinderdagverblijf CARNAVAL gevierd heeft. Hij laat zien hoe hij gedanst heeft.
En ineens weet ik wat hij van zijn oma heeft: CARNAVAL vieren!!! Ja, je kunt je afkomst niet verloochenen!
In mijn geboortestad is de traditionele CARNAVALSOPTOCHT op zaterdag, dus verkleed en wel stappen we in de auto richting Brabant, richting mijn roots. Het laatste stukje rijden we achter een praalwagen die ook richting optocht gaat.
De rest van de dag verloopt zoals ik me van vroeger herinner.
We lopen met de familie naar de stad waar we op nog steeds dezelfde plek (bij uiteraard een café) naar de optocht kijken.
Er is niks veranderd, nou ja, bijna niks dan. De CARNAVALSOPTOCHT is 'Hollandser', maar PRINS CARNAVAL ziet er gelukkig nog hetzelfde uit.
Ook nieuw is dat we geen pilske drinken, maar een schrobbelaerke (een soort jägermeister) wat wel zo lekker is vanwege de kou.
Vanwege die zelfde kou houden we het buiten al gauw voor gezien en gaan naar de Kwakkelkooi,in het normale leven de Schouwburg. En hier is de sfeer nog als vanouds:
Ons kent ons, zelfs ik word herkend, kinderen die confetti verzamelen, nieuwe CARNAVALSLIEDJES afgewisseld met liedjes uit mijn tijd:
En as ik denk aan die tijd van van lang gelejen.
Toen waar de hemel nie hierboven maar benejen.
En wa ik zeg wit deze hele zael:
Twaar nergens toch zo leutig as in Roosendael

Later lopen we weer door de Parklaan terug naar huis, nou ja, mijn ouderlijk huis waar mijn zus is blijven wonen. We eten erwtensoep met pannenkoeken en gaan dan weer terug naar boven de sloot waar het leven net zo goed is als in mijn Brabantse land, maar zonder CARNAVAL.
Tja, een mens kan niet alles hebben in het leven!

Het gevoel van 1953

Nog voordat de wekker afloopt word ik wakker van de harde wind. Nu klinkt dat altijd erger dan het is omdat ons huis hoog (èn droog, dat dan wel weer) op een dijk staat.
Zou het 60 jaar geleden ook zo hard gewaaid hebben?
In die watersnoodnacht waaide het natuurlijk veel harder, wat zeg ik......storm, windkracht 12, springvloed!
Ik kan het me nog goed herinneren, alhoewel...........
Ik ben dan wel in 1953 geboren, echter pas maanden na die stormnacht van 31 januari op 1 februari, maar ik zou zweren dat .........
Dat is het rare met herinneringen, geheugenpsycholoog Douwe Draaisma schreef in
De Heimweefabriek over hoe dat zit met geheugen.
Misschien heb ik wel heimwee naar een tijd waar ik geen deel van uitgemaakt heb.
Daarom laat ik geen gelegenheid voorbij gaan om HET GEVOEL VAN 1953 volop te beleven.
En daarom ga ik vandaag ondanks windkracht 10 op de fiets naar mijn werk.
Zwoegen tegen de wind in, windvlagen die me bijna omver rukken.
Ik fiets langs het Haringvliet dat vòòr De Ramp een open verbinding met zee had en in die fatale nacht met verwoestende kracht dorpen overspoelde. Ook nu staat het water hoog en in de haven van de oude Vesting beuken hoge golven tegen de kade.
HET GEVOEL VAN 1953 zou compleet zijn als ik nu van mijn fiets afgesleurd zou worden en in het ijskoude water terecht zou komen, maar dat gebeurt natuurlijk niet en ik kom, weliswaar een kwariertje (!!) later, heelhuids op mijn werk aan.
Wie weet wat de terugweg nog te bieden heeft!