MIJN NAAIMACHINE is kapot. Zomaar ineens begaf hij het na meer dan 35 jaar trouwe dienst.
Dat ik 'm uit praktisch oogpunt gezien mis, is logisch, maar ik had niet verwacht dat ik er een emotioneel gevoel bij zou hebben.
MIJN NAAIMACHINE die zo lang een deel van mijn leven is geweest.
Op foto's van de kinderen toen ze klein waren zie ik de jurkjes met ruches, bloesjes, broekjes en joggingpakjes ... allemaal gemaakt op MIJN NAAIMACHINE.
De jurk die ik twee jaar geleden voor mezelf naaide uit een lap stof gekregen van een dierbaar iemand.
Het boxkleed toen ik hoorde dat ik oma zou worden.
Nog niet zo lang geleden het clownspak en de kliederschort voor mijn kleinzoon.
En hoe moet dat nou binnenkort als het nieuwe kleinkind er is?
Morgen gaat MIJN NAAIMACHINE voor onderzoek naar iemand die gespecialiseerd is in oude machines.
Wie weet kan hij toch nog gemaakt worden en anders zit er niks anders op dan emoties overboord te gooien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten