Papa

Wat de eerste woordjes van onze kleinzoon waren weet ik niet meer, maar in ieder geval niet mama of PAPA. De ouders van onze kleinzoon (en inmiddels ook kleindochter) willen n.l. gewoon met hun voornaam aangesproken worden.

Geen punt, wat maakt het uit… what’s in a name zou Shakespeare zeggen.

Ook onze kleinzoon wist niet beter. Tot hij op het kinderdagverblijf een vriendje kreeg waarvan de vader ‘PAPA' heet. Met het gevolg dat hij zijn vriendje’s vader met PAPA aansprak.

Tja, en dat schept verwarring.

Nu is onze kleinzoon een slim ventje (van wie zou hij dat toch hebben?) en na een goed gesprek met zijn ouders weet hij dat ook hij een PAPA en mama heeft.

Maar dat zijn opa de vader is van zijn PAPA… dat gaat zijn pet bijna te boven. Bijna, want zoals gezegd… hij is een slim ventje. Toen hij met Kerst bij ons op bezoek kwam nam hij zijn opa van top tot teen op alsof hij hem voor het eerst zag om al snel tot de conclusie te komen dat die er nog net zo uit zag als ‘vroeger’ en toevallig ook nog de vader is van zijn PAPA.

Over zijn oma heeft hij geen enkele twijfel, die is gewoon oma en zo heet ze ook!

Nieuwjaarsduik

Elk jaar op 1 januari neem ik me wel iets voor. Zoals: gekochte kleren niet terug brengen naar de winkel. Lijkt simpel, maar is voor mij zoals voor anderen stoppen met roken. Op 1 januari gooi ik alle retourbonnen die nog in mijn portemonnee zitten weg. Opgeruimd staat netjes, maar niet voor lang.
Nog zo'n voornemen is de NIEUWJAARSDUIK. Eind januari begint het te kriebelen, halverwege het jaar weet ik het zeker, in november ga ik twijfelen. En dan hoeft er maar iemand in mijn omgeving te zeggen dat zo'n NIEUWJAARSDUIK de zoveelste massa-hysterie is en ik ben om: ik ben daar gek om met zo'n Unox-mutsje op de zee in de rennen. In werkelijkheid durf ik gewoon niet.
De dag is nog niet om, ik kan ook gewoon in mijn eentje een NIEUWJAARSDUIK nemen.
Maar het waait zo hard en het zeewater is zo koud en ik ben toch niet gek!
Volgend jaar misschien?

31 december 2013

Op de laatste dag van het jaar fiets ik naar mijn werk. 12 kilometer, 40 minuten de tijd om het bijna voorbije jaar te overdenken. Nergens kun je zo goed je gedachten laten gaan als op de fiets. Zelfs op de fiets in de sportschool.

Maar dit terzijde!

Het jaar begon met het familie-uitje naar Avifauna waar kleinzoon (toen nog geen 2) bij het zien van een enorme tropische vogel met - dat dan wel weer- gele borst  “koolmees” zei.

Kort daarna gingen we op Noorderlichtvakantie in Fins Lapland. Jammer genoeg geen Noorderlicht gezien, maar wel rendieren, huskyhonden en…heel veel sneeuw. Voor die sneeuw hadden we niet naar het Hoge Noorden hoeven te gaan, want ook Nederland was wit en Scandinavisch koud.

Tja.

Het kampeerweekend in een Pipo-wagen, met de nadruk op ‘in’, geveld door longontsteking als een zieke Mammaloe in een stapelbedje.

De vakantie in la douce (maar wel kletsnatte) France, waar ik de dichter in mezelf ontdekte.

En natuurlijk denk ik aan al die wandelingen als voorbereiding op de Tocht der Tochten. Lopen ...lopen ... lopen ... 15 kilometer, 20, 25, 30, 50 …. Meestal leuk, maar soms ook afzien en steeds die twijfel of het wel zou gaan lukken.

Maar… het lukte! En hoe! Ruim binnen de toegestane tijd! Dat ik daarna 2 dagen ziek van vermoeidheid was, who cares!

2013 is ook het geboortejaar van onze kleindochter. De ontroering bij het zien van dat piepkleine mensje met alles er op en er aan! Een wondertje.

Automatisch denk ik aan 40 jaar geleden toen ik net zwanger was. Ik was nog niet getrouwd, maar wel bijna.

Nog een paar weken en dan gaan we ons Robijnen huwelijksfeest vieren.

Maar nu eerst op de laatste dag van het jaar, 31 DECEMBER 2013 gewoon aan de dagelijkse arbeid.

 

Philipsdam

De autoweg over de PHILIPSDAM lijkt dwars door het water te gaan, er overheen rijden is een spectaculaire ervaring. Overal om je heen water dat op deze zonnige dag zilver kleurt door de zonnestralen.

Minder spectaculair, maar wel echt Hollands is ons doel voor vandaag, de woonboulevard, en niet zomaar één -en dat is dan weer wel spectaculair- deze staat in the middle of nowhere in een Zeeuwse polder… 50.000 vierkante meter woongenot onder één dak. Dat is meer woongenot dan bij de grootste Ikea, maar je moet er -en daar komen we al snel achter- wel meer voor betalen. Je moet er ook meer moeite voor doen, want je kunt niet zo’n handige pijlenroute volgen. En dan kan het gebeuren dat je een soort doolhof-gevoel krijgt wat versterkt wordt als je elke keer weer langs diezelfde rode bank komt. Maar om met een bekende filosoof te spreken ‘elke nadeel heeft zijn voordeel’, gaandeweg de dag gaan we steeds meer twijfelen of  we wel voor rood moet gaan.

Als we uren later weer naar huis rijden, hebben we het onbehaaglijke gevoel dat we maar een fractie van het ‘woongenot’ gezien hebben.

We kunnen natuurlijk nog een keer teruggaan, al is het maar vanwege de spectaculaire aanrijroute over de PHILIPSDAM, waar de zon inmiddels haar laatste zonnestralen over het water laat schijnen en ik moet denken aan het gedicht van Marsman: Denkend aan Holland zie ik water, water, water èn woonboulevards!

 

Philips

Zo'n 40 jaar geleden kreeg mijn man van een collega een oude Gazelle, waar nog steeds zo af en toe op gefietst wordt en die inmiddels bijna antiekwaarde heeft door de bijzondere details, zoals de fraai gevormde koplamp en de 'gazelle' in de krenk. Wat ik nooit geweten heb en wat mijn man pas gister onthulde is dat op de stuurpen een piepklein PHILIPS-SCHILDJE zit met het logo dat sinds gister weer in ere hersteld is bij PHILIPS.
Hoeveel zou deze fiets of desnoods het piepkleine PHILIPS-SCHILDJE waard zijn op een veiling? Die gedachte (en dollartekens in mijn ogen!) komt toch even in je op in tijden dat een schilderij zomaar 691 miljoen dollar oplevert.

11-11-11

Vandaag precies 2 jaar geleden op 11-11-11 stuurde ik mijn broers en zussen een email waarin ik het volgende aankondigde:

Is er een mooiere datum te bedenken om te beginnen met het verhaal over onze familie?

11-11-11 is niet zomaar een mooie datum: de elfde van de elfde is in Brabant een begrip….het begin van ‘de‘ carnaval. En wat deze datum voor onze familie extra bijzonder maakt is die laatste 11, want 2011 is het 100^ste geboortejaar van ‘ons’ vader.

Kortom… een goeie reden om nu eindelijk eens met ons familieverhaal te beginnen.

Zijn wij dan zo’n bijzondere familie dat je er een verhaal over kunt schrijven?

Ja, net zo bijzonder als elke andere familie is. Elke familie heeft zijn eigen verhalen, die bij tijd en wijle weer opgehaald worden.

Met je familie heb je een heel andere band dan met andere mensen, zoals buren, kennissen en zelfs hele goeie vrienden.

Als familie hoor je je hele leven lang bij elkaar! 

 

2 jaar èn een aantal schrijfcursussen later is het familieboek er nog steeds niet. Veel verder dan de stamboom (die maar teruggaat naar 1830) en een paar losse verhalen ben ik niet gekomen. Ondanks de hoge verwachtingen van de familie lukt het niet.

Is dit het beroemde writers block? Hoe het ook zij, voorlopig stop ik met schrijven, ook met blogs

 

Verderop in de bewuste email schrijf ik:

De band met je echte familie blijft, ondanks dat je elkaar soms tijdenlang niet ziet of spreekt. Is dat nou die beroemde bloedband?

 

Of het boek er ooit komt? Geen idee, maar Ik hoop dat de band met mijn familie sterk genoeg is om deze teleurstelling te kunnen verwerken.

 

Om met J.C. Bloem te spreken: Dit heb ik bij mezelve overdacht op deze 11-11-13

 

 

 

 

 

 

 

Brabant

 'Plat' praten doe ik na 40 jaar 'boven de sloot ' wonen alleen nog als ik bij mijn familie in BRABANT op bezoek ben, nee over het algemeen praat ik HOLLANDS op mijn
BRABANTSE zachte 'G' na.
Die leer je niet af. En eerlijk gezegd ben ik er ook een beetje trots op als mensen zeggen: "Je kunt wel horen dat je uit BRABANT komt"
Stiekem ben ik ook fan van Timmermans, onze minister van Buitenlandse Zaken en dat komt niet zozeer door zijn beleid, maar door zijn BRABANTSE tongval.
Nu ik er over nadenk hebben we in de loop van de jaren nogal eens een BRABANTSE minister van Buitenlandse Zaken gehad: van Agt, van den Broek, en...
Komt vast omdat BRABO'S (zo noemen mijn HOLLANDSE kinderen BRABANDERS) gewend zijn om met buitenlanders om te gaan, ingeklemd als BRABANT ligt tussen HOLLAND en BELGIE.
Officieel is het overigens NOORD-BRABANT, maar geen hond die dat zegt.
Het onofficiële BRABANTSE volkslied van Guus Meeuwis heet ook gewoon BRABANT.
En als het aan de afdeling van D66 in NOORD BRABANT ligt, is over niet al te lange tijd mijn geboorteprovincie gewoon BRABANT!