Sinds een paar dagen mag poes LOTJE af en toe even buiten spelen. Dat is leuk voor haar (en vooral voor mij!). Zo ook vandaag.
Ze is nog maar goed en wel buiten (en ik binnen met koffie en de krant) of ik hoor een hoop kabaal, oftewel kattegejank.
Als ik ga kijken wat er aan de hand is, zie ik in eerste instantie alleen DIKKIE DIK van de buren.
Maar waar is LOTJE?
LOTJE zit onder de bosjes bij de keukendeur, geschrokken van dat grote oranje monster.
Even overweeg ik DIKKIE DIK weg te jagen en LOTJE op te pakken en mee naar binnen te nemen, maar besluit dan (nog) niet in te grijpen en vanaf de zijlijn toe te kijken.
Loslaten is een onderdeel van de opvoeding, nietwaar?
Kleine katjes zijn nieuwsgierig, dus even later komt LOTJE onder de bosjes vandaan en loopt een paar voorzichtige stapjes richting DIKKIE DIK, die op zijn beurt tot mijn verbazing een paar stapjes achteruit gaat.
Een tijdlang zitten de 2 katten op veilige afstand naar elkaar te kijken. Dat duurt zo lang dat ik even naar binnen loop om mijn inmiddels bijna koud geworden koffie te pakken.
Jammer, want nu zie ik niet wat er tussen de 2 katten gebeurt, ik hoor alleen een enorm gegrom en gekrijs en als ik weer buiten kom is DIKKIE DIK verdwenen en staat poes LOTJE op het pad naast de keuken, fier rechtop, staart in de lucht.
De houding van een overwinnaar, wat zeg ik....overwinnares!
"Kom LOTJE" zeg ik zo nonchalant mogelijk, maar inwendig zo trots als een 'moeder' op haar kind kan zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten