Perfect Day

Het was een PERFECT DAY voor liefhebbers van wind. Het waaide niet zomaar, nee het stormde, wat zeg ik, het was bijna een orkaan die over het land raasde, op de dag dat Lou Reed doodging.
Belust op sensatie als ik ben, ging ik naar de Maasvlakte, waar je bij windkracht 3 al onder het zand komt. Ik nam een WALK ON THE WILDE SIDE van het Maasvlaktestrand, voelde me een Vliegende Hollander en werd compleet gezandstraald. Ook voor kitesurfers was het een PERFECT DAY.
Twee meeuwen balanceerden met wiekende vleugels tegen de wind in en  een hele zwerm spreeuwtjes vloog luid zingend kriskras door elkaar in de lucht.
Kortom een PERFECT DAY.
Alhoewel... het afdakje bij het natuurgebiedje bleek helaas niet bestendig tegen de kracht van orkaan ......? Wij nuchtere Hollanders geven onze orkanen geen naam. Jammer, want ik zou wel een PERFECTE naam weten: Lou!

Groene Strand

Het strand waar we lopen heet GROENE STRAND.
Waarom denk ik nu ineens aan een GROENE ZWARTE Piet?
En aan mijn zoon verkleed als GROENE mannetje (van Mars)?
Is dit een nieuwe kunstuiting net als 2 jaar geleden toen kunstenaars op een stuk strand verderop ROOD zand uitstrooiden?
Zou de bakpiet dit jaar uit protest GROENE pepernoten bakken? Of ROOD?
Dit allemaal terzijde.
Het GROENE STRAND dankt zijn naam/ kleur aan de ver-wad-ding (ik ruik ook een zilte waddenlucht!), waardoor er op het strand begroeiing komt en hier is dat vooral GROENE zeekraal.
In toprestaurants, die met 4 Michelinsterren, is zeekraal zo’n beetje het meest culinaire (en dure) wat je kunt eten. Hier kun je het gratis plukken.
Eigenlijk mogen we vanaf dit punt niet het strand oplopen, maar we doen het stiekem toch.
We zijn niet de eerste overtreders, want ik jut een ROOD en GEEL schepje en ook nog een GEEL zandvormpje
Nadat we uitgewaaid zijn willen we via de smalle duinreep terug lopen.
We struinen door het metershoge helmgras èn……..zakken weg in de modder.
Dat komt ervan.
God (en Sinterklaas) ziet alles en straft onmiddellijk.
Er zit dus niks anders op dan dezelfde weg terug te lopen over het GROENE STRAND.
Op weg naar huis vraag ik me af of er ook GROENE Michelin-mannetjes bestaan.

 

Oktober

Eind OKTOBER!
Volgens weervrouw Willemijn Hoebert leven we ver boven onze stand, want het kan vandaag wel meer dan 20 graden worden. Het lijkt wel zomer.
Maar 20 graden in OKTOBER voelt toch anders dan in de zomer. Komt dat door de geur van herfstblad? De laagstaande zon?
De natuur trekt zich sowieso niks aan van zomers-warme temperaturen, in de natuur is het gewoon herfst: paddestoelen, bontgekleurde bomen en vogels die naar het zuiden trekken.
En eigenlijk trekken mensen zich er ook niks van aan. Koud of niet, het is oktober en dan draag je een winterjas. Ik zag zelfs al mensen met bontlaarzen.
Ik niet.
Ik ben blij dat ik mijn zomerjas nog een poosje kan dragen, want daar was het deze zomer veel te warm voor.
En vanwege het mooie weer maak ik aan het einde van de middag nog een fietstocht en voel me de fietser in het schilderij OKTOBERZON van Jan Sluijters. Met een zomerjas aan!

Appelmoes

Bij de oprit naar de garage staat een oude appelboom. Het is een ouderwets ras, n.l. zoete armgard. Niet lekker om zo te eten, maar gedroogd op een rooster op de haardkachel een lekker knabbeltje. Dat deden we vooral toen de kinderen nog klein waren.
De boom is inmiddels zo oud (en niet goed gesnoeid!) dat er nog maar weinig appels aan zitten en de meeste vallen er af. De oprit is dan ook in deze tijd van het jaar bezaaid met appeltjes.
En wat krijg je dan als je de auto uit de garage rijdt?
Precies!
Tuut, tuut, tuut...appelmoes!

Griep

Sinds vandaag sta ik bij de dokter geregistreerd als GRIEPPRIKWEIGERAAR.
De doktersassistente verzekerde me dat ik deze status zelf kan opheffen, tenminste als ik dat volgend jaar tijdig (in het voorjaar!) doorgeef. Maar zoals ik er nu over denk blijf ik de komende jaren GRIEPPRIKWEIGERAAR, al is het maar vanwege het mooie woord. Wat mij betreft het woord van het jaar. Verdient een plaats in de Dikke van Dale.
Overigens ben ik ook GRIEPWEIGERAAR, maar jammer genoeg heb ik dat dan weer niet zelf in de hand.
Wat mij betreft kan de winter beginnen, ik heb er zin an: zuurkool, spruitjes, erwtensoep, warme chocomelk, open haardvuur, sneeuw en tja, misschien ook wel GRIEP!

God

Theatermaker Johan Simons vertelde in Zomergasten dat hij als jongetje van 8 in dè stormnacht van '53 bij familie in de Hoeksche Waard logeerde en 's morgens vanuit de slaapkamer alleen maar water zag en dacht 'dit heeft GOD gedaan, die kan land in water veranderen'. Zijn kinderlijk geloof zat diep.
Zo'n zelfde GOD-gevoel heb ik als ik op deze ochtend op weg naar mijn werk langs de Strypse Wetering fiets dat door de onophoudelijke regenval in één grote watermassa veranderd is. Een machtig gezicht, versterkt door het waterige zonnetje dat een zilveren glinstering geeft.
Ja, dit heeft GOD gedaan!
De GOD die Waterschap heet!
Door van dit gebied een waterbergingsgebied te maken voor extreme omstandigheden en zo het achterland te beschermen tegen het water.
Het water dat GOD op dag 3 schiep en hij zag dat het goed was
Terwijl ik verder fiets moet ik denken aan de Ark van Noach en aan Petrus die over het water liep en aan de wonderbaarlijke visvangst.
En zomaar ineens ben ik op mijn werk. Dat heb je als je in GOD gelooft, dan gaat zelfs fietsen sneller en gemakkelijker.

Code Oranje

Terwijl in ons deel van het land CODE ORANJE afgekondigd is, zitten wij 'veilig' op ons vakantieadres. Maar ook hier regent het al de hele dag. Daarom gooien we ons aanvankelijke plan - op de fiets naar de Hoge Veluwe- om en rijden met de auto naar het museum, waar we ons onderdompelen in de kunstwereld van Helène Kröller Müller. Dat het museum wereldberoemd is, getuigen de vele Japanners die hier rondlopen met de onvermijdelijke camera's. Allemaal afgekomen op de Vier uitgebloeide Zonnebloemen van van Gogh om vervolgens door te reizen naar Amsterdam om daar het schilderij met die onwaarschijnlijke hoeveelheid Zonnebloemen in die ene vaas te gaan bewonderen.
Wat dit museum zo bijzonder maakt is dat je dwalend door de zalen steeds naar buiten kunt kijken. De glazen puien lopen tot aan de vloer waardoor een interactie tussen binnen en buiten ontstaat. Door al die bonte herfstkleuren lijkt buiten soms één groot schilderij en valt het met het slechte weer voor je gevoel wel mee.
Maar dat doet het niet als we na afloop onder de plu door de Beeldentuin lopen. Jammer, want de tuin is prachtig en vanwege de herfstkleuren lijkt het of ook hier CODE ORANJE is afgekondigd.