Af en toe een klein lichtje van de wandelaars ( èn één fietser!) van de ZtotZ monstertocht.
Twee van de lopers zijn wij.
Wat een mooie nacht!
De kilometers gaan vanzelf.
Na uren lopen begint het licht te worden en zitten de eerste 45 kilometers er op.
De magie van de nacht is verdwenen, wat overblijft zijn de lange eindeloos rechte wegen, ruim 50 jaar geleden aangelegd toen de Zuiderzee ingepolderd was.
Nog meer dan 70 kilometer te gaan.
In Nooit meer slapen van Hermans staat: Elke stap is er weer een.
Tja, maar hoeveel stappen moeten we nog?
Gelukkig zijn er posten waar van alles te krijgen is, van brood tot nassi, van soep tot pannenkoeken en tosti's en telkens duiken op de gekste momenten onze 'eigen peptalkers' op.
De uren verstrijken, maar het landschap blijft hetzelfde en onze voeten gaan steeds meer pijn doen.
En dan eindelijk komen de torentjes van Zeewolde in zicht.
Na 110 kilometer over de rode loper.
We hebben het volbracht, we voelen ons helden.
En dat zijn we ook!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten