Ding

33 'DINGEN' kreeg Beatrix te zien op haar anderhalf uur durende dankfeest. 33 DINGEN die een afspiegeling zijn van cultureel Nederland.
Wat is cultuur nog in dit Land?
3 minuten per DING!
De cursus die ik volg heet 7 DINGEN en behandelt ook 7 DINGEN.
Nee, geen 7 culturele DINGEN, maar DINGEN als Bloggen, Picasa en Facebook, een afspiegeling van internet.
Nee, geen 3 minuten, maar ruim een week per DING.
Hoe sneller het internet wordt (of beter...hoe ouder ik word), hoe langer het duurt voor ik het onder de knie krijg.
Maar ik wil de boot niet missen, want niet cultuur, maar whatsap is in dit land zeg maar echt mijn DING.

De Ramp

De lucht is ondanks dat het al negen uur geweest is nog donker en grauw als ik over de Haringvlietdam naar mijn werk rijd. Het regent en er staat net als precies 61 jaar geleden veel wind.
61 jaar geleden...1februari 1953... DE RAMP in Zeeland en Zuid Holland.
De omvang van DE RAMP werd pas in de loop van de dag (wat zeg ik... dagen) zichtbaar. Een journalist die in de enige helicoptère die Nederland rijk was over het rampgebied vloog sprak de historische woorden "Zeeland bestaat niet meer!" Water...water...water.
De Haringvlietdam waar ik nu overheen rijd is het gevolg van DE RAMP, net als de andere Zeeuwse dammen.
DE RAMP staat in mijn geheugen gegrift!!

Nationale Gedichtendag

Vijf minuten voor middernacht.
Nog vijf minuten NATIONALE GEDICHTENDAG
Het kan nog net.
Op de valreep een gedichtje van Arnon Grunberg:

Al die mensen 

 

Al die mensen die zeggen:

Je moet ophouden met die onzin, eindelijk ouder worden.

Zie je die gezichten.

Dat zijn nou de gezichten van mensen die ouder zijn geworden.

Opgehouden met die onzin.

 

Ik wil nog lang niet ophouden met welke onzin dan ook.

 

Hier aan de kust...

Het wil HIER AAN DE KUST maar niet gaan vriezen, ondanks de belofte van Gerrit Hiemstra. Als geboren en getogen Noorderling houdt hij van winterweer. Wij ook. Maar helaas, het wil HIER AAN DE KUST maar niet gaan vriezen.
Nee, dan Groningen. Daar hebben ze verdorie al weken lang in het middelpunt van de belangstelling gestaan en hebben nu ook nog sneeuw en ijs.
Tja, sommige mensen worden wel erg rijkelijk bedeeld.
Wij HIER AAN DE KUST, moeten het doen met een gevoelstemperatuur van -7. Maar daar heeft de boerenkool geen boodschap aan (en wij ook niet!),
Volgens mijn schoonmoeder zaliger was boerenkool pas lekker als de vorst overheen gegaan was.
En eerlijk is eerlijk, haar boerenkoolstamppot was de lekkerste. En adviezen van schoonmoeders, ook al leven ze allang niet meer, moet je nooit negeren.
Maar het is al eind januari en het verlangen naar dit oer-Hollandse gerecht wordt steeds groter en bij de AH ligt het al de hele winter in het groentenvak. Daarom heb ik een zak gekocht en daarna in de vriezer gestopt.
Ben benieuwd hoe de boerenkool zal smaken na een paar uurtjes diepvriesijs.
Vanavond eten wij HIER AAN DE KUST in ieder geval ook boerenkoolstamppot.

Welkoop

Net buiten ons dorp staat een winkel van WELKOOP, voorheen de Boerenbond. Zoals de naam al zegt kochten vroeger vooral boeren er hun landbouwproducten. Dat was in een tijd dat doe-het-zelf en hobby nog niet uitgevonden waren. Als er iets in huis gedaan moest worden schakelde je een vakman in.

De Boerenbond ging met zijn tijd mee en veranderde van naam. WELKOOP, dat dekte de veranderde lading. Nu kun je er hobbyartikelen kopen als kattenvoer en eigen-brood-bakmeel en er is een kledinglijn.

Niet dat wij, de autochtonen in het dorp, WELKOOP zeggen. Nee, sinds jaar en dag heet de winkel Rip, want zo heette de winkelbaas en nog steeds is Rip een begrip, ook al is er al lang een andere eigenaar. En ondanks de B(oer)-locatie buiten het dorp, is het een goedlopende zaak.

Hier moest ik aan denken toen ik deze week de kop van de krant las: Polare-winkels voorlopig dicht.

Polare?

Nooit van gehoord! Alhoewel… in het artikel las ik dat Polare een boekhandelketen is waartoe De Slegte en Selexys behoren. Ik herinnerde me dat een paar jaar geleden op de gevel van Donner, mijn lievelingsboekwinkel, ineens Selexys stond. Maar in de volksmond bleef het gewoon Donner.

2 overnames later heeft Donner het ondanks de A-locatie midden in het centrum in tegenstelling tot Rip, eh...WELKOOP niet gered.

Tingatinga

Meer dan 40 jaar geleden kochten we in Zweden 2 handbeschilderde houten dalapaardjes, een typisch Zweeds souvenir. Met de komst van IKEA doken (nep)dalapaardjes ineens op in Nederland en nu kun je ze zelfs bij de Blokker kopen en zijn ze niet meer exclusief.
Jammer.
Zou dat ook met TINGATINGA schilderijen gebeuren?
Volgens Wikipedia is TINGATINGA een kunstschilderstijl die in de tweede helft van de 20ste eeuw ontstaan is rond de Tanzaniaans stad Dar es Salaam en wordt de stijl gekenmerkt door een kleurrijke karikaturale en naïeve stijl. De onderwerpen zijn veelal typisch Afrikaans. Men ziet wilde dieren (giraffen, olifanten, zebras), Afrikaanse dorpsgezichten, gestileerde mensfiguren en bonte decoratieve patronen
Wij hadden nooit van TINGATINGA gehoord tot een reiszuchtig familielid ons en onze kleinkinderen verraste met TINGATINGA-schilderijtjes (met onze namen erop) die ze speciaal in Dar es Salaam voor ons had laten maken.
Door oude tandeloze mannetjes!
Dat tandeloze heb ik er zelf bij verzonnen, maar dit terzijde.
En nu maar hopen dat meneer Blokker niet naar Dar es Salaam op vakantie gaat en op een idee gebracht wordt.

Nescio

Vanuit mijn tijdelijke werkplek heb ik zicht op het haventje en de historische panden aan de overkant. In de tijd dat dit een bloeiende visserijplaats was, woonden hier welgestelde koopmannen, nu zijn er een restaurant, een makelaar en een paar winkels gevestigd. Nee, geen pettenwinkel - wat je in dit zwarte-kousendorp wel zou kunnen verwachten - zoals in 1943 toen NESCIO op 12 maart de nacht doorbracht hier in 'Menheerse'. In een brief aan het thuisfront schrijft hij:

'En de gelagkamer was zoo hoog als een kerk, maar je kon er nix te eten krijgen en ook niet overnachten, al heette 't: "Hôtel de Gouden Leeuw", maar hij heeft voor ons getelefoneerd naar Meier in Middelharnis en daar hebben we geslapen en er was geen handdoek en er waren maar twee klontjes bij een groote pot thee voor twee personen (je bent dan een persoon) en nou hebben we nog vergeten Meier om z'n portret te vragen.'

Vermeldend dat men in Middelharnis een waaggebouwtje met een luifel heeft afgebroken, om op die plaats een lelijke pettenwinkel te bouwen, merkt hij op: 'God ziet toch blijkbaar niet alles.'

 

Elke keer als ik op mijn tijdelijke werkplek zit, denk ik aan NESCIO en aan zijn Titaantjes.

Toen we gister naar het Stedelijk Museum in Amsterdam gingen, tramden we ter afwisseling van al die overweldigende kunst naar het Oosterpark waar een beeld van de Titaantjes staat. Aan de tramconducteur vroeg ik of hij me wilde waarschuwen waar we uit moesten stappen. “Moet u naar het OLVG?“ vroeg hij. Niet-begrijpend keek ik ‘m aan en wilde eerst antwoorden “Nee, de Titaantjes“, maar zag daar van af, want dan zou hij waarschijnlijk op zijn beurt niet-begrijpend gekeken hebben.

Alhoewel… ze zijn in Amsterdam wel wat gewend.

In het park zagen we een beeld ter nagedachtenis aan de slavernij en een metershoog beeld (de Schreeuw) als herinnering aan Theo van Gogh.

En natuurlijk de Titaantjes: Jongens waren we, maar aardige jongens.

Toen we later weer op de tram wilden stappen, bleek ons OV kaartje verlopen te zijn. Ik wilde eerst nog onschuldig tegen de tramconducteur ‘NESCIO’ zeggen wat letterlijk ‘ik weet niet’ betekent, maar zag daar toch maar van af, want ze zijn wel wat gewend in Amsterdam, maar er zijn grenzen.